Vogue
In gesprek met Marlou van Rhijn, 's werelds snelste atlete op blades

beauty / Interviews

In gesprek met Marlou van Rhijn, 's werelds snelste atlete op blades

Datum
Jouke Bos

Vandaag openen de Paralympische Spelen in Rio de Janeiro. Een van de vlaggendragers is Marlou van Rhijn (25), 's werelds snelste atlete op blades en het boegbeeld van de paralympische sport. Ze is gespecialiseerd in de 100, 200 en 400 meter sprint en wereldrecordhoudster van alle drie de afstanden. Ze studeert commerciële economie aan de Johan Cruyff university. Wij spraken haar voor ons Golden Issue.

'Ik bén niet mijn handicap.'

Marlou van Rhijn

Op een dag belde de bondscoach van het Nederlandse Paralympisch Atletiekteam Marlou van Rhijn en zei: je hebt volgens mij de ideale handicap voor atletiek. ‘Dat was het begin van mijn carrière én bijna het eind,' lacht Van Rhijn. 'Ik vond het zo'n stomme opmerking! Ik bén niet mijn handicap. Zo heb ik het nooit ervaren. Maar mijn moeder zei: kijk nou eerst eens of atletiek iets voor je is, misschien vind je het hartstikke leuk. Ze kreeg gelijk.'

Van haar twaalfde tot haar achttiende maakte Marlou deel uit van de nationale zwemselectie, maar ze stopte ermee omdat ze toe was aan iets anders. Meteen miste ze het sporten: zichzelf elke dag weer verbeteren door doelen te stellen. Ze besloot haar geluk met atletiek te beproeven, maar zag wel een drempel. 'Als je wil zwemmen spring je in een bak met water,' zegt ze. 'Maar voor atletiek heb je allerlei hulpmiddelen nodig. Ingewikkeld, leek me. Ik begon op mijn eigen protheses in de buitenlucht tijdens de zomer. Heerlijk! De eerste keer op blades was in een indoorhal in Amsterdam. Het bleek niet zo ingewikkeld. 'Blades zijn alleen niet gemaakt om te lopen, je gaat er vanzelf op rennen omdat ze met je mee bewegen. Dus toen ik een stukje dacht te gaan wandelen, begon ik automatisch te rennen. Het voelde alsof ik vloog, met de wind in mijn haar. Spannend! Ik had geen idee hoe ik moest stoppen dus ben ik maar tegen een muurtje aan gelopen. 

Atletiek past haar beter dan zwemmen. 'Ik vind het gaver en sneller.' Nu wil ze gehandicapte kinderen en hun ouders laten zien wat er allemaal nog wél mogelijk is met een handicap. 'Ik probeer die blades in sportwinkels te krijgen zodat ze net zo makkelijk verkrijgbaar zijn als een paar spikes.' De bijnaam 'Blade Babe' vindt ze 'grappig' maar ze voegt er meteen aan toe: 'Ik ben bijzonder omdat ik heel hard ren, niet omdat ik dat op blades doe.'

'Op de baan voel ik me vrij en cool, dan ben ik heel fanatiek. Na de race ben ik weer mijn aardige zelf.'

Marlou van Rhijn

Marlou van Rhijn klinkt als een rasoptimist en dat is ze ook, vertelt ze. Ze werd met fibula aplasie geboren: het kuitbeen ontbrak en haar voeten waren vergroeid en misvormd. Op haar vijfde werd haar rechtervoet geamputeerd, op haar elfde volgde de linker. 'Mijn handicap is nooit een issue geweest,' zegt ze. 'Ik kom uit een warm ondernemersgezin waarin we elkaar ondersteunen. Mijn moeder staat heel positief in het leven en heeft me geleerd in mogelijkheden te denken. Als mensen me vragen naar de pijn van de operaties en het anders-zijn zegt zij: daar hoef je geen antwoord op te geven, dat kunnen die mensen zich toch wel indenken? Blijf niet in het negatieve hangen als je zo veel mogelijkheden hebt. Ik heb nooit het idee gehad dat ik iets niet kon. Maar dat competitieve komt echt uit mezelf. Vechtlust zit in mijn karakter.

Ze geniet 'intens' van hoge druk. 'Dan voel ik die adrenaline waarin ik al mijn arrogantie kwijt mag. Als ik ren ben ik eigenlijk een beetje een bitch. Dan komen mijn slechte eigenschappen naar boven en word ik heel arrogant en een beetje gemeen. Ik hou van die psychologische oorlogsvoering. Dat heb je als topsporter ook nodig. Als je niet eens dénkt dat je gaat winnen heb je eigenlijk al verloren. Op de baan voel ik me vrij en cool, dan ben ik heel fanatiek en wil ik echt winnen. Na de race ben ik weer mijn aardige zelf.'

Tunnelvisie

Er is een tijd geweest dat haar fanatisme het won van haar plezier om te sporten. Toen ze in 2012 goud won op de 200 meter bij de Paralympische Spelen in Londen stond ze er nog 'onbevangen' in 'Ik was de underdog en ging met plezier gewoon heel hard rennen. Maar toen er later records en medailles op mijn naam stonden en ik titels moest verdedigen werd het een ander verhaal. Mijn mentaliteit veranderde: van willen winnen naar niet willen verliezen. Dat is geen fijne druk, dat is angst. Ik heb weer moeten leren om plezier te hebben in het sporten. Gelukkig was mijn coach er alert op. Hij zei: 'Marlou, laat die scenario's in je hoofd nou los. Ik ga je leren het sporten weer als spel te zien'. Dat is gelukt.'

Het gevaar is dat sport het enige in je leven wordt, dat de relativering verdwijnt en de prestatiedruk te groot wordt. Zelf heb ik een tijd in die tunnel geleefd, in een trainingskamp in de bossen. Ik vind het een leeg bestaan. Daarom woon ik nu weer in de buurt van mijn familie en vrienden in Purmerend. Sport is het belangrijkste, maar ik wil ook gewoon een ontspannen leven.

Ze gaat natuurlijk naar Rio voor goud. Maar: 'Ik voel mijn succes pas echt als ik het kan delen met mijn familie en vrienden. Toen ik goud in Londen won hebben we de hele dag gefeest in het Holland House. Het was mijn mooiste race ooit. De druk was zó hoog. Een meter voor de finish verloor ik mijn focus, waardoor ik het publiek hoorde en er onderdeel van werd en dat was zo verschrikkelijk mooi. Ik mag de focus natuurlijk nooit meer verliezen want dan verlies ik de medaille, maar ik word nóg blij als ik er aan denk.'

Sanne Wevers wint goud! In gesprek met Sanne en haar tweelingzus Lieke

 

Beste bezoeker,

Wij zien dat je een adblocker gebruikt die ervoor zorgt dat je geen advertenties ziet op Vogue.nl.
Dit vinden wij jammer, want Vogue.nl is mede dankzij deze advertenties gratis toegankelijk.
Wil je een uitzondering maken voor Vogue.nl, of meer lezen over hoe wij met advertenties omgaan?
Klik dan hier. Veel dank!

Maak een uitzondering voor Vogue.nl > Sluiten