Misschien gaat de zin van het leven totaal aan mij voorbij, word ik eenzaam oud en ga ik alleen dood. Tenminste - als ik de mensen mag geloven die hun ouderschap motiveren met nu pas de zin van het leven te begrijpen en angst om alleen oud te worden. Ik heb geen kinderen. Ik heb nooit die wens gevoeld en soms lijkt dat sociaal niet helemaal geaccepteerd.

Advertentie - Lees hieronder verder

'Nu ik 46 ben, is het wel duidelijk. Ik heb geen kinderen en zal ze ook niet krijgen.'

Baby’s op social media

De generatie van mijn oma zei nog gewoon hardop 'kinderen zijn hinderen'. Niet dat ze niet van hun kinderen hielden, maar ze gaven wel ronduit toe dat het hebben van kinderen met verantwoordelijkheden komt en een flinke inperking van je vrijheid is. Maar in het tijdperk van social media lijkt moederschap eerder de gateway naar een hoger bestaan waarin kinderen je ultieme mentor zijn. Toen Beyoncé via social media haar zwangerschap aankondigde, werd dat de meest gelikete foto in de geschiedenis van Instagram. Met het Grammy-optreden dat daarop volgde, ging Queen Bee nog een stapje verder. Met “Do you remember being born? Are you thankful? Are they hips that cracked? The deep velvet of your mother and her mother and her mother,” opende ze het optreden en weer ging heel social media los. En dan was er natuurlijk nog die eerste foto van Beyoncé met haar tweeling…Krijg ik daardoor het gevoel dat ik op mijn 46e de boot gemist heb? Nope. Want een ding is waar: als kind weet je vaak heel goed wat je wel of niet wilt.

Advertentie - Lees hieronder verder

Moedertje spelen

Als kind hadden poppen geen schijn van kans bij mij. De haren waren nog wel geinig om eraf te knippen, maar verder begreep ik niet zo goed hoe je ermee kon spelen. Toen ik door een meisje uit mijn kleuterklas gevraagd werd om bij haar thuis 'moedertje' te spelen, bleek die pop met afgeknipte haren toch nog van pas te komen. Daar zat ik, na schooltijd, op haar kamertje met mijn gehavende pop, haar perfecte pop en haar smetteloze poppenfornuisje. Daar moest pap mee gekookt worden, want onze baby’s waren ziek en zieke baby’s kregen blijkbaar pap. Ik had geen idee waarom. Ik snapte het hele spel en de fantasie waarmee mijn vriendinnetje haar eigen wereldje creëerde sowieso niet. Ik deed mijn vriendinnetje maar een beetje na en was zó blij toen mijn moeder me weer kwam ophalen en ik thuis met al mijn knuffeldieren kon spelen.

Vriendschappen veranderen

Vaak hoor je van bewust kinderlozen dat ze zo moe worden van mensen uit hun omgeving tegenover wie ze zich moeten verantwoorden. Daar heb ik eigenlijk nooit zo’n last van. Meestal vragen mensen het gewoon uit interesse. Wel heb ik ondervonden dat vriendschappen veranderen door het ouderschap. Een van mijn beste vriendinnen gaf aan dat ze het moeilijk vond dat ze de hele periode van haar zwangerschap niet met mij kon delen. Daar had ze gelijk in. Ik kon inderdaad wel wat meer moeite doen om mij in haar veranderende wereld te verplaatsen. Dus toen ik het telefoontje kreeg dat haar zoon geboren was, stapte ik direct in de trein en ik vond het oprecht ontroerend om haar zo gelukkig te zien. Lerend van haar zwangerschap, vond ik dat ik bij de eerstvolgende zwangere in mijn vriendenkring meer interesse moest tonen. Ik haakte mutsjes, bracht baby-sneakers mee uit LA en informeerde regelmatig naar de status. "Zie je wel dat je het tóch leuk vindt!" luidde de triomfantelijke conclusie. Toen de baby er eenmaal was, merkte ik al snel dat ieder gesprek alleen nog maar over de baby ging en dat er eigenlijk geen interesse meer was in mijn leven. En dat begreep ik best. Maar toen van hun kant de berichtjes afnamen en uitnodigingen voor verjaardagen uitbleven, verwaterde de vriendschap al snel. Bij een toevallige ontmoeting op straat biechtte een van de twee eerlijk op dat ze het nu eenmaal heel druk hadden en dat ze hun vrije tijd toch liever doorbrachten met mensen die ook kinderen hadden. Bij mijn beste vriendin heeft haar moederschap nooit tussen ons in gestaan. Ik denk dat het komt omdat we simpelweg weten dat onze vriendschap voor het leven is. Er zijn periodes dat onze levens even een andere kant opgaan, maar we zullen er altijd voor elkaar zijn. De dagelijkse dingen van het moederschap bespreekt ze niet met mij, maar natuurlijk hebben we het wel over de betekenis van het moederschap, hoe haar zoon het doet op school, de interesses en talenten die hij ontwikkelt. En we hebben het ook over hoe ik invulling geef aan mijn leven. En soms zitten we gewoon naast elkaar op een bankje in het museum en zijn we stil.

Advertentie - Lees hieronder verder

Het is duidelijk- ik zal nooit kinderen krijgen

Op mijn twintigste kon ik de keuze wel of geen kind nog wel even lekker uitstellen. Zo rond mijn dertigste kreeg ik af en toe weleens de vraag of ik er al over nadacht. Rond mijn veertigste hoorde ik weleens een 'het zou nog wel kunnen'. Maar nu ik 46 ben, is het wel duidelijk. Ik heb geen kinderen en zal ze ook niet krijgen. Ik heb honden en ik word heel gelukkig van het zorgen voor mijn honden. Ik ben al ruim vijftien jaar heel gelukkig en ongelooflijk close met een man die ook geen kinderwens heeft en ik heb vrienden op wie ik onvoorwaardelijk kan bouwen. Word ik eenzaam oud? Ga ik alleen dood? Zal ik nooit de zin van het leven begrijpen? Geen idee.

Angelique Heijligers is de oprichter van Stadswild en personal trainer, freelance Fitness & Health journalist en columnist voor o.a. Vogue, NRC, Men’s Health, Glamour en Volkskrant Magazine.