‘Waarom ik niet meer zwijg over anti-Aziatisch racisme’

Nu het aantal haatmisdrijven omhoogschiet tijdens de pandemie, legt de Chinees-Amerikaanse journalist en regisseur Sophia Li uit waarom het zo belangrijk is dat we ons verzetten tegen anti-Aziatisch racisme.

‘Sticks and stones may break my bones; but words will never hurt me,’ zei ik als zevenjarige tegen de andere kinderen op school wanneer ze me uitlachten of me vertelden ‘terug te gaan naar China.’ Vaak waren het echte pestkoppen, maar soms waren het echte vrienden die, zonder beter te weten, me vroegen of ik honden at terwijl ze hun ogen met hun handen aan elke kant schuin trokken.

This content is imported from {embed-name}. You may be able to find the same content in another format, or you may be able to find more information, at their web site.
sophia li
Sophia Li vroeger
Sophia Li

Racisme tijdens pandemie

Woorden doen pijn - mentaal en fysiek - omdat gerichte woorden, zelfs als ze als een grap worden gebracht, zo'n diepgeworteld racisme bevatten dat we nooit zouden weten dat het er was zonder de diepe lagen aan verhulde geschiedenis weg te pellen. Dit werd duidelijker dan ooit sinds het begin van de pandemie, toen vleermuiseter-grappen van vrienden me ineen deden krimpen omdat ze me deden denken aan de hond-eter-grappen als kind. De vreemdelingenhaat creëerde een onvermijdelijk grote afstand tussen de ‘normale mensen’ en chinezen, voordat het virus de kust überhaupt had bereikt.

Haatmisdrijven

Vanaf het moment dat Donald Trump COVID-19 herhaaldelijk en onbeschaamd beschreef als 'het Chinese virus' in maart 2020, registreerde de Amerikaanse Stop AAIP Hate-coalitie in slechts één week tijd meer dan 650 gevallen van discriminatie. Sinds het begin van de pandemie schieten anti-Aziatische haatmisdrijven omhoog. In februari 2021 meldde CBS News dat de NYPD jaar na jaar een toename van 867 procent in anti-Aziatische haatmisdrijven registreert. Van de 84-jarige Vicha Ratanapakdee, die in januai in San Francisco tegen de grond werd geduwd en twee dagen later stierf, tot een 89-jarige oma die afgelopen juli zonder reden in brand is gestoken. Dit zijn slechts een handvol van de aanvallen die aan het licht zijn gekomen.

Aziaten als de zondebok

In januari 2020 was ik voor werk in China, toen COVID-19 voor het eerst in Wuhan werd gemeld. Tijdens de veertien uur durende vlucht terug naar de VS droeg iedereen in het vliegtuig extra bescherming. Ik droeg twee gezichtsmaskers, handschoenen en een bril terwijl ik alles reinigde wat ik aanraakte. Maar toen ik aankwam in Amerika, en alle mensen zag die me met open mond aanstaarden, besefte ik me dat ik een doelwit was geworden. Een directe veiligheidsbedreiging door simpelweg een mondkap te dragen. Ik besloot al snel dat de veiligste optie was om me er mondkaploos in te mengen. Inmengen is waar wij Aziaten in uitblinken.

Stilte is geen optie

Taxichauffeurs rijden meteen weg zodra ze zien dat ik Aziatisch ben. Vreemdelingen verplaatsen zich naar de andere kant van de metro als ik instap. Terwijl ik een keer door de stad fietste, botste ik bijna tegen een voetganger aan toen iemand tegen me schreeuwde: ‘Chinese bitch!’ Racistische beledigingen staan laag op de prioriteitenlijst in het tijdperk van een pandemie. En het zijn maar woorden, toch? Maar toen de berichten over anti-Aziatisch geweld bleven toenemen, besloot ik dat het tijd was om mijn gedachtes met mijn kleine maar machtige Instagram-gemeenschap te delen. Ik deelde steeds meer over waarom we ons zorgen moeten maken over de opkomst van anti-Aziatische haatmisdrijven, verwijzend naar onze gemeenschappelijke vijand: Blanke overheersing.

Macht uit onmacht

De haatreacties begonnen onmiddellijk binnen te druppelen, met de meest voorkomende: ‘Ga terug naar China en blijf daar.’ Ik kreeg er paniekaanvallen van waarin bijna drie decennia aan racisme ontplofte. Op dat moment was het duidelijk dat ik mezelf te lang het zwijgen had opgelegd. Voor elke haatreactie die ik ontving, gericht op mij en mijn gemeenschap (ongeveer 500 van de 600 reacties), doneerde ik 2 euro aan Apex for Youth, een non-profitorganisatie die mentorschap en educatieve programma's biedt aan studenten van Aziatische en allochtone jongeren uit gezinnen met een laag inkomen in New York. In plaats van te zweren dat woorden me nooit zullen kwetsen, heb ik een nieuwe belofte gedaan: ik zal de haat nooit meer toestaan om mijn gemeenschap te kwetsen of het zwijgen op te leggen. Ik zal er alles aan doen om deze onwetendheid, xenofobie en haat om te zetten in daden van radicale acceptatie.

sophia li familie
Sophia Li familie
Sophia Li

This content is created and maintained by a third party, and imported onto this page to help users provide their email addresses. You may be able to find more information about this and similar content at piano.io
Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Opinie