Michelle Obama vertelt over haar miskraam en de IVF voor de geboorte van haar dochters in nieuwe autobiografie

In haar nieuwe memoires Becoming legt Michelle alles op tafel.

First Lady Michelle Obama Unveils The '6 Certified' Program
Getty ImagesPaul Morigi

Michelle Obama spreekt openhartig over haar miskraam en de daaropvolgende IVF waar zij zich toe moest wenden om haar dochters te verwekken in haar nieuwe memoire genaamd Becoming.

'We probeerden zwanger te worden en dat lukte niet'

In een hoofdstuk van het boek staat de voormalige First Lady van de Verenigde Staten, destijds 32 jaar, uitgebreid stil bij het proces van zwanger worden, zoals in dit fragment:

Advertentie - Lees hieronder verder

'Terwijl Barack en ik weer op zo'n vrijdagavond bij Zinfadel in het kaarslicht zaten, elkaars hand vasthielden over de tafel, tussen de rundvleesschotel en het dessert in, zat er één grote rimpel in ons geluk. We probeerden zwanger te worden en dat lukte maar niet.
Het blijkt dat zelfs twee toegewijde doorzetters met een grote liefde voor elkaar en een robuuste werkhouding zichzelf niet kunnen dwingen zwanger te worden. Vruchtbaarheid is niet iets wat je verovert. Er loopt nu eenmaal geen rechte lijn tussen inspanning en beloning.

'Wat niemand je vertelt, is dat miskramen aan de lopende band voorkomen, bij meer vrouwen dan je ooit had kunnen denken, gezien de relatieve stilte eromheen.'

Voor mij en Barack was dit net zo verrassend als teleurstellend. Hoe fanatiek we het ook probeerden, een zwangerschap konden we niet afdwingen. Een tijdlang zei ik tegen mezelf dat het gewoon een kwestie was van bereikbaarheid, het gevolg van Baracks komen en gaan van en naar Springfield. Onze pogingen tot voortplanting werden niet verricht volgens die belangrijke maandelijkse hormonale signalen, maar eerder volgens het programma van de wetgevende macht van Illinois (waar Barack Obama op dat moment senator was, red.). Dit, zo dacht ik, was iets waar we wat aan konden doen.
Maar onze aanpassingen hadden geen enkel resultaat, zelfs niet als Barack plankgas gaf op de snelweg om binnen mijn vruchtbare periode thuis te zijn en zelfs tijdens het zomerreces van de senaat als hij de hele dag thuis was en alle tijd had. Na al die jaren zorgvuldig voorzorgsmaatregelen te hebben genomen om zwangerschap te voorkomen, was ik nu uitsluitend bezig met het tegenovergestelde. Ik ging ermee om als was het een opdracht.'

Vervolgens staat Michelle uitgebreid stil bij haar miskraam, wat een taboe-onderwerp blijkt te zijn voor veel vrouwen:

'Op een gegeven moment was een zwangerschapstest positief en vergaten we even alle zorgen en waren we in vervoering van geluk, maar een paar weken later had ik een miskraam, waarna ik me lichamelijk een wrak voelde en al het optimisme dat we hadden de bodem werd ingeslagen. Als ik vrouwen en hun kinderen blij over straat zag lopen, voelde ik een steek van verlangen, gevolgd door de pijn van mijn tekortkoming. De enige troost die Barack en ik hadden, was dat we maar één blok verwijderd woonden van (mijn broer) Craig en zijn vrouw, die nu twee prachtige kinderen hadden, Leslie en Avery. En ik vond er troost in bij ze langs te gaan om met ze te spelen en verhaaltjes voor te lezen.
Als ik een dossier aan zou willen gaan leggen over dingen die niemand je vertelt totdat je er middenin zit, zou ik beginnen met miskramen. Een miskraam is eenzaam, pijnlijk en ontmoedigend tot bijna op celniveau. Als het je overkomt, dan zul je waarschijnlijk jezelf per ongeluk de schuld geven, maar het is niet jouw schuld. Of het als een tragedie beschouwen, en dat is het ook niet, hoe verpletterend het op dat moment ook voelt. Wat niemand je vertelt, is dat miskramen aan de lopende band voorkomen, bij meer vrouwen dan je ooit had kunnen denken, gezien de relatieve stilte eromheen. Ik hoorde dit pas nadat ik over mijn miskraam had verteld aan een paar vriendinnen, die reageerden door me te overstelpen met liefde en steun en ook met hun miskraamverhalen. Het nam de pijn niet weg, maar door te vertellen over hun eigen worsteling, kalmeerden zij mij tijdens de mijne, hielpen ze mij in te zien dat wat ik had doorgemaakt, niet meer was dan een normaal biologisch probleempje, een bevrucht eitje dat om een vermoedelijk heel goede reden besloten had er de brui aan te geven.
Een van die vriendinnen wees me ook op een gynaecoloog, naar wie zijn en haar man waren geweest. Barack en ik brachten hem een bezoek en deden de test, waarna hij ons kon vertellen dat er met geen van ons beiden iets mis was. Het mysterie waarom we niet zwanger werden, bleef onopgelost. Hij stelde voor dat ik een paar maanden Clomid nam, een medicijn dat de ovulatie bevordert. Als dat niet werkte, raadde hij in-vitrofertilisatie aan. We waren bijzonder gelukkig dat mijn ziektekostenverzekering bij de universiteit het grootste deel van de rekening zou betalen.'

Advertentie - Lees hieronder verder

'Ik voelde nu al dat alle opofferingen meer van mij zouden komen dan van hem. De weken hierna ging hirna ging hij zijn normale gang, terwijl ik dagelijks echo's liet maken om mijn eitjes te monitoren.'

Hierna vertelt Michelle verder hoe ze zich ineens bewust werd van een ongelijkwaardigheid tussen mannen en vrouwen als het om het proces van kinderen krijgen ging:

'Misschien was het op dat moment dat ik een vlaag van afkeer voelde voor politiek en Baracks onwrikbare betrokkenheid bij dat werk. Of misschien voelde ik alleen de zware last van het vrouw-zijn. Hoe dan ook, hij was weg en ik was hier met alle verantwoordelijkheid. Ik voelde nu al dat alle opofferingen meer van mij zouden komen dan van hem. De weken hierna ging hij zijn normale gang, terwijl ik dagelijks echo's liet maken om mijn eitjes te monitoren. Van hem werd geen bloed afgenomen. Hij hoefde geen vergadering af te zeggen vanwege baarmoederhalsonderzoek. Hij was lief en betrokken, mijn echtgenoot, en deed wat hij kon. Hij las alles wat er te lezen viel over ivf en praatte er de hele avond met me over, maar zijn enige plicht was om zich te melden in het kantoor van de dokter en een beetje sperma achter te laten. (...) Niets hiervan was verkeerd, maar helemaal gelijk verdeeld was het ook niet en voor iedere vrouw die leeft met de mantra dat gelijkheid belangrijk is, kan dit een beetje verwarrend zijn. Ik was degene die alles moet veranderen, die mijn passies en carrièredromen uit omest stellen om dit deel van onze droom werkelijkheid te laten worden. Heel even maakte ik de balans op. Wilde ik dit wel? Ja, wilde het heel graag. En toen pakte ik de naald en duwde die in mijn huid.

Ongeveeer acht weken later hoorde ik het geluid dat alle sporen van wrevel wegnamen: een suizende, flauwe hartslag in de warme diepte van mijn lichaam. We waren zwanger. Het was echt.'

Michelle Obama's memoires Becoming ligt nu in de winkels.

Becoming
Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Nieuws