Ook als overbelaste ziekenhuizen en ingestorte bedrijven de krantenkoppen regeren blijft één kwestie recht overeind: het gewicht van zangeres Adele. Dat haar postuur zelfs in deze lastige tijd voor reuring zorgt, zegt dat we nog een hele lange weg hebben te gaan, betoogt Vogue.

Een voordeel wil ik het niet noemen, maar toch: wat was ik, voor heel even, blij voor de beroemdheden der aarde. Blij dat niet elke stap die ze zetten op de voet wordt gevolgd, dat er tijdelijk minder van ze verwacht wordt, dat ze in alle rust tijd met hun familie kunnen doorbrengen (en dat er weer ruimte is voor voorlezen, bijvoorbeeld). Deze geinige NOS-filter van GeenStijl liet me een paar weken geleden nog stiekem lachen: nee, er wordt inderdaad over bijna niks anders geschreven, maar dat is logisch. We zitten in een pandemie.

Adele's Instagrampost

Toch zegt het woord 'bijna' het al: er zijn altijd uitzonderingen op de regel. Dat is vaak logisch (ander relevant nieuws mijden vanwege de crisis is ook zowat), maar soms op z'n minst opvallend te noemen. Eén van de meest tekenende voorbeelden is de stortvloed aan reacties rondom Adele's meest recente Instagrampost, die de beroemdheid plaatste om zorgverleners voor hun harde werk te bedanken. De zangeres – die zichtbaar gewicht heeft verloren – bleek aanleiding voor het opstarten van een globale dialoog, waarbij mensen in discussie gingen over haar huidige postuur. Of ze nou gefeliciteerd werd met haar gewichtsverlies of juist in twijfel werd getrokken (ze zou best een eetstoornis kunnen hebben, werd her en der gesuggereerd) – de wereld vond er wat van, en vooral: vonden dat ze er wat van móchten vinden.

Zien: 8 verrassende feitjes over Adele

Adele's gewicht is in wezen sinds de lancering van haar eerste album een punt van discussie. Al sinds 2008 is ze het slachtoffer van fatphobic trollen op Twitter (en niet alleen daar), en doen 'reaguurders' precies waar ze zo in excelleren. Door de opkomst van internet beoordelen niet alleen (roddel)bladen beroemdheden meer op hun uiterlijk, maar doen mensen dat ook vanachter hun laptop. 'Celebrity weight loss before and after' levert op Google 170 miljoen hits op, om maar wat te noemen. Andermans gewicht is nog steeds voeding voor nieuwsgierigheid, en verklaart het klikgedrag op dergelijke transformatie-artikelen. Dat die vraag er schijnbaar (nog steeds) is, betekent echter niet dat daar ook naar gedraaid moet worden.

This content is imported from Instagram. You may be able to find the same content in another format, or you may be able to find more information, at their web site.

Een mening is onnodig

Nog los van de vraag waarom gewicht van anderen ons in hemelsnaam zo tomeloos blijft boeien – of het nou van een celebrity of je buurmeisje is – hebben die beroemdheden vooral niet om een mening gevraagd. Niet van iedereen die de moeite neemt om online in de pen te klimmen, en al helemaal niet van de media. Actrice Beanie Feldstein (Lady Bird) riep in 2017 al op om commentaar rondom andermans gewicht voor je te houden: óók als het 'positief' ('wat zie jij er opeens goed uit!') bedoeld is. 'Een uiterlijke verandering is geen open uitnodiging om opmerkingen over iemands lichaam te maken – zelfs als de gedachte erachter aardig bedoeld is.' Ook Lena Dunham schreef iets soortgelijks toen een foto – waarop ze dunner was – in combinatie met 'twintig afslanktips' werd geplaatst. 'Ik wil absoluut niet op deze cover staan. Ik heb gewicht verloren vanwege een angststoornis, en dit is totaal geen compliment voor me.'

Lena's commentaar laat zien dat niemand conclusies mag of kan trekken over andermans gewicht, en de mentale gevolgen (al dan niet positief, al dan niet negatief) die daarbij zouden komen kijken. Dun is niet altijd het equivalent van gelukkig, vice versa voor dik en óngelukkig.

Geen vrijbrief

Bovenstaand maakt gewicht, of iemands weg naar afvallen of aankomen, natuurlijk niet meteen een verboden onderwerp. Een beroemdheid als Oprah maakt al jaren een topic van haar levensstijl, en de lichaamsveranderingen die daar wel of niet bij komen kijken. Dan is het nog geen vrijbrief voor media (of anderen) om de talkshowhost op haar gewicht te beoordelen, maar kan haar pad wel als inspiratie dienen. Maar dan alleen omdat zij het zo óók wil, en niet omdat het voor haar bepaald wordt.

Ik zeg niet dat initiële gedachtes over dergelijke transformaties opeens verboden zijn. Je hersens sturen is – ook al zou je willen – niet altijd een eitje. Maar zoals ik ooit in goede podcast hoorde: wat je denkt is niet per se van belang, het gaat erom wat je ermee doet (en wie je daarmee beoogt te zijn). Laten we dus samen strijden voor een wereld waarin Adele op haar verjaardag weer gewoon gefeliciteerd kan worden, en dan níet om haar gewicht.