Vogue's Deputy Editor Nathalie Wouters over de haat-liefdeverhouding met haar lichaam

Een mooi ding is het, body positivity. Maar het echt belijden met hart en hoofd, dat valt nog niet mee. ‘Ik heb het jaren geprobeerd, maar body positivity en ik lijken echt geen match.’

Ik ben 32 jaar en al precies m’n halve leven op dieet. Weight Watchers, sapkuren, calorieën tellen, mezelf financieel ruïneren door voor de zoveelste keer een personal trainer te laten aanrukken, nog een keer Weight Watchers, zweren dat ik never nooit meer suiker zal eten en het afgelopen jaar: 10.000 stappen per dag zetten. Met als dieptepunt de keer dat ik vlak voor middernacht door de woonkamer rende, maar toch niet op tijd aan de 10.000 stappen kwam en uit wanhoop probeerde de klok van m’n Fitbit een uur terug te zetten (werkte helaas niet). Om vervolgens vol zelfhaat en met slechts 9.632 stappen op de teller in bed te kruipen.

This content is imported from {embed-name}. You may be able to find the same content in another format, or you may be able to find more information, at their web site.

Body positivity

Bovenstaande strookt totaal niet met alle stukken die ik heb geschreven waarin ik Vogue-lezers aanmoedig hun lichamen vooral te accepteren zoals ze zijn. ‘Vastgeroeste beautyidealen moeten aan diggels!’ schreef ik meerdere keren. Élk lichaam verdient het om bewonderd te worden! Vier je vetrollen! Omarm je cellulitis! Lang leve, body positivity! Ik bewierookte de beweging die mensen in alle vormen en maten aanspoorde van zichzelf te houden. Overgewicht of juist ondergewicht, maar ook een fysieke handicap, een non-binaire genderidentiteit, downsyndroom, acne, scheve tanden, okselhaar – álle uiterlijke kenmerken die veel te lang afwezig waren geweest in de mainstream media, en er onder het mom van body positivity nu wél mochten zijn. Het was hypocriet gepredik. Want na het inleveren van zo’n stuk, fietste ik steevast weer naar een Weight Watchers-meeting.

Maximaal maat 36

Onderkinnen, vetrollen en benen vol putjes accepteren (of liever nog: adoreren), is namelijk makkelijker gezegd dan gedaan. Zeker als je decennialang geprogrammeerd bent om ze te verafschuwen. Ik ben namelijk (samen met al mijn generatiegenoten) opgevoed met een mediadieet dat vrijwel compleet bestond uit actrices, presentatrices, modellen en zangeressen met maximaal maat 36. De vrouwen op wie ik als tiener wilde lijken, waren allemaal dun, hadden lang haar en een symmetrisch gezicht. In willekeurige volgorde: Kate Moss, Aaliyah, Sarah uit Heartbreak High en het meisje aan wie Craig David zijn nummer geeft in de videoclip van 7 Days.

'Wie gelukkig wil zijn, moet dun zijn'

Als twaalfjarige verslond ik de boeken van Bridget Jones, die pagina na pagina klaagde over haar gewicht, dat in geen enkel hoofdstuk hoger is dan zestig kilo. Op Tel Sell zag ik de hele dag apparaten, videobanden, pillen en wonderdrankjes voorbijkomen die een gestroomlijnd lichaam beloofden. In tijdschriften las ik interviews met Victoria’s Secret-modellen die in de aanloop naar de show trots vertelden dat ze al twee weken op sap leefden en vier uur per dag sportten. En als vrouwen in films dan toch overgewicht, een bril of pluishaar hadden, dan ondergingen ze vlak voor de grande finale een metamorfose, met een sprookjesbruiloft als beloning. Zo werd het er van jongs af aan ingeramd: wie gelukkig wil zijn, moet dun en knap zijn.

Grafhekel aan sport

En dun zijn valt niet mee, vind ik persoonlijk. Want of het nou boter, suiker, koolhydraten, frituurvet of alcohol is; ik ben er groot fan van. Ik hou zo erg van eten, dat het vaak genoeg voorkomt dat ik een dinertje bij vrienden heb en terwijl ik het toetje in m’n mond lepel denk ik al na over welke route naar huis me de beste nachtwinkelsnack gaat opleveren. Ik weet in elke buurt van Amsterdam precies waar het lekkerste kaneelbroodje te koop is (mijn stadsbrede ranglijst: op één Arket, op twee restaurant 4850 en op drie Bakken met Passie). Daar komt bij dat ik een grafhekel heb aan sport. Dus als ik mezelf niet eens in de zoveel tijd op een streng rantsoen zet, zou ik de rest van m’n leven elk half jaar grotere broeken moeten kopen.

Bestel Vogue's aprilnummer

Lees Nathalie's hele artikel in het aprilnummer van Vogue. Deze ligt nu in de winkels en is hier beschikbaar voor pre-order zonder verzendkosten.

This content is created and maintained by a third party, and imported onto this page to help users provide their email addresses. You may be able to find more information about this and similar content at piano.io
Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Beauty & Health