Dit opiniestuk werd gepubliceerd in Vogue's maart nummer van 2016.

Er is iets curieus aan de hand in Amsterdam. De Nederlandse hoofdstad werkt als een magneet op hoogopgeleide vrouwen. Momenteel is 43 procent van de Amsterdamse vrouwen onder de 30 hoogopgeleid, tegenover 38 procent van de mannen onder de 30. Het ‘overschot’ aan vrouwen in Amsterdam tussen de 18 en 29 jaar ligt op 12.000, en is groeiende. Niet direct nieuws om een noodtoestand over uit te roepen. Maar dat surplus aan jonge, hoogopgeleide vrouwen zorgt voor een oververhitte datingmarkt, waar vrouwen eindeloze concurrentie hebben en mannen in een luxepositie verkeren. Genaamd Sex Lives, gaat het gros van de uitzendingen – met even briljante titels als Is Dating in New York Actually That Bad? en Could You Date in the Nude? – over het enigma van daten in de grote stad. Nu ben ik zelf geen groentje in de datingweide. Daar had ik mezelf tenminste van overtuigd, met zeven jaar Amsterdamse datingervaring op zak. Maar de afwijzingen lijken steeds harder te worden en het algehele unheimische Gefühl na een gestrande date steeds groter. Zo datete ik recentelijk een maand zorgeloos met een heerschap, toen hij me vertelde dat hij op vakantie ging met zijn ex. ‘Om het af te sluiten.’ Volgens hem moesten we daar vooral niet te serieus over doen en konden we daarna ‘toch gewoon weer op date gaan?’ Daar heb ik voor bedankt.

image
Quentin de Briey

Shocking 2 op 1

Als we even naar de spelregels kijken, was de Amsterdamse datingmarkt altijd redelijk rechttoe rechtaan en niet te vergelijken met de situaties van Carrie Bradshaw en consorten in New York. Geen lavish cocktaildates of dinners of playing hard to get. In Nederland ontmoet je iemand (online of IRL), ga je op een paar dates en bedenk je dan na date vier of vijf: is dit wat? Zo niet, dan kan dat netjes beëindigd worden. Het aloude maar effectieve ‘It’s not you, it’s me’ is doorgaans een prima manier om iemand te dumpen. Maar de laatste tijd is dat proces steeds complexer en onduidelijker geworden. Het dateklimaat in Mokum begint steeds meer op dat van het oververhitte New York te lijken, waar hoogopgeleide single vrouwen op Manhattan daten tot ze een ons wegen, maar Mr. Right niet tegenkomen. Jon Birger, auteur van Date-Onomics: How Dating Became a Lopsided Numbers Game, wijdt het ongeluk dat New Yorkse vrouwen hebben in de liefde dan ook aan de cijfers. De ratio tussen single vrouwen en single mannen in de Upper East Side is een shocking 2 op 1.

'Een jongensmeet tijdens eeneerste date na tienminuten eentientje op tafel en vertrok. Voilà’'

In Amsterdam gaan we steeds meer toe naar een soortgelijke situatie. Overigens trek ik hier aan het kortste eind: in mijn geliefde buurt Oud-West is de disbalans man-vrouw het allerergst met 192 jonge vrouwen op elke 100 jonge mannen. Ouch! De Amsterdamse man lijkt zich maar al te bewust te zijn van zijn numerieke voordeel, en wordt met zijn vage gedrag, ghosting, en geflierefluit steeds meer een, pardon my French, hufter. ‘Er is een cultuur ontstaan waarin asociaal gedrag, zoals niet meer terugbellen, na weken intensief daten opeens “ja eh, het toch niet echt weten” en tegelijkertijd meerdere mensen het hof maken, meer geaccepteerd is. Een soort “All is fair in love and meeting the One”,’ aldus mijn zus Anouk (31). Nu vond ik mezelf na het ik-ga-nog-even-op-vakantie-met mijn- ex-verhaal al zielig, de anekdote van Roos (27), spant toch wel de kroon als het om asociale dates gaat. Zij had ooit een Tinder- date waarbij een jongen na tien minuten zei: ‘Sorry, ik denk niet dat dit een relatie gaat worden,’ een tientje op tafel smeet en vertrok. Voilà, de hufterige man.

Zenuwachtig

Het zijn niet alleen de mannen die het ons lastig maken. Met meer hoogopgeleide vrouwen in de hoofdstad dan ooit veranderen de wetten in de betonnen jungle naar een survival of the fittest. Want met een moordende concurrentie aan knappe, slimme, jonge vrouwen leggen we de lat voor onszelf alsmaar hoger. Ik betrap mezelf erop dat ik zenuwachtig wordt als ik in een bar of kroeg sta en merk dat het merendeel van de mensen vrouw is. En jong. En knap. Hoe kan ik indruk maken op die ene leuke man die aan de bar staat met tientallen andere gegadigden om me heen? En is die ene man aan de bar wel zo leuk, of wórdt hij aantrekkelijker omdat hij de enige is? In de bovengenoemde uitzending van NY Mag’s Sex Lives, Is Dating in New York Actually That Bad? stelt presentator Maureen O’Connor dat het idee van schaarste aan mannen de manier waarop mensen daten beïnvloedt, en vooral vrouwen helemaal gek maakt met het gevoel dat ze zo snel mogelijk een partner moeten vinden. Tegelijkertijd rijst de vraag of de Amsterdamse man door deze Qual der Wahl niet juist de leuke vrouwen over het hoofd ziet.

Tinderende medemens

Door de opkomst van online datingapps als Tinder, Happn en Inner Circle – die met hun enorme aanbod aan singles eindeloos daten mogelijk maken – wordt het New Yorkse begrip ‘daten om te daten’ onder mannen én vrouwen steeds meer de norm. And that ain’t all bad, want de singles lijken tegelijkertijd de meeste lol te hebben. Op dinsdagavond een Tinder-date en op vrijdagavond iemand in de kroeg ontmoeten, de keuze is reuze. Zelf prefereer ik datingwise de oldschool tactiek. Het liefst parkeer ik me in een café aan de bar en blijf ik zitten tot er iemand op me afkomt. Dit omdat ik wil dat een man de eerste stap zet, en dan beslis ik binnen een minuut of ik ook maar enigszins interesse heb. Eigenlijk ben ik met mijn one-too-many-Amerikaanse- romantische-komedies-gekeken-instelling waarschijnlijk hopeloos ouderwets, en mijn online dating cv is dan ook kort. Eén week heb ik een Happn-profiel gehad, waarna ik binnen die week op twee compleet mislukte dates ging waarbij de mannen in kwestie in de verste verte niet leken op hun profielfoto (er bestaan dus kleine Zweden), en ben er toen voor altijd mee opgehouden. Mijn datingverhalen vanaf de barkruk verschillen echter niet drastisch van die van mijn tinderende medemens. Of je nu iemand ontmoet via Tinder, Happn of in de kroeg, in feite verandert het in de kern niet. Boy meets girl. Girl meets boy. Behalve het aanbod zichtbaarder en toegankelijker maken, kunnen apps daar niets aan veranderen.

Ik merk echter dat vriendinnen in mijn omgeving die net uit een lange relatie komen de grootste lol hebben in het daten. Beste vriendinnen Sascha (27) en Mirtemaaij (27) zijn zulke newly freed singles. Na het beëindigen van haar relatie van vier jaar is Tinder Sascha’s grootste verslaving. ‘Ik zal nooit zomaar drankjes doen met mensen via Tinder, ik verzin altijd een rare, leuke date, zoals naar een arcadehal of willekeurig op het station een trein kiezen en kijken waar we uitkomen. Dan heb je ook een andere insteek: laten we gewoon een leuke dag of een bijzonder avontuur hebben, niet “we gaan elkaar nu echt beter leren kennen”. Het gaat vooral om de lol. Ik ga mijn droomman echt niet via Tinder tegenkomen.’ Mirtemaaij, na een relatie van zeven jaar weer single, denkt er precies zo over. ‘Het is gewoon entertainment, zodra een chatgesprek saai wordt ben ik er klaar mee.’ Sascha en Mirtemaaij lijken de kunst van het daten-om-te-daten helemaal onder de knie te hebben. Hun lang-leve-de-lol- instelling lijkt te werken, en waarom wil dat bij mij de laatste tijd niet meer lukken? Ik wil geen toffe date hebben met een leuke vreemdeling om die vervolgens nooit meer te zien. Ik date om iemand te ontmoeten, een verkering, met wie ik in het weekend Netflix-marathons kan houden op de bank, bij wie ik de kleine lepel kan zijn, die mij begrijpt en bij wie ik mezelf kan zijn. Kortom: ik date niet (meer) om te daten. En juist daarom is het zo lastig om te daten in een stad waar het gros van de mannen alweer on to the next is. Ik bewonder Sascha om haar avonturen, maar de grote vraag blijft: wat nou als je wél op zoek bent naar een vaste relatie?

'Met een moordende concurrentie aan knappe, slimme, jonge vrouwen leggen de lat voor onszelf hoger'

Aan de bak

Die vraag houdt me heel wat nachten wakker, tot het me ineens daagt: misschien is het wel echt ‘not you, but me’. Mijn afwachtende, dame-in-nood-houding is wellicht hetgene dat mij verhindert om potentiële droommannen te ontmoeten. Eigenlijk ben ik in the dating game gewoon lui geweest. En behoorlijk onfeministisch. Het leven is immers geen bouquetreeks-roman waarin ik de enige knappe jonge vrouw in het dorp ben, en een gespierde halfgod genaamd Fabio met wapperende haren me van mijn sokken blaast en zijn eeuwige liefde aan me verklaart onder toeziend oog van de maan. In het echte leven zijn er bijna twee keer zoveel vrouwen als mannen in mijn woonplaats en moet ik gewoon aan de bak als ik uit ben op echte liefde. Of, zoals Moira Weigel stelt in haar boek Labor of Love: The invention of Dating: ‘Dating is work’. En aan onzekerheden heb je dan, net als op de werkvloer, helemaal niks. Met zoveel concurrentie en keus als in Amsterdam moet ik als moderne vrouw mijn eigen boontjes doppen. Bring on the competition. De spelregels? Doe het lekker zelf.