Dit artikel volgt de meest recente maatregelen zoals gepubliceerd door de Rijksoverheid en het RIVM. Bekijk de meest actuele maatregelen op de website van de Rijksoverheid.

Waar filmfestivals, prijsuitreikingen en bioscooppremières normaal vaste prik zijn, ligt de boel – zoals bij talloze andere takken van de culturele sectornu een tijdje stil. Al op 5 maart werd bekend gemaakt dat de filmindustrie minstens 5 miljard dollar (omgerekend 4,5 miljard euro) misloopt door de huidige crisis, meldde vakblad The Hollywood Reporter. Dat komt door de sluiting van een hoop bioscopen, maar ook door maatregelen om de pandemie in te dammen. Niet bij elkaar in de buurt mogen of kúnnen komen is immers vrij funest voor het produceren van films.

Ook nu bioscopen mondjesmaat weer opengaan, is het filmlandschap wellicht nog voor langere tijd ontwricht. Wat is de rol van jonge filmmakerseen leeftijdsgroep die sowieso hard wordt geraakt door deze crisis – daarbinnen? Vogue vraagt drie regisseurs naar het belang van de bioscoop, draaien in een anderhalvemetersamenleving en geïnspireerd blijven.

Emma Branderhorst (24)

Studeerde in 2019 af aan de filmacademie in Utrecht. Met haar korte film Onderhuids won ze een Wildcard van 50.000 euro bij het Nederlands Film Festival.

This content is imported from Instagram. You may be able to find the same content in another format, or you may be able to find more information, at their web site.

'In de begindagen van het coronavirus voelde ik me vooral opgelucht. Ik had een hectisch afstudeerjaar achter de rug en een geldbedrag voor een nieuwe film gewonnen. Die productie móest er dus wel komen. Daar raakte ik door in de stress, omdat ik ook vier dagen per week bij een castingbureau aan het werk was. De lockdown gaf me eindelijk tijd om die film te schrijven. Het zorgde voor veel rust, want film is soms zo doorknallen. Je grenzen vervagen snel.

Ik ben direct aan de slag gegaan met het schrijven van niet één, maar twee films. De eerste weken verliepen prima, maar daarna begon ik mezelf wel steeds meer dingen af te vragen. Zo worden films die nu niet worden gemaakt, uitgesteld naar (volgend) najaar. Wanneer is er dan weer ruimte voor mij, als jonge maker? Wordt het zo in de toekomst niet lastiger om het vertrouwen van belangrijke partijen te bemachtigen?

'Jonge mensen wil je kunnen knuffelen en aanraken'

Het protocol voor de audiovisuele sector is duidelijk: zoveel mogelijk castings op afstand, op de set niet té dicht bij mensen in de buurt komen. Lastig, want ik werk vaak met jonge mensen. Die wil je kunnen knuffelen en aanraken. Dat zorgt voor een fijne, bijna familie-achtige vertrouwensband. Ik moet dus nog kijken hoe we het werkend kunnen maken, mochten we binnenkort weer gaan filmen. Een film die in lijn ligt met de anderhalvemeterwereld past niet bij me, dat vind ik afdoen aan de maatschappelijke verhalen die ik wil vertellen.

Zien: Greta Gerwig over 'Little Women'

Onderhuids was geselecteerd voor meerdere festivals in het buitenland. Die zijn nu naar achter geschoven, of verplaatst naar volgend jaar. Een filmfestival is normaal wel je voornaamste platform, omdat je andere mensen kan ontmoeten, in gesprek kan gaan. Toch blijf ik positief. De verhalen die verteld moeten worden zullen alsnog wel een podium krijgen, of je nou jong of oud bent. Toch kan ik me voorstellen dat ervaren regisseurs eerder gesubsidieerd zullen worden, alhoewel er in Nederland vrij veel ruimte is voor talentontwikkeling.'

This content is imported from Instagram. You may be able to find the same content in another format, or you may be able to find more information, at their web site.

Vincent Boy Kars (30)

Onderzocht in korte films als Sophie & Helene (2014) en my First Porn Film (2015) de complexe wereld van seksualiteit. Independent Boy (2017) was zijn eerste lange film, Drama Girl (2020) kwam als opvolger.

This content is imported from Instagram. You may be able to find the same content in another format, or you may be able to find more information, at their web site.

'Het was sowieso al mijn plan om mezelf op te sluiten, omdat ik een nieuwe film wilde gaan schrijven. Daardoor heb ik weinig gepiekerd, want dat project gaf me houvast. Als filmmaker ben je überhaupt tachtig procent van de tijd in je eentje achter een laptop aan het schrijven. Over het algemeen is het best een eenzaam beroep, dat goed binnen deze tijd past. Het klinkt gek, maar de situatie sluit qua vorm goed aan bij mij en m'n werk.

Mijn film Drama Girl draaide nét in de bioscoop, en toen begon de lockdown. Jammer, maar geen horrorscenario. Hier in Rotterdam moest iemand twaalf producties verzetten. Ik ben persoonlijk vooral bezig met het maken van de film, en niet zozeer met de periode daarna. Je hoopt dat veel mensen 'm zien, maar ik houd me niet echt bezig met de promotie. Dat de film maar heel kort heeft gedraaid, is vooral vervelend voor de distributeur, producent en betrokken filmhuizen. Ik ben al betaald door het project te maken, dus ik voel me gezegend met mijn eigen situatie.

'Mijn grootste nachtmerrie? Die autonome vrijheid kwijtraken'

Dat de film op Vitamine Cineville (een digitaal platform waar recente arthousefilms te zien zijn, red.) te zien is, vind ik heel tof. In dat concept zit sowieso wel toekomst. Er bestaan wel websites waar je filmhuisfilms kunt vinden, maar het aanbod is erg versplinterd. Momenteel kijk ik zelf nog niet verder dan mijn nieuwe ontwikkelingsplan, die ik over een maand wil indienen. Als ik het geld krijg, ben ik zeker nog wel een jaar bezig met ontwikkelen. Op z'n vroegst ga ik pas over een jaar filmen, en zo ver kan ik nog niet vooruit kijken.

Toch maak ik me soms wel zorgen. Bij de NPO, waar ik voornamelijk mee samenwerk, is de toekomst erg onzeker. Blijft er na de pandemie überhaupt wel geld over voor cultuur? Mijn grootste nachtmerrie is dat ik geen autonome vrijheid meer heb, maar verplicht commercieel aan het werk moet. Gelukkig zijn belangrijke platforms en fondsen erg geïnteresseerd in jonge makers en experimentele films.'

Ayla Spaans (27)

Rondde drie jaar geleden haar opleiding aan de Hogeschool van de Kunsten af. Haar eerste korte experimentele film When we were Strangers ging vorig jaar in première tijdens het NFF en draaide onder andere op de CinéFashion Film Awards.

regisseur ayla spaans door omri golan
Omri Golan

'Dit is niet perse een goede periode om freelancer te zijn, dacht ik aan het begin van de lockdown. Ik wilde niet bij de pakken neer gaan zitten, maar het is wel een machteloze positie. De dingen die ik open had staan, werden gecanceld. Toen ben ik me direct gaan focussen op het opzetten en lanceren van eigen projecten. Eén daarvan was About Two Girls, de ander When we were Strangers. Allebei de korte films waren voor de uitbraak opgenomen, dus dat scheelde. Ze gaan over toepasselijke thema's: familie en liefde.

Eerst twijfelde ik of ik When we were Strangers wel online moest gooien. Je bent toch bang: kan dat wel, tijdens zo'n pandemie? Omdat de film over verloren liefde gaat, en ik dat ook nu relevant vond, heb ik het toch gedaan. Veel mensen konden zich uiteindelijk verplaatsen in de film, want er gaan nu juist ook veel relaties over.

This content is imported from Instagram. You may be able to find the same content in another format, or you may be able to find more information, at their web site.

Ik ga deze zomer ook een nieuwe korte film opnemen. Het verhaal gaat over kinderen die willen ontsnappen aan de realiteit, en daarom op zoek gaan naar de zee. Dat idee kwam naar aanleiding van deze periode. Veel kinderen hebben hun thuissituatie niet voor het uitzoeken, en de kindertelefoon maakt juist nu overuren. Het verhaal gaat verder niet over pandemie, maar gaf me wel inzichten. Ik wil de opnames met een klein team maken, en alles buiten filmen. Als jonge filmmaker zie ik nog steeds veel kansen.'