Mick Johan: 'Het sprookje van de gelukkige huisvader en kostwinnende moeder'

Mick Johan is overtuigd huisman, want het huishouden runnen is ook een baan. Toch is er soms innerlijke twijfel: ‘Waarom kon mijn fragiele mannelijke ego niet accepteren dat mijn vrouw de kostwinner was?’

Het is nooit een vooropgezet plan geweest om huisvader te worden. Het was de natuurlijke gang van zaken en toen het eenmaal zo ging heb ik het ten volste omarmd. Arlette is afgestudeerd ingenieur en naast ontzettend getalenteerd, ook bijzonder goed in haar werk. Ze heeft vrijwel altijd meer dan ik verdiend. Zelf ben ik van drie verschillende kunstacademies getrapt zonder ooit een diploma te hebben behaald. Ik ben schrijver, kunstenaar, drummer, copywriter en grafisch ontwerper, maar onze kinderen gaan voor, dus refereer ik daaraan als hobby’s. Ik ben een huisvader met hobby’s.

This content is imported from {embed-name}. You may be able to find the same content in another format, or you may be able to find more information, at their web site.

Levensles

Ik werk dagelijks onder schooltijd, de rest van de tijd ben ik met Bennie (6) en Moesa (8). De energie is vaak gewoon op als de kinderen eenmaal in bed liggen. Dat is soms frustrerend, met name als ik het druk heb. Ik ben echter inmiddels zeer bedreven in het loslaten van frustraties. Er heerst een neiging om te geloven dat alles hoort te lukken in het leven, terwijl de meeste dingen dat niet doen. Het gaat vaker niet dan wel zoals je zou willen of gepland hebt. Zo is het altijd geweest, en zo zal het altijd zijn. Wie daarin kan berusten zal kampioen worden in het leven.

Kamperen in een villa

Ik werd pas echt huisvader toen we voor haar werk naar Tokyo verhuisden. Mijn meisje kreeg er een baan aangeboden en ik wilde niets liever dan zo’n avontuur aangaan met mijn gezin. Na een week in Tokyo stond ik met mijn kinderen in de supermarkt. Ik kon niets lezen en niemand verstaan. Ons huis was ongemeubileerd, we hadden geen bed, geen tafel, en geen stoelen. Er was geen internet en ook de absolute basis keukenkruiden ontbraken. We sliepen op futons, die we overdag naar beneden sleepten om op te zitten.

'Nu zag ik ineens het licht; ik trad in de voetsporen van mijn moeder.'

Ik had geen inkomen in Tokyo. Nul, niks, nada, zero. Dat was part of the deal en theoretisch geen probleem want mijn vrouw verdiende erg goed, maar ik voelde me toch bezwaard om bijvoorbeeld kleren te kopen, of de stad in te gaan om iets te drinken van haar geld. ‘Het is óns geld.’ Zei ze dan. Ik begon me eenzamer en neerslachtiger te voelen, en besloot op een gegeven moment dat ik dan maar helemaal geen sociaal leven zou beginnen in Tokyo. Op de school van mijn zoon werd ik ook raar aangekeken. Een school voor expatkinderen en kinderen van vermogende Japanners. Klasgenootjes van mijn zoon werden met de Ferrari naar school gebracht.

Gelukkig in een achterlijke wereld

Het duurde bijna vier maanden voordat ik geaccepteerd werd als een van de school moms. In Japan heersen zeer conservatieve opvattingen over mannen en vrouwen. Mijn nieuwe identiteit confronteerde me opeens met de achterlijkheid van de wereld op het gebied van emancipatie. Ik vond mezelf altijd best feministisch, maar ik vroeg me af waarom mijn fragiele mannelijke ego niet kon accepteren dat mijn vrouw de kostwinner was. Ik was nou eenmaal een expat wife en ik zou die titel met trots dragen ook. Nu zag ik ineens het licht; ik trad in de voetsporen van mijn moeder.

Kanker

Tokyo was geweldig. De luiers verdwenen en we sliepen ’s nachts steeds langer. Ik werd een betere huisman. Er waren nooit geldzorgen. We waren een hechte gezinsunit en we gingen er veel op uit. Het leven was heel comfortabel. Toen kreeg mijn meisje borstkanker, en alles werd ineens een stuk minder comfortabel. We verhuisden halsoverkop terug naar Nederland. Ze moest worden geopereerd, bestraald en zou daarna chemo krijgen.

'Dit is haar perceptie van de wereld. Ik gloeide van trots.'

Moesa had nachtmerries. Bennie had huilbuien en woedeaanvallen. Ik dacht in Tokyo dat ik fulltime huisvader was, maar nu was ik pas echt aan het zorgen. Mijn liefste was ziek, kaal en verschrikkelijk mager. Ik vond het moeilijk om zo machteloos aan de zijlijn te staan, maar als gezin groeiden we nog dichter naar elkaar toe in deze tijd. We hebben geluk gehad, ze kon goed behandeld worden en is inmiddels helemaal schoon.

Papa

Afgelopen zomer liep ik met mijn dochter Bennie naar Het Kanaal om te gaan zwemmen. Ze droeg een tas en ik vroeg of ik hem voor haar zou dragen. ‘Nee, want anders draag ik niks en jij alles.’ Ik zei: ‘Dat is lief. Maar dat doen papa’s. Die sjouwen.’ Daarop zei ze: ‘Papa’s zijn leuk. Ze zijn er altijd. Mama’s zijn ook leuk, maar die moeten vaker werken enzo. Jij bent er altijd. En dan doen we van alles samen.’ Dit is haar perceptie van de wereld. Ik gloeide van trots.

Shop Vogue's Home Favourites

This content is created and maintained by a third party, and imported onto this page to help users provide their email addresses. You may be able to find more information about this and similar content at piano.io
Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Opinie