Journalist Alma Mathijsen liet een zomer lang haar beenhaar staan, en beschrijft dit voor Vogue

‘Dit is het moment dat ik erachter kom hoe de gemiddelde mens reageert op vrouwelijk beenhaar.’

image
trunkarchive.com

Niemand vindt het een pretje, maar we doen het allemaal braaf, omdat het nu eenmaal zo hoort. Maar wat als je scheren een tijdje zou vergeten? Journalist Alma Mathijsen deed het.

'Ik was er plotseling klaar mee. Het was onder de douche. Ik pakte een scheermesje op dat roestig was geworden. Telkens vergeet ik dat ik die dingen niet op de rand van de douche moet laten liggen. Ik keek naar de verweerde bladen, de haartjes die ertussenuit prikten, zette het tegen mijn enkel en trok omhoog. Te vlug. Een brandende pijn schoot van mijn been naar mijn hersens en terug. Bloed vloeide in slalom beweging over mijn scheen en klokte weg in de afvoer. Van schrik liet ik het scheermes vallen. Water en bloed mengden zich. Eenmaal uit de douche bleef de wond bloeden. Ik moest een handdoek onder mijn voet meeschuiven om geen vlekken op de vloer te maken. Het was zeker niet de eerste keer dat ik mezelf per ongeluk sneed; rond mijn enkels zitten tientallen donkere vlekjes. Allemaal littekens van mislukte scheerbeurten. Ik heb altijd haast als ik mezelf onthaar en nooit zin. Misschien moest ik tweeëndertig worden om te begrijpen dat het niet hoeft, of misschien moest er een kleine kanteling in de maatschappij plaatsvinden.

Kortere rokken

In september 2017 lanceerde adidas een campagne waarin fotograaf en model Arvida Byström beenhaar laat zien. Ik weet nog dat ik de foto zag en probeerde er niet zoveel van te vinden. Moet zij weten, dacht ik. Een paar dagen later werd duidelijk wat voor shit Byström allemaal over zich heen kreeg, van scheldpartijen tot verkrachtingsdreigementen. Het kan geen verrassing zijn dat behaarde benen bij vrouwen gevoelig liggen. In 1915 werd het eerste scheermes speciaal voor vrouwen op de markt gebracht, genaamd: Milady Decolleté. (Zo’n naam zou een kandidaat van RuPaul’s Drag Race niet misstaan.) Hun slogan luidde: ‘The underarm must be as smooth as the face.’ Toen ging het vooral om de oksel, maar al snel richtte de markt zich ook op vrouwenbenen. Het was in de VS in de jaren twintig een trend om kortere rokken te dragen, daarmee werden de benen bloot. Bedrijven die scheermessen verkochten speelden in op schaamte: ‘Let’s look at your legs – Everyone else does.’

'Onder mijn knie begint de beenbeharing. Die doet niet onder voor een mannenbeen net na de puberteit.'



Ook in Europa veranderde het schoonheidsideaal rap, en langzaam maar zeker ook onze perceptie van been- en okselhaar bij vrouwen. Het zou onhygiënisch zijn dat niet te scheren, al geldt dat argument voor mannen niet. Beenbeharing zou niet mooi zijn.
Objectief is zo’n mening natuurlijk niet. We zijn allemaal onderhevig aan de heersende codes. De meesten gaan erin mee en sommigen gaan ertegenin, zoals Byström. En dan ontstaat weerstand. De afgelopen jaren was okselhaar al steeds meer te zien, denk aan Miley Cyrus die het hare zelfs roze verfde in 2015. En hoewel ook dat nog lang niet mainstream is, lijkt beenhaar nog minder geaccepteerd. Toch was ik er na de zoveelste wond klaar mee. Ik liet het staan. Daarbij wilde ik geen enkele schaamte voelen, wat als je een broek draagt niet zo lastig is. Maar op weg naar een Italiaans strand ligt het toch wat anders. Ik kijk terwijl ik mijn bikini aantrek naar het okselhaar dat onder mijn arm vandaan piept. Onder mijn knie begint de beenbeharing. Die doet niet onder voor een mannenbeen net na de puberteit. Of misschien is dit helemaal niet veel, misschien zien alle vrouwenbenen er eigenlijk zo uit als ze niet geschoren waren. Met een jurkje over mijn bikini wandel ik het kiezelstrand op waar ik al mijn hele leven kom. Vrienden begroeten me vanaf de kustlijn. In verhoogd tempo stap ik op ze af. In mijn hoofd voel ik de aanwezigheid van elke afzonderlijke haar op mijn benen. Oksels kun je afdekken, armen kunnen omlaag, benen daarentegen kun je onmogelijk verbergen op het strand. Dit is het moment dat ik erachter kom hoe de gemiddelde mens reageert op het zien van vrouwelijk beenhaar. Het is een miniem gebaar, dat bijna niet op te merken is en toch brandt het elke keer door me heen. Het gaat allemaal om het oog. De blik van de persoon in kwestie blijft even steken op het behaarde been, het oog spert zich wijd open en dan, plotseling, beweegt het in een andere richting en zal het nooit en te nimmer nog een keer naar de benen kijken. Niemand zei er iets over, terwijl het overduidelijk was dat ik iets deed wat niemand anders op het strand deed. Ik hoopte dat iemand simpelweg zei: ‘Hé, je hebt haar op je been.’ Gewoon om de lucht te klaren.

Geen optie

Ik vergat na een paar dagen dat ik mijn beenhaar had laten staan, en de mensen om me heen raakten er ook aan gewend. Toch plaatste ik die vakantie geen foto's van mezelf op Instagram. Niet omdat ik niet wilde dat mensen mijn behaarde lichaam zagen, maar omdat ik niet wilde dat het een statement werd. Dagen gingen voorbij en nog steeds had ik niets online gezet, geen mislukte plons in het water, geen selfie met een ijsje, niets van dat alles. Ietwat traag realiseerde ik me dat ik onmogelijk een foto met beenhaar kon plaatsen zonder dat het statement was. Wel of geen beenhaar is geen makkelijke optie voor vrouwen, zoals het voor mannen een optie is om een baard te nemen of niet. Het zou een simpele keuze moeten zijn, waar vrouwen niet op worden beoordeeld of zelfs voor bedreigd worden. Deze zomer zwicht ik uiteindelijk toch: met een gloednieuw mesje haal ik de begroeiing weer weg. Maar ik hoop op tijden waarin mensen gewoon kunnen besluiten: vandaag laat ik het staan, morgen zie ik wel weer.

Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Haar