Dit artikel volgt de maatregelen zoals gepubliceerd door de Rijksoverheid op dinsdag 1 juli. Bekijk de meest actuele maatregelen op de website van de Rijksoverheid.

Ik hou van sport. Het is zolang ik me kan herinneren mijn manier geweest om te ontspannen, mijn hoofd leeg te maken, me op te laden en vooral mijn humeur te verbeteren. Lange tijd rende ik vier keer per week, tot mijn rechterknie het begon op te geven. Toen zocht ik mijn toevlucht tot wielrennen en viel ik voor de snelheid en schoonheid van het fietsen. Maar mij zie je niet op Strava als het kouder dan tien graden is of regent, dus is het toch gewoon de sportschool. Voor lessen yoga, spinning, indoor roeien, maar meestal gewoon om me een uur lang in het zweet te werken op een cross- of hometrainer. Dus toen de sportscholen op 15 maart noodgedwongen hun deuren sloten samen met zo ongeveer het hele land, had ik een – klein, ik weet het – probleem.

This content is imported from {embed-name}. You may be able to find the same content in another format, or you may be able to find more information, at their web site.

De drieënhalve maand die volgden leerde ik het een en ander. Over fit blijven, fit worden maar vooral over mezelf. Want met het wegvallen van mijn dagelijkse fietstocht naar de redactie van Vogue in de Houthavens miste ik een uur fietsen per dag. En al snel kwam ik erachter dat zelfs drie keer per week hardlopen niet opweegt tegen vijf uur ‘gewoon’ fietsen per week. Als je fit wil blijven, blijkt het vooral om bewegen te gaan, en veel minder om sporten.

This content is imported from Instagram. You may be able to find the same content in another format, or you may be able to find more information, at their web site.

En nu mijn wereld was gereduceerd tot mijn woon- slaap- en badkamer en ik er steeds vaker ’s avonds achter kwam dat ik nog geen enkele stap buiten had gezet, was het tijd voor actie. Ik werd zoals ik al eerder schreef iemand die apps installeerde met workouts, springtouwen en yogamatjes aanschafte, op zoek ging naar tweedehands skeelers en nog veel meer fitness spul kocht. Wat ik vooral kocht was de belofte van een fitter leven.

Ondanks mijn liefde voor sport kost een nieuwe routine creëren moeite en wilskracht.

Ook bij vrienden zie ik nu nog overal intimiderende fitness-gadgets rondslingeren: van elastieken en TRX-banden tot ballen, halters en kettle bells. De meeste volkomen ongebruikt. Ondanks mijn liefde voor sport kost een nieuwe routine creëren moeite en wilskracht. Wilskracht waaraan het je compleet ontbreekt als je twee kinderen zonder crèche hebt rondlopen en dagen bomvol Zoom-calls met haperende verbindingen. Na het overleven van de zoveelste Zoom-dag met kindergeluiden als soundtrack vond ik dat ik vooral een beloning verdiende in de vorm van snelle koolhydraten en dierlijke vetten, en geen springtouw.

Ik had nu mijn droom: een eigen home gym.

Het ging dus na een paar weken al niet zo heel goed meer met mijn fitheid, en al helemaal niet met mijn humeur. Eerst was er nog berusting, want ach, wie zou me nou ooit nog in bikini zien en een vakantie zit er toch nooit meer in, maar toen werd ik mezelf zat. Dus toen ik na weer een beproevende ochtend een persbericht kreeg over een nieuw Technogym-apparaat –kort daarna gevolgd door het aanbod of ik gedurende de lockdown een hometrainer uit de Personal Line wilde testen, was ik heel blij. De Personal Line is de meest luxe lijn van het Italiaanse fitnessbedrijf, met de mooiste loopbanden, fietsen en krachtapparatuur die je ooit hebt gezien. Het pronkstuk werd in een minuut geïnstalleerd en glansde me toe. Ik had nu mijn droom: een eigen home gym.

This content is imported from Instagram. You may be able to find the same content in another format, or you may be able to find more information, at their web site.

De eerste weken ging ik elke dag minstens een half uur op de fiets. Ik zou nooit meer een sportschool nodig hebben. Ik luisterde erop naar podcasts en muziek, keek Youtube series en deed (heel soms) calls waarin ik alleen hoefde te luisteren op de fiets. Ik was voor mijn fiets gevallen.

Al gauw bleek er ook een bezwaar aan de home gym te kleven.

Al gauw bleek er ook een bezwaar aan de home gym te kleven. Want waar je bij de sportschool nog allerlei excuses kunt verzinnen om maar niet te gaan – want: het regent, het is te druk, oh is het al zo laat, hij is al dicht – een hometrainer thuis is er altijd. En is daarmee ook de ultieme confrontatie met je eigen luiheid. Zo miste ik dus alsnog mijn oude, vaste ritme van sportschoolbezoekjes en de sociale druk van andere sportschoolbezoekers die ervoor zorgt dat ik net iets beter mijn best doen dan in mijn eentje in mijn woonkamer.

Fase drie volgde toen de crèche weer open ging en ik een beetje van mijn discipline en hersens terugkreeg. Toen kwam er toch nog iets van routine, die bestond uit ’s ochtends meteen op de fiets, of buiten rennen, en een poging om verspreid over de dag 10.000 stappen te zetten.

Vandaag zal ik weliswaar wat minder fit, maar wel als een flexibeler mens de sportschool binnenwandelen. En met weemoed afscheid nemen van mijn fietsjuweel.