Toen Billie Eilish (19) tijdens haar begindagen wéér een analyserend stuk over haar baggy kledingstijl moest lezen, bleek de maat vol. Nadat ze her en der werd geprezen (ja, echt) vanwege het 'totale gebrek aan seks in haar stijl', vertelt ze aan V Magazine hoe ze zich bij zulke opmerkingen voelt. 'Met zo'n opmerking slutshame je mijn beroemde collega's. We leven in een rare, nieuwe wereld, waarin ik zogenaamd word gesteund door de kledingkeuzes van andere vrouwen af te branden.'

Ondertussen is de wereld waar Billie het over heeft natuurlijk niet zo nieuw. De media zijn al jaren geobsedeerd door het lichaam en de seksualiteit van jonge, beroemde vrouwen. Als de pas uitgebrachte documentaire Framing Britney íets laat zien, is het dat wel. De fixatie met haar maagdelijkheid, de vragen over haar lijf: dat de objectivering van (piepjonge!) vrouwen destijds het hart van de media- en popindustrie vormde, wordt pijnlijk duidelijk.

Dit artikel gaat verder onder de video.

Zien: 'Framing Britney', de trailer

Toen versus nu

Het is verleidelijk om te denken dat de zaken er in 2021 er een stuk voortvarender voorstaan. En dat ís ook geen gekke gedachte: niemand zou nu nog kunnen voorzien dat Ivo Niehe de zangeres naar haar borsten zou vragen, en er dan ook nog 's mee weg zou komen. Als vrouwen over seksualiteit zingen, zijn ze inmiddels niet meer zo controversieel als Madonna, die met Like a Virgin de wereld op zijn kop zette.

Verantwoordelijkheid

Toch krijgen jonge, vrouwelijke beroemdheden nog altijd niet de ruimte om zélf de regie over deze thema's te houden. Billie wordt dan wel niet bestempeld als 'too sexy, too soon', maar haar lijf en seksualiteit zijn nog steeds onderwerp van gesprek. Dit gebeurde al in een tijd waarin de zangeres dat concept zelf nog amper kende, zoals dat voor Britney net zo goed gold. Terwijl niemand kraait naar Harry Styles' seksueel getinte Watermelon Sugar of Timothée Chalamets lijf in een zwembroek, moeten vrouwelijke beroemdheden al vanaf jonge leeftijd, gewild of ongewild, verantwoordelijkheid afleggen over beide thema's.

'Miley Cyrus werd jaren door het slijk gehaald omdat ze te 'provocerend' zou dansen'

Niet progressief

Als deze groep vervolgens besluit om het heft dan maar in eigen handen te nemen, en zélf aan de haal te gaan met seksualiteit, wordt duidelijk dat we nog lang niet zo progressief zijn als we graag denken. Miley Cyrus is jaren door het slijk gehaald omdat ze te 'provocatief' zou dansen, en Cardi B's WAP zou volgens sommigen 'gevaarlijk' zijn (want god verbidden dat vrouwen eens echt uit de dubbele seksuele moraal bevrijd worden). En dan hebben we het nog niet eens over Taylor Swift, die haar status als rolmodel mocht inleveren toen ze veel vriendjes bleek te hebben. En ook nog eens over ze zong!

Heft in eigen handen

Beyoncé geeft al tijden geen interviews meer, en die keuze is begrijpelijk. Wanneer de media jarenlang op hetzelfde irrelevante onderdeeltje inzoomen, is het logisch dat je zelf de complete regie in handen wil nemen. Sinds de zangeres alleen via haar eigen platforms bericht, draait het compleet om haar verhaal. Misschien hebben Selena, Demi, Miley, Ariana en Taylor juist daarom nu wel meer muziek uitgebracht dan ooit. Ontdaan van de grootste media coverage en paparazzi blijft er eindelijk over wat telt: hun talent.