Al vanaf m'n achttiende beland ik af en toe op het Instagramaccount van fitnessgoeroe Kayla Itsines. Haar account is een hoop, maar bovenal een verzamelplek van talloze transformatiefoto's, vooral van haar aanhangers. Vetrollen, onderkinnen en putjes zijn op de meeste afters als sneeuw voor de zon verdwenen: ze hebben ruimte gemaakt voor blokjes, spierballen, of een lijn door de buik.

Na elke blik op dit account zweer ik niet alleen dat ik nu echt keihard ga sporten, maar vind ik alle progressie die ik al wél gemaakt heb opeens waardeloos. Ik zie m'n vooruitgang op de weegschaal, voel het op m'n spinfiets (geen gesmokkel meer!) en merk het aan het gewicht van m'n dumbbells, maar toch: de kloof tussen vroeger en nu is me nooit groot genoeg, zoals het op al die transformatiefoto's wel het geval is.

Dit artikel gaat verder onder de video.

Zien: 25 powervrouwen die ons elke dag weer inspireren

Transformatiecultuur

Niet alleen ik, maar talloze mensen zijn in de ban van dit gegeven. Dat beperkt zich niet alleen tot fitnessaccounts: toen Adele duidelijk (veel) gewicht had verloren regende het voor- en nafoto's, op accounts als @CelebFace worden beroemdheden met hun vroegere zelf vergeleken (en beticht van Photoshop en/of plastische chirurgie) en make-overprogramma's als Hotter Than My Daughter zijn voor veel mensen nog steeds vaste prik. Zelfs de populariteit van gezichtsfilters op social media hangt samen met onze interesse in transformatie(s), en de mogelijkheid om jezelf in een ander licht te zien.

Realistisch zelfbeeld

We denken, kortom, veel meer in transformaties dan vroeger. Daarmee wordt het steeds verleidelijker om niet 'gewoon' naar (een beeld van) jezelf te kijken, maar naar wat het kan wórden, of dat nou door Photoshop, gewichtsverlies, of plastische chirurgie is. Dat verstoort niet alleen een realistisch zelfbeeld, maar schept ook nog eens een eenzijdig beeld van het ultieme plaatje. Dergelijke after foto's zien er namelijk steevast hetzelfde uit: dun (zeg maar gerust: atletisch) postuur, gave huid, volle lippen, scherpe kaaklijn, and so on.

Individuen

Omdat bijna niemand al die hokjes afvinkt, is het moeilijker om blij met jezelf te zijn, en bovenal nooit goed. Door de focus op dat ene na-beeld te blijven leggen, verlies je jezelf makkelijker uit het oog, of je nou bezig bent met fysieke verandering of niet. Het staat alles wat duurzaam is in de weg, en gaat voorbij aan het feit dat mensen individuen zijn. We kúnnen er niet eens allemaal hetzelfde uit zien, hoe graag we dat ook zouden willen.

In het nu

Wat het ook belemmert: een beetje in het heden leven. Als je te druk bezig bent met hoe het was – en ooit zou moeten zijn – wordt vandaag er niet leuker op. En dat is zonde, want er is genoeg om jezelf iedere dag voor te bedanken. Dat je ademt, bijvoorbeeld, of jezelf überhaupt naar die spinles sleept. Zaken die meer je zelfbeeld zouden moeten bepalen dan de zoveelste transformatiefoto, met een lichaam dat toch niet van jou is. Lekker zo houden, is mijn advies.