#VogueStories: hoe mijn female community de steun en veiligheid biedt die ik nodig heb

Nooit eerder heb ik me zo gesteund gevoeld.

stephanie afrifa
Aline Bouma

Soms heb ik momenten dat ik niet aan mijn werk toekom, omdat er dingen in de wereld gebeuren die besproken moeten worden. Deadline hier, deadline daar, maar zoveel hoogoplopende emoties die me remmen om te shinen. De afgelopen tijd was het centrale onderwerp abuse: fysieke, seksuele en mentale verwaarlozing. Op Instagram werden twee accounts in het leven geroepen waarop vrouwen hun verhalen deelden over hun ervaring met grensoverschrijdend gedrag, manipulatie of zelfs seksueel geweld. Het systeem faalt als het gaat om het dragen van vrouwen die hier slachtoffer van zijn. Als gevolg namen zij het heft in eigen handen. De verhalen riepen bij mij een diepgewortelde woede op. Woede waarvan ik besef dat het eigenlijk verdriet is. Oud zeer.

This content is imported from {embed-name}. You may be able to find the same content in another format, or you may be able to find more information, at their web site.

Een nieuwe focus

Ik ben nogal pragmatisch ingesteld; de eerste paar dagen had ik veel gesprekken met bekende en onbekende vrouwen online en offline. Ik luisterde naar alle verhalen en probeerde – tot mijn eigen frustratie toe – te komen met passende oplossingen die verder gaan dan informatieve en verontwaardigde Instagram posts. Al mijn energie ging naar de wrok die ik voelde jegens daders en het bedenken hoe ik hun macht kan ontnemen (lees: het hele patriarchale misogynistische en misogynoire systeem onderuithalen).

Het duurde even voordat ik doorhad dat het voor mij beter werkt me niet te focussen op de boosdoener, maar op mijn eigen healing én die van andere vrouwen met wie ik mij vereenzelvig. Dit besef kwam toen ik geconfronteerd werd met mijn abuser. Hij zocht contact en ondanks dat ik hem op elke mogelijke wijze heb geblokkeerd, wist hij toch in mijn energieveld te komen. Damage done. Ik voelde spanning in mijn lichaam en exact volgens het boekje bevroeg ik de intensiteit van mijn emoties en wrong ik me in allerlei mentale bochten om deze te verlichten.

Female community

Dit keer deed ik iets nieuws. In het moment van terror besloot ik deze ervaring te delen met een paar vrouwen uit mijn vakgebied met wie ik een appgroep heb. Daar gebeurde iets moois. Mijn gedachtes, gevoelens en ervaringen werden gevalideerd. Ik voelde me gehoord, geliefd en begrepen, maar het allermooiste was dat één van de dames besloot actie te ondernemen die verder reikte dan begrip: ze koos ervoor een samenwerking met mijn abuser stop te zetten.

'Ik voelde me gehoord, geliefd en begrepen.'

Ze stond voor me, naast me en achter me en daardoor voelde me ik voor het eerst veilig genoeg om te landen in alle emoties die ik ooit heb gevoeld. Ik omarmde mijn slachtofferschap en kwam tot de realisatie dat we nog zoveel moeten ventileren. Soms moeten we eerst onze verhalen met elkaar delen voordat we actie kunnen ondernemen. We hebben liefde nodig om te helen. Mijn licht schijnt feller als ik ruimte geef aan mijn emoties.

This content is created and maintained by a third party, and imported onto this page to help users provide their email addresses. You may be able to find more information about this and similar content at piano.io
Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Opinie