De dromen beginnen de eerste week in quarantaine. Een vlucht naar Shanghai vertrekt zonder mij, terwijl ik rondren in een terminal vol ondoorgrondelijke gate-agenten. Gladiatoren sparren in het Colosseum, terwijl een hoogleraar en ik stilletjes toekijken vanuit de schaduw. Mijn dromen bruisen van het leven. Maar als ik wakker word in mijn appartement in Brooklyn, op dag zeven, negen en negenenveertig van de lockdown, ben ik even niet zeker meer van waar ik ben.

This content is imported from {embed-name}. You may be able to find the same content in another format, or you may be able to find more information, at their web site.

Dat het tot nu toe slechts deze nachtelijke ontsnappingsluiken zijn – samen met verschillende filmische huilbuien en het sluimerende gevoel van existentiële angst – die het gevolg zijn van de psychologische tol die het virus eist, geeft me meer het gevoel dat ik geluk heb dan dat comfortabel is.

Voor velen beginnen mentale gezondheidsproblemen rap de norm te worden. Eén op de vier personen in de Verenigde Staten voldoet nu aan de diagnostische criteria voor een zware psychische stoornis – een stijging van 700 procent in vergelijking met voor corona – en 70 procent geeft aan te lijden aan matige tot ernstige psychische problemen. In China heeft de helft van het medische personeel last van een klinische depressie, en de door isolatie gevoede social media consumptie zorgt voor extreme angststoornissen in het land. Sommige Italiaanse overlevenden van het virus hebben PTSS ontwikkeld. En wereldwijd stijgen de cijfers van binge drinking, huiselijk geweld en zelfmoordpogingen.

Het waarom daarvan is overduidelijk. Emotionele isolatie, onophoudelijke kinderopvang of simpelweg de gegeneraliseerde angst voor een verhaal met een open einde. Maakt de kleur van mijn huid dat ik meer kans heb om het virus op te lopen, en dat ik eraan overlijd? Hoe voelt mijn immuungecompromitteerde moeder zich vandaag? Bestaat het kantoor dat werkloosheidsaanvragen verwerkt echt? En: in hoeverre laat de maatschappij toe dat ik me onwel voel?

Collectief helen

Op het eerste gezicht is die laatste vraag absurd. Net als het coronavirus, maakt het bij een depressie niet uit of je erin 'gelooft' of niet. Maar de vrijheid om pijn te hebben en te helen varieert nog steeds enorm. Een vriend in Cairo vertelt me dat hij ziet hoe de pandemie de Egyptische stiff upper lip verzacht: collectief wordt men de ruimte gegeven om tijdelijk hardop pijn te lijden. En hoewel ik me in een hyperprogressieve omgeving bevind waarin het bijna een stigma is om niet te worstelen, zie ik diezelfde instelling terug in een nieuw soort ongeduld tijdens Zoom-gesprekken: een verlangen van mensen om te horen hoe het écht gaat.

Pogingen om tegemoet te komen in de groeiende problemen van mensen die overstuur zijn, indien serieus, verstrooid. In New York heeft de gouverneur afgezien van enkele kosten voor geestelijke gezondheidszorg voor essentiële werknemers. Ontslagen verpleegsters, therapeuten en medische studenten hebben zich vrijwillig aangemeld voor overweldigde crisislijnen in het Verenigd Koninkrijk. Chinese e-commerce groep Alibaba biedt gratis geestelijke gezondheidszorg aan alle Chinese burgers.

Het artikel gaat verder onder de video.

Bestel Vogue Nederland en Vogue Living nu ook via Uber Eats

Op veel plekken, hebben zij die in therapie zitten hun sessies via FaceTime voort kunnen zetten, terwijl anderen hun weg hebben gevonden naar apps zoals Talkspace (die sinds het begin van de pandemie een "ongelukkige" golf van nieuwe gebruikers heeft gezien) waarop je kunt chatten met therapeuten. Geen van deze initiatieven zijn slecht, maar een SEH-arts vergeleek het lijden dat ze in het ziekenhuis zag met "drinken van een giftige brandkraan" – en het is moeilijk om niet het gevoel te krijgen dat deze verzameling van goodwill het equivalent is van een verzameling pinkvingers die op de mond van die brandkraan worden gehouden.

Het zal je niet verbazen dat de mentale gezondheidszorg geen prioriteit is op dit moment, want dat is het bijna nooit. In sommige landen, zoals het Verenigd Koninkrijk, zijn therapie en medicijnen gratis, terwijl in andere, zoals de VS, ze vaak onbetaalbaar zijn. Maar bijna nergens worden meer experimentele, duurdere, effectievere behandelingen – waaronder EMDR voor PTSS en ketamine voor depressie – vergoed door de verzekering. Dit maakt serieuze en betrouwbare geestelijke gezondheidszorg alleen voor de rijken of de gelukkigen, die zich niet alleen de behandelingen, maar ook de vrije tijd kunnen kunnen veroorloven. Depressie zou de wereldeconomie jaarlijks een biljoen euro kosten, maar dit is niet zozeer droevig voor de wereldeconomie als wel voor de lijdende persoon, wiens pijn we nog steeds meten aan de hand van verloren productie.

Een betere nasleep

Mentale gezondheidsproblemen hebben een nieuwe naam nodig, deels als bijproduct van het moderne leven. De kans dat echte culturele en concrete veranderingen plaatsvinden terwijl geestelijke gezondheid wordt toegewijd aan expliciet getraumatiseerden – soldaten, slachtoffers van verkrachting – en mensen met een overdaad aan geld en emotie, is zeer klein. Maar COVID-19 is misschien zowel globaal als bestraffend genoeg om deze perceptie te veranderen. Er is inderdaad veel lippendienst verleend sinds het idee ontstond dat de pandemie een betere nasleep met zich mee zou kunnen brengen; een Yeats-achtige toekomst van naburige hallo's en eerlijke lonen. Vooruitgang vereist vaak rampspoed, en rampspoed vereist vaak psychologisch herstel, wat wereldwijd trauma een gouden kans maakt voor iedereen die gelooft dat de mogelijkheid om te genezen een mensenrecht is.

Deskundigen waarschuwen al dat de wereldwijde piek in de werkloosheid zal leiden tot een secundaire, schaduwpandemie van alcohol- en drugsmisbruik, depressie en zelfmoord. Uit een onderzoek naar de recessie van 2007 tot 2009 bleek dat voor elke procentpuntstijging van de werkloosheid het zelfmoordcijfer met 1,6 procent steeg, wat zich vertaalt in een bedreiging die bijna net zo dodelijk is als het coronavirus zelf, aangezien de werkloosheid in sommige landen met dubbele cijfers toeneemt.

'Zonder een goede baan kan de rest van je leven niet overeind blijven staan', vertelt Anne Case, econoom aan de Princeton University aan Vogue. 'Werken voor een laag salaris en zonder secundaire arbeidsvoorwaarden betekent vaak dat mensen het gevoel hebben dat ze niet kunnen trouwen. Gemeenschapsparticipatie, kerkbezoek, al die pijlers die mensen gebruiken om hun leven bij elkaar te houden, brokkelen af, en wat we elk jaar in de gegevens zien, is dat mensen dan steeds meer mentale problemen melden.'

Systemische veranderingen

Een mogelijk geschenk van COVID-19 is de röntgenfoto van alledaagse wreedheden – huiselijk geweld, ongebreidelde verslaving, economische wanhoop en dodelijk racisme – die in pandemisch zonlicht, bij pandemische aantallen, gebruikt zouden kunnen worden om structurele verandering te eisen. Zolang de wanhoopsdrijfveren ongecontroleerd blijven bestaan, kan alle therapie ter wereld – alle zorg en consortia van beroemdheden en royals die ons al jaren vertellen dat het echt oké is om met iemand te praten – alleen dienen als een soort valium tegen obsceniteit. Door deze onderliggende, systemische problemen eindelijk op een zinvolle manier aan te pakken, kunnen we onze wereldwijde mentale gezondheidscrisis op een meer permanente manier aanpakken.

COVID-19 eiste een verschuiving naar op realiteit gebaseerd denken: snelle, drastische, ongekende acties zoals quarantaine om de verspreiding van een ongevoelig virus tegen te gaan. Regeringen handelen tegen lichamelijke bedreigingen - het verbieden van lood in verf en gas, het criminaliseren van de cocaïne, heroïne en meth, die ooit een toegewijde en legale klantenbasis hadden, en het vaststellen van vaccinatievereisten om dodelijke uitbraken van polio, malaria en pokken te voorkomen. Een echte verschuiving in de geestelijke gezondheidszorg vereist het creëren van een gelijkwaardig psychologisch fundament; een collectieve overeenkomst van voorwaarden waaronder van geen mens mag worden verwacht dat hij leeft. Lichamen zijn lang politiek geweest, maar dat geldt ook voor onze geest. Om het stigma van psychische aandoeningen te verwijderen, moeten we gaslighting omkeren zodat het in een vacuüm gebeurt.

COVID-19 heeft miljoenen mensen in een precaire positie gebracht. Dit is het moment om met een vernieuwd vermogen van empathie aan te dringen – aan regeringen en aan elkaar - dat mensen verdienen wat mensen in wezen willen: een veilig en zinvol leven doorgebracht in het gezelschap van degenen van wie ze houden. Natuurlijk zou mentale gezondheidszorg toegankelijker moeten zijn, maar het moet ook minder noodzakelijk zijn. Is dat geen wereld om een pandemie voor te overleven? Wat valt er nog meer om van te dromen?