Vogue
In gesprek met Cat Marnell, het New Yorkse enfant terrible van de glossy tijdschriften, over haar nieuwe memoire

cultuur / Interviews

In gesprek met Cat Marnell, het New Yorkse enfant terrible van de glossy tijdschriften, over haar nieuwe memoire

Datum
Auteur
Elfie Tromp
Christos Katsiaouni

Schrijver Elfie Tromp gaat een avond op pad met bestsellerauteur en enfant terrible Cat Marnell in haar woonplaats New York. Elfie is onder meer columnist voor Metro en Vrij Nederland, presenteert voor VPRO en staat deze zomer op de planken met haar liedjesvoorstelling MONSTER LOVE TOWN.  

Ik heb een oogontsteking en een koortslip als ik bestsellerauteur Cat Marnell ontmoet. Zij is het New Yorkse enfant terrible van de glossy tijdschriften. Haar roman 'Hoe verkloot je je leven' heeft sinds zijn verschijning in januari talloze vertalingen, jubelende recensies en herdrukken gehad. Ik sta voor Cats grauwe, besmeurde voordeur en knipper, hopend op helder beeld, maar mijn zicht blijft wazig. De linkerhelft van mijn gezicht zeurt en steekt al dagen. Het is het resultaat van teveel feesten in New Orleans waar ik de afgelopen maand heb geprobeerd aan een dichtbundel te schrijven. Ik verbloem de ontstekingsmaak in mijn mond met Wrigleys Double Mint kauwgomsticks en de pijn met Ibuprofen en wodka-soda. Dat is makkelijker dan een dokter zoeken. De korst op mijn onderlip verberg ik onder een dikke laag roestbruine lipstick.

'Jezus, wat zie jij er goed uit,' zegt Cat als ze me ziet.

Het eenpersoonsappartement is meubelloos. Her en der liggen volle vuilniszakken, half ingepakte weekendtassen en een keur aan pillenpotjes, makeuppoeders, vieze sokken en tijdschriften. Ik tref Cat op haar laatste dag in New York. 'Ik ga Europa doorkruisen en in de trein schrijven. Ik ga mijn Amphetamine Logic-columns tot een tv-serie bewerken. Hollywood wil de hele tijd mijn boek verfilmen, maar fuck it, ik ga het zélf doen. Wil je een sigaret?'

Cat Marnell is naast haar scherpe pen en rake popcultuurgrappen vooral bekend om haar persoonlijke stukken waarin ze zonder censuur schrijft over haar drugsgebruik, seksuele escapades en angsten. Haar Amphetamine Logic-columns die ze tussen 2012 en 2013 voor Vice schreef, verslond ik als jonge twintiger. Ik was destijds nachtclubdanseres en hier was iemand die zich velen malen dieper stortte in de wereld waar ik voorzichtig in pootje baadde. De drugs, foute mannen en uitzinnige vrijheid, maar ook de keerzijde ervan. Hoe ze in paniek raakte als de zon opkwam als ze nog wakker was. Hoe ze aan haar vader dacht als ze weer eens onbeschermde seks had op een wc. Het was een verademing om iets over het verleidelijke en tegelijkertijd verwoestende leven van een party girl te lezen zonder daar een opgeheven vingertje bij te krijgen. Marnell noemt zichzelf een overtuigd feminist, maar liet zich uitbuiten en bestelen door mannen voor aandacht en liefde. 'Er is geen goede manier om een vrouw te zijn,' zegt ze. 'Je krijgt toch wel kritiek. Dus laten we dan in godsnaam maar eerlijk zijn over wat we uitspoken.'


We klimmen het raam uit en laten onze voeten langs de verroeste brandtrap bungelen. Ze sjort haar flodderige panterprint tubetop omhoog. Het lubberige elastiek propt ze in haar bh-rand zodat het niet van haar tengere lijf glijdt. Ze heeft dezelfde kinderlijke lichaamsbouw als Amy Winehouse en de bedelende junkies rond de methadonkliniek in Rotterdam. Onder haar paarsroze pruik - ze schijnt kaal te zijn geworden na een ongeluk met haarverf - ligt een engelachtig gezicht met grote, zwartomrande ogen, die me aandachtig opnemen, een aandoenlijk kleine wipneus en prachtig gestulpte lippen.

Ik laat haar mijn koortslip van dichtbij zien en ze lacht. 'Wow, dat is pas een goede beauty-tip. Je lipstickkleur aanpassen aan je herpes.' En daar komt haar verleden als beautyredacteur om de hoek kijken. Cat Marnell begon haar schrijfcarrière bij modemagazines. Eerst als assistent en redacteur bij Lucky en Glamour, uiteindelijk als ongezonde beauty-blogger bij de roemruchte XOJane-website, die echte vrouwen aan het woord wilde laten. Ze liet de gelikte positieve toon van de bladen achter zich met artikeltitels als 'Hoe laat je kringen magisch verdwijnen na een nacht met David Blaine?' en 'Hoe krijg ik deze zwerverklitten uit mijn haar en het geheime shampooleven van pillenslikkers'.

Naar aanleiding van de dood van Whitney Houston schreef ze een openhartig stuk over vrouwen en drugsgebruik wat viral ging. 'Overal om ons heen gebruiken vrouwen drugs en we hebben het er niet over. We doen alsof er niks aan de hand is. Net zoals Whitney. En zo sterven ze, alleen, geïsoleerd met hun verslaving. Daarom blijf ik erover schrijven.'

Een lucratieve boekdeal volgde. Cat verdween drie jaar van de radar, werd twee keer opgenomen in een afkickkliniek, nam een keer een overdosis en toen verscheen 'Hoe verkloot je je leven'. Een memoir waarin ze op speedy snelheid alle wendingen in haar jonge leven afdraait. Van haar disfunctionele familie, met psychiaterpapa die haar al vroeg Ritalin voorschrijft, naar de kostschool, waar ze zich de sociale ladder omhoog neukt naar de stoerste jongen van het baseball team. De onverdoofde abortus die volgt, haar vlucht naar New York en haar keiharde race naar de top van de modebladen ondersteund door alle mogelijk uppers die het moderne uitgaansleven te bieden heeft, en hoe ze daar uiteindelijk keihard uit de bocht vliegt. Ze lardeert het verhaal met anekdotes over bekende mensen, zoals Courtney Love, internetfenomeen The Fat Jew en haar voormalig huisgenoot documentairemaker Nev Schulman van Catfish. Het maakt het schrijnende verhaal lekker leesbaar, als het zoete omhulsel van een Napoleon-zuurtje.

'Ik roddel graag,' zet Cat, 'Maar ik beschrijf mensen zoals ik beautyproducten bespreek. Ik vermeld alleen hun positieve en bijzondere eigenschappen.'

Ik probeer verder te vragen over het boek, maar ze rolt met haar ogen. 'Weet je, eigenlijk wil ik het er niet meer over hebben. Ik ben er zo klaar mee. Je zou denken dat ik me nu gewaardeerd voel met de boektours en interviews, maar eigenlijk heb ik me nog nooit zo eenzaam gevoeld. Het is raar om zoveel over jezelf te moeten praten. En dan die opdringerige fanmeiden die zich aan me vastklampen. Ik voel me slecht als ik ze negeer en ik voel me slecht als ik ze aandacht geef. En de stalker is weer terug.'

De naarste passages in het boek gaan over de destructieve vriendschap die ze heeft met de drugsgebruikende stalker die er een kick van krijgt om bij haar in te breken. Zo ook in dit appartement.

'Ik sluit me momenteel liever alleen op thuis. Deuren op slot. Of ik vertrek gewoon. Dat ga ik nu doen.' Ze piekt wat over is van haar sigaret de lauwe straatlucht in. 'Heb je trek in Chinees?'

De goedkope, lauwe fles witte wijn die ze het restaurant in smokkelt, houdt ze angstvallig onder tafel. Om en om schenkt ze onze theekommetjes vol. Ze bestelt twee voorgerechtjes die we zullen delen; soepdimsum en een schaaltje gepickelde kool. Als ze heeft bestelt, wordt ze nerveus. De eetstoornis waar ze openlijk over schrijft en nog steeds mee worstelt, noemt ze een erfenis van haar anorectische moeder. Ze graaft door het kleingeld op de bodem van haar totebag en diept een kokertje pillen op.

'Adderall,' zegt ze en ze spoelt er een weg. 'Om de honger te onderdrukken. Wil je ook?'

Ik besluit vanavond met Cat mee te doen. Een avontuur is altijd beter dan een mislukt gesprek. Ik bijt een roze pilletje doormidden en zit al snel met een even aandachtige blik terug te staren naar Cat. De pijn in mijn gezicht verdwijnt even en ik laat mijn vragen voor wat ze zijn. De Adderall wil praten en ik vertel haar dat ze een held is, een vrouwelijke Bukowski in mijn ogen. Ik vraag haar of ze vindt dat ze harder wordt beoordeeld op haar drugsgebruik dan mannelijke schrijvers die hun drugsgebruik romantiseren en verheerlijken. Cat schudt even verlegen haar hoofd. 'Ik hou van het woord junkie. Het is een geuzennaam. Junks zijn eerlijk en ik hoef me in hun gezelschap niet beter of coherenter voor te doen, maar ik ben geen heroïnegebruiker, geen Hunter S. Thompson, ofzo. Ik hou niet van het fallische symbool van een naald in mijn aderen. Ik ben makkelijker verteerbaar dan dat. Als een pil of een mooi tijdschrift.'

Na het eten laat ze me haar favoriete plek aan de Hudson-rivier zien. Onder de Brooklyn Bridge gaan we op een bankje zitten. We kijken naar de waterschittering met het eindeloos gedonder van het verkeer op de snelweg boven ons. De plek is even romantisch als desolaat. 'Hier kom ik tot rust,' zegt Cat. 'Dat klinkt fucked up, maar ik ben elektrisch, net als de stad. Sinds 1998 spin ik amfetamine tot goud.' Dan giechelt ze. 'Zullen we koffie halen?' Thuis wil ze nog de laatste stapel oude tijdschriften doorbladeren om de mooiste modekaternen eruit te halen voordat ze ze weggooit. Ze staat al weer op, loopt gejaagd terug naar Chinatown, op zoek naar een cornershop die 24 uur in bedrijf is, net als zijzelf.

Meerdere baby's voor je 30e? Deze vrouwen vertellen waarom ze hier bewust voor kozen

 

Beste bezoeker,

Wij zien dat je een adblocker gebruikt die ervoor zorgt dat je geen advertenties ziet op Vogue.nl.
Dit vinden wij jammer, want Vogue.nl is mede dankzij deze advertenties gratis toegankelijk.
Wil je een uitzondering maken voor Vogue.nl, of meer lezen over hoe wij met advertenties omgaan?
Klik dan hier. Veel dank!

Maak een uitzondering voor Vogue.nl > Sluiten