Het jaar 2020 omschrijven vind ik moeilijk: er komt enerzijds weinig, maar tegelijkertijd ook veel in me op. Een pandemie, racisme, teleurstelling, maar ook liefde, rust en geduld zijn woorden die langzamerhand een plek op papier krijgen. Het zijn woorden die vooral veel over mezelf vertellen, als jonge zwarte vrouw die dit jaar een hoop voor haar kiezen heeft gekregen. Soms voelde ik me alleen en vroeg ik me af of mijn gevoelens tegenover de wereld wel gerechtvaardigd waren. Op andere momenten zocht ik naar allerlei manieren om positief te blijven tijdens deze achtbaanrit die sommigen het jaar 2020 noemen.

Omdat ik een eind aan de eenzaamheid wilde maken, pakte ik de telefoon op en belde ik met twee andere jonge zwarte vrouwen. Ik vroeg naar hun gevoelens bij dit jaar en wensen voor 2021.

Achtbaanrit

Ook Rudy O. Asibey, schrijfster van het boek 'Ik hoop: opgroeien als zwarte vrouw in Nederland', omschrijft dit jaar als een roller coaster. ‘Ik begon het jaar in Ghana, mijn moederland, en dat voelde geweldig. Toch stond mijn wereld ook al snel stil. Ik had een lockdown zoals we die nu kennen nooit verwacht.' Toch wist Rudy dit gekke jaar om te zetten in iets moois. Ze schreef haar eerste boek en begon een gelijknamige podcast waarmee ze racisme in Nederland bespreekbaar maakt.

‘Ik had nooit gedacht dat ik in 2020 een boek zou uitbrengen, maar na het zien van de beelden van George Floyd en de demonstraties moest ik mijn frustraties van me af schrijven. Ik kreeg flashbacks uit mijn jeugd en voelde de trauma’s die ik jaren lang heb weggestopt terugkomen. Ik schreef een artikel dat uiteindelijk viral ging, en uit dat verhaal is het boek voortgekomen. Dit jaar kende dus ups en downs, met mooie en minder mooie kanten.'

interview rudy asibey ashlee janelle
Schrijfster Rudy O. Aisbey
Sharon Jane

And still they rise

Als ik denk aan 2020, Rudy, de overwinning van Kamala Harris, de doorslaggevende bijdragen van politicus Stacey Abrams in Georgia en de successen van veel andere zwarte vrouwen is er één quote die in mij opkomt: And still I rise. Een bekende quote van wijlen schrijfster Maya Angelou die ons herinnert aan de veerkracht die wij allen als vrouwen, ongeacht onze afkomst of kleur, bezitten. Mijn moeder stopte me haar boeken toe als kind en leerde mij om altijd voor mezelf op te komen, om sterk te zijn, om kracht uit te stralen. Datzelfde compliment geef ik zonder blikken of blozen aan Ashlee Janelle Danso, de oprichter van adviesbureau Young The Agency en host van de podcast Stories of Young.

‘Ik geloof dat zwarte vrouwen krachtig zijn. Tóch voelt het niet altijd als een compliment als iemand zegt dat ik kracht uitstraal. Zo'n opmerking maken we toch niet zo snel tegen andere vrouwen. Zwarte vrouwen zien we als sterk, maar ook wij hebben onze momenten waarop we het even niet weten, momenten waarop we moeten huilen.’ Stiekem ben ik blij om dat te horen. Met haar woorden geeft Ashlee Janelle me een vrijbrief om mijn strong black woman-masker af te doen. Bij haar mag ik mezelf zijn. Even relaxen en niet handelen vanuit de hele gemeenschap. Even niet denken aan alle keren dat ik als eerste zwarte vrouw een positie bekleedde en mijn best moest doen om ervoor te zorgen dat ik niet de laatste zou zijn.

Laten we allemaal samenwerken, niet omdat je als bedrijf een diversiteitsquota moet behalen maar omdat iedereen die meewerkt talent heeft.

Revolutionaire handeling

Dat loslaten en genieten van het leven zoals het komt, voelt soms ongemakkelijk en onwennig. Iemand zei ooit: To be happy and black is that of a revolutionary act. Die quote raakt me van mijn kruin tot aan mijn grote teen, en maakt me vooral verdrietig. Daar sluit Rudy zich op geheel eigen wijze bij aan. 'Het feit dat ons bestaan als activistisch wordt gezien, is gewoon vermoeiend.' Activisme zou namelijk geen 'onderdeel' van zwart zijn moeten zijn: zo praat Ruby ook graag over Game of Thrones, en droomt ze over het schrijven van een science-fiction boek. Ik heb het zelf liever over het nieuwe album van Chloe X Halle, het knap staaltje werk van Chadwick Boseman en Delroy Lindo in Spike Lee’s Da 5 Bloods of Beyoncé’s tweede Ivy Park-collectie.

In de toekomst blijf ik dat doen, praten over al het moois wat de wereld en de mensheid te bieden heeft. Het maakt voor mij niet uit of dat film, muziek of literatuur is. Ashlee Janelle denkt er ook zo over. 'In 2021 wil ik het meer hebben over de creatieve dingen die we samen kunnen doen. Laten we allemaal samenwerken, niet omdat je als bedrijf een diversiteitsquotum moet behalen, maar omdat iedereen die meewerkt talent heeft. Alleen op die manier kunnen we impact creëren en verhalen vertellen die vaak overschaduwd worden.’

interview vogue ashlee janelle
Keshia Danso

Dankzij de steun van andere vrouwen heb ik dit jaar meer mezelf kunnen zijn

Samen, niet meer alleen

De boodschap is vooral dat we het in 2021 samen moeten doen, niet meer alleen. Volgens Rudy hebben we dat dit jaar al gedaan. ‘Ik heb het idee dat vrouwen de strijdbijl begraven hebben en makkelijker samenkomen. Dankzij de steun van andere vrouwen ben ik dit jaar meer mezelf geweest.' Voor Ashlee Janelle is samenwerken de leidraad. ‘Met mijn adviesbureau wil ik een brug slaan tussen merken en nieuwe talenten. Ik zette het bureau op omdat ik weinig representatie zie van mensen van kleur in de industrie en dat moet veranderen. Het is geweldig om te zien dat iemand een baan krijgt aangeboden mede door het werk dat diegene voor mijn adviesbureau heeft gedaan. Daar staat Young The Agency voor.’

Na de gesprekken met deze jonge dames – die ik graag bekroon tot de échte influencers - denk ik terug aan een wijze les van mijn moeder. Als ik het niet meer zie zitten spreekt ze me vaak op dezelfde manier toe: 'We doen het samen, Nahawi. Je hoeft het echt niet alleen te doen.' Daarna volgt steevast een arm om me heen, en voel ik me direct beter. Datzelfde warme gevoel verdienen we als vrouwen allemaal. Vandaag, in 2021 én many years to come.

Shop Vogue's Fashion Favorites