Een eiland op de Filipijnen. Dat boetiekhotel in Zuid-Spanje. Rondreizen door México. Grote kans dat je al een vakantie voor dit jaar geboekt hebt, of in elk geval plánnen had. Nu door het coronavirus veel vluchten in het water vallen, lijkt dat verleden tijd. Boosheid is een logische reactie, maar aanvaarden is het beste wat je nu kan doen, bepleit Vogue.

Mijn huisgenoot stuurt me begin maart een bericht. Vanaf maandag geldt de hoogste noodtoestand in Spanje, dus ze wilt naar huis komen. Of dat gaat lukken weet ze niet, want de ticketsite loopt continu vast, en niet alles op het nieuws is te volgen. Ze stuurt wat aanvullende spraakmemo’s, hoorbaar vermoeid. 'Jongens, ik heb nog nooit zoveel stress gehad in twee dagen. Als ik m’n voet eenmaal in dat vliegtuig zet, valt er zo’n last van me af.'

Belangrijk om te weten: mijn huisgenoot is een van de kalmste mensen die ik ken. Toch zag ik het voor me – hoe ze vanuit haar appartement in Salamanca nog even naar de lege straten tuurde, naar alles wat die taalcursus had moeten zijn, om haar besluit met een versnelde ademhaling de digitale wereld in te slingeren.

'Angst maakt keuzes maken niet leuker, maar wel makkelijker'

Al ben je de rust zelve, in coronatijden heb je geen keuze, blijkt. Ze veinsde niet eens koel te zijn, want dat was ze ook niet. Dit was groter dan die vervloekte lessen Spaans die ze in Nederland al had gevolgd, groter dan haar kamer die ze voor maanden onderverhuurd had, groter dan haar eigen wensen: ze was nu bang voor het oncontroleerbare. En angst maakt keuzes maken niet leuker, maar wel makkelijker.

Zo erg is het toch niet?

Dat zeg ik nu, maar mijn initiële reactie – nog maar anderhalve week geleden – was anders. Het zal daar nu vast niet prettig zijn, dacht ik, maar dat is het toch nérgens? En hoe erg is het om drie weken op je balkon in zo’n broeierig, Mediterraans land te zitten? Ik was in de Albert Heijn op het moment van lezen. De evenementmaatregel (die vanaf honderd personen niet meer door mochten gaan, red.) was toen net ingevoerd. In de supermarkt, waar iedereen nog even dicht op elkaar stond, leek nog niks aan het handje.

Punt is: ik vond haar beslissing niet zomaar overtrokken. Ik zou zelf een reis gaan maken, eind april. Dik drie maanden naar Australië, ik had een week eerder mijn ticket geboekt. Ik was zo trots op die beslissing (ik zou lang en deels alleen gaan, beide loeispannend) dat één ding vaststond: het was ondenkbaar dat ik mijn koffers niet zou pakken. Mijn vlucht zou daarbij pas over zes weken plaatsvinden en de grenzen ‘gaan ze echt niet zo lang dichtgooien’, verkondigde ik die vrijdag. En zelfisolement aan de Australische kust leek me geen straf, grapte ik nog.

'Het is verslavend om het voorheen onmogelijke waar te kúnnen maken'

Millennials en reizen

Het maakte me tot de onomstotelijke belichaming van mijn eigen generatie. Millennials staan namelijk niet alleen te boeken als de grootste kracht achter de reisindustrie, maar zíjn dat vaak ook, bleek nog uit dit en dit recente onderzoek. Ik zie het ook in mijn omgeving: we houden niet alleen van reizen, maar zijn ook gewend om dat gemakkelijk te kunnen doen. Dat in één van mijn vriendinnengroepen – bestaande uit vijf man – al twee vriendinnen (naast mij!) óók op reis zouden gaan, is in die zin veelzeggend. Dat we nog geen koophuis of auto hebben is vanzelfsprekend, maar sparen voor een reis naar Argentinië of Vietnam is dat wel. Als iemand in het buitenland gaat werken of studeren is de vraag niet óf je komt, maar wanneer. Daar moet wel even voor in de agenda gekeken worden: er is bijna elk weekend al bezoek.

Probeer, nu je toch thuiszit, Romy de Vries' Korean skincareroutine:

Tuurlijk zijn we ons bewust van dat consumptiepatroon. We praten over vervoer (‘als we de trein kunnen pakken, doen we het’) en de prijs (‘het ticket is eigenlijk te goedkoop, maar ik kon het niet laten’). Maar toch: nooit eerder dacht ik zo goed na over hoé luxe het is om jezelf te kunnen verplaatsen, en gemakkelijk ook. Het maakt verwend, zelfs als je elke cent zelf hebt verdiend. Ik ben 23 jaar oud en heb sinds 2013 bijna jaarlijks een reis buiten Europa gemaakt. Het is naïef om te denken dat zo'n tendens alleen met interesse te maken heeft, vind ik nu. Voor mij is het tevens verslavend om het onmogelijke waar te kúnnen maken, omdat je het geld hebt, het lef, of de tijd. Wie dat gevoel eenmaal heeft ervaren, wil een gebrek daaraan in eerste instantie niet accepteren. Virus of niet, kwaadheid ligt makkelijk op de loer.

Wees een reiziger, blijf thuis

Wat anderzijds ook kenmerkend is voor deze generatie: we zijn ons bewust(er) dan ooit van de wereld om ons heen. Van klimaatverandering, dierenwelzijn, onze positie op de arbeidsmarkt – we willen het beter doen, al is dat niet altijd makkelijk. Dat maakt dat ik eerst boos was, maar nu mijn reis heb geannuleerd. Niet alleen in praktische zin, maar ook in m'n hoofd. Ik kan het van harte aanraden, want wát geeft dat een rust. Naast reizigers zijn we namelijk ook gamechangers, die van de wereld houden, maar haar ook respecteren. Dat begint bij thuisblijven omarmen: een grotere lofzang kun je de aardbol op het moment niet geven.

Bestel Vogue Nederland en Vogue Living nu online zonder verzendkosten en ontvang de nieuwste issues binnen twee werkdagen.

Vogue Nederland

Vogue Living