Velen hebben de droom, weinigen durven het aan: een lange, verre reis maken met kinderen. Alexandra Borcila, Bibi van der Velden en Natalie Hartley stapten met gezin en al het vliegtuig in, richting Zuid-Afrika, Australië en Zuid-Amerika.

Sieradenontwerpster Bibi van der Velden (36) trok in een camper door Nieuw-Zeeland en Australië, met man Thomas de Haas en hun twee kinderen (Charlie en Balthazar, 5 en 2) in haar kielzog. Doel: het leven destilleren tot haar zuiverste vorm.

Advertentie - Lees hieronder verder
Bibi van der Velden

‘Uiteindelijk bleef alleen het puurste over: de kinderen, onze tijd samen en aandacht voor elkaar.’

Advertentie - Lees hieronder verder

‘Er zijn honderden argumenten aan te voeren om niét drie maanden op reis te gaan met twee kleine kinderen. Maar uiteindelijk won ons gevoel het van de rede. Het is niet zo dat we iets misten in ons Amsterdamse leven, maar ik ben ervan overtuigd dat het gezond is om eens in de zoveel tijd te resetten; je helemaal lossnijden van alles wat je kent en je bestaan kritisch onder de loep te nemen. De afgelopen jaren zijn we in sneltreinvaart drie keer verhuisd, we hebben een oude school verbouwd tot het huis waar we nu wonen, mijn lieve vader begraven, twee kindjes gekregen, altijd hard gewerkt en veel voor ons werk gereisd. En we zijn ook nog getrouwd. We functioneerden louter op adrenaline – het roer moest om.

Hoewel ik dacht dat we scherp hadden gepakt, bekroop me toch het gevoel dat de vijftien boeken, yogamatten, Diptyque-geurkaarsen, schetsboeken met potten inkt een beetje veel waren. Gaandeweg hebben we alles losgelaten, die spullen, maar later ook de emotionele balast. We waren telkens als het ware aan het destilleren, tot uiteindelijk alleen het puurste overbleef: de kinderen, onze tijd samen en aandacht voor elkaar.’

Advertentie - Lees hieronder verder

Lost in paradise

‘De eerste kennismaking met Nieuw-Zeeland was niet geweldig. Ik werd na aankomst op het vliegveld doodmoe een kamertje in geleid waar ik aan een strenge douanier moest uitleggen wat ik met de geplette banaan onder in mijn backpack van plan was. Door de lange reis reageerde ik een beetje sarcastisch met: I was going to style my hair with it. Maar die man was bloedserieus en dreigde met een boete van vierhonderd dollar. Is dit hoe we gaan beginnen, dacht ik, nadat ik de hele wereld over ben gereisd om met mijn familie jullie land te bezoeken? Maar al snel bleek Nieuw-Zeeland een soort verloren paradijs te zijn, waar we van de ene verbazing in de andere vielen. Het uitgeholde begrip ‘in het moment leven’ kreeg voor ons werkelijk betekenis; we stonden op met de zon en lieten ons leiden door wat er maar op ons pad kwam.

Bibi van der Velden

De natuur was overweldigend mooi. We waren niet te stoppen; wilden alles zien, meemaken, beklimmen, bezeilen en bewandelen. We zijn met een vliegtuigje over gletsjers gevlogen en wilden nergens langer dan een paar dagen blijven; dan lonkte het volgende avontuur alweer. Op een gegeven moment stonden we met de camper in The Catlins, op een mooie plek boven het strand, met uitzicht op zee. Ineens plopten er twee geeloogpinguïns op hun buik uit het water. We hebben de kinderen uit bed gehaald en samen, in dekens gewikkeld, gekeken naar hoe ze zich uitschudden op het strand en een soort paringsdans deden. Prachtig was dat.’

Advertentie - Lees hieronder verder

Great White

‘Na vijf weken truien, jassen en mutsen in Nieuw-Zeeland, kwamen we terecht in de hitte van Sydney. Natuurlijk kun je hier geweldig surfen, maar hoeveel ik ook hou van de oceaan, ik ben ook waanzinnig bang voor haaien. Thomas en ik konden vanwege de kinderen niet samen surfen, dus ik lag vaak moederziel alleen, ver uit de kust, in een troebele zee. Als de haaien onder me door zwommen, zou ik het niet eens in de gaten hebben. Grote witte haaien komen daar net zo vaak voor als sardines in Spanje, dus die angst was niet ongegrond.

Net op de momenten dat ik lekker ontspannen was, dook er een gigantische zeeschildpad naast me op, of zeilde een dodelijke reuzenkwal voorbij. Eén keer zag ik een enorme vin op tien meter van me vandaan, een andere keer kwam een lifeguard op een waterscooter ons uit het water halen omdat er een grote groep hongerige haaien op zoek naar zeeschildpadden onze kant op kwam. In zee ben ik trouwens mijn favoriete gouden armband kwijtgeraakt. Hij was me dierbaar, maar ik was tot mijn eigen verbazing niet overstuur; het voelde eerder alsof ik de natuur iets tastbaars teruggaf, in ruil voor de geweldige ervaringen die ze ons gegeven heeft.’

Bibi van der Velden

Chillax

‘In een camper leven bleek al snel een soort militaire exercitie te zijn. Kamp opslaan, spullen goed opbergen, kinderen insnoeren, tijdens het rijden lunch maken, navigeren, een leuke kampeerplek zoeken, watertank vullen, septic tank legen, koken op het kampvuur en afwassen in de beek, de camper tot slaapkamer omtoveren, kinderen naar bed brengen. Pas daarna kwamen we toe aan hiken, paardrijden of wat het ook was waar we voor kwamen. Nee, de chillaxing vakantie waar ik me op had ingesteld bleek niet te bestaan. Het was keihard werken, maar we genoten van elk moment. Sterker nog: we fantaseren nu voortdurend over de camper die we willen bouwen. Een oud jarenzestigmodel met goeie terreinbanden, van binnen helemaal van hout. Vroeger had het beeld van de grote zomermigratie van Nederlanders met hun caravans nooit zo’n aantrekkingskracht op me, maar nu denk ik dat het de beste en leukste manier van reizen is, zeker met kinderen.’

Advertentie - Lees hieronder verder

Kunstenaar en surfchick

’Vanaf het begin hebben we als gezin een dagboek bijgehouden. Het begon met mijn Fedora, die ik dagelijks borduurde met schelpen, koraal, gedroogde planten, kurken en andere dingen die we onderweg tegenkwamen. Hieruit kwam ‘ons dagboek’ voort: schetsboeken, kindertekeningen, toegangskaartjes en allerlei andere memorabilia. Op elk strand waar we kwamen hebben we een beetje zand verzameld in een klein glazen flesje; we hebben een hele rij, van zwart vulkanisch zand, tot hagelwit poeder. Op de terugvlucht had ons inmiddels uit de kluiten gewassen dagboek een eigen koffer, met vijftien kilo overgewicht.

De kinderen zijn enorm gegroeid door de reis. Balthazar genoot van de schoonheid om ons heen en vulde het ene schetsboek na het andere. Charlie is een echte surfchick geworden en ontpopte zich van verlegen meisje tot koppelaar; door haar zoektocht naar nieuwe vriendjes ontmoetten wij veel leuke ouders. Thomas en ik hebben elkaar onderweg vaak diep in de ogen gekeken; zó trots dat we deze bijzondere momenten met onze kinderen konden delen. We hopen dat zij die hoogtepunten ook nooit zullen vergeten.’

Visagist Alexandra Borcila (31) verkaste haar gezin, man Rick Bon en peuterzoon Joe (1), begin dit jaar voor twee maanden naar Kaapstad. Alexandra: ‘Als het kán, waarom zou je het dan niet doen?’

Alexandra Borcila 

‘Ik moest elf uur in m’n eentje vliegen met een baby en twintig kilo make-up'

Advertentie - Lees hieronder verder

‘Het begin van ons verblijf in Kaapstad verliep ietwat … chaotisch. Ik vloog er alleen met Joe heen, omdat mijn man maar drie weken vakantie kon opnemen. Hij zou zich later bij ons voegen. Ik nam een taxi van het vliegveld naar ons appartement en ja hoor, liet ál mijn belangrijke spullen liggen. Paspoort, volle portemonnee, de nachtfles van Joe. Ik had omgerekend nog drie euro in m’n zak waarvan ik voor die avond een banaan en een bakje yoghurt heb gekocht. Gelukkig had ik het nummer opgeschreven van het meisje dat me aan die taxi geholpen had en zij heeft ervoor gezorgd dat ik alles de volgende dag terugkreeg. Nog nooit zo opgelucht geweest!

Een paar dagen later werd er midden in de nacht op mijn deur gebonsd. Er stond een kennis voor de deur; of ik even al mijn belangrijke spullen bij elkaar wilde rapen, want er woedde een brand in het nabijgelegen bos en die kwam onze kant op. Doodeng. Uiteindelijk bleek het loos alarm, maar m’n vuurdoop had ik toen wel gehad.’

Speeltuin vs. wereldreis

‘Eigenlijk wilde ik drie jaar geleden al voor langere tijd naar Kaapstad. Als visagist kan ik daar makkelijk aan werk komen, dus waarom niet? Lekker de Nederlandse winter overslaan, een paar klussen doen en verder vooral genieten van de zon en de natuur. Het is er toen niet van gekomen, maar na Joe’s komst en alle veranderingen die het moederschap bracht, had ik behoefte aan avontuur. Je neemt je voor de geboorte voor niet te veranderen, maar sommige dingen veranderen tóch. Je bestaan wordt meer dan voorheen een aaneenschakeling van gewoontes. Zit je wéér in diezelfde speeltuin, of die ene koffietent. Ik wilde mezelf bewijzen dat ik niet wezenlijk veranderd ben, dat ik nog steeds ondernemend ben. Rick en ik hebben samen altijd veel gereisd; elke winter gingen we naar een warme bestemming. We zijn naar Sri Lanka geweest, Tanzania, de Malediven, Thailand, Laos, Cambodia, Argentinië, Brazilië. Alleen het jaar dat Joe geboren werd zijn we thuis gebleven. We waren dus allebei extra toe aan een trip en besloten twee keer zo lang te gaan als die andere jaren.’

Advertentie - Lees hieronder verder
Getty Images

Twintig kilo make-up en een baby

‘Toen bleek dat Rick hooguit drie weken vakantie kon krijgen, heb ik in een vlaag van spontaniteit voor mezelf toch tickets geboekt voor een reis van twee maanden. Dat doe ik wel even, dacht ik stoer. Een paar weken later realiseerde ik me dat ik nu dus elf uur in m’n eentje moest vliegen met een baby en twintig kilo make-up, en van die twee maanden ruim vijf weken alleen met Joe zou zijn. Ik heb mezelf toen voor m’n hoofd geslagen; waar ben ik aan begonnen?!

De nacht voor vertrek kon ik totaal niet slapen. Ik kende maar één iemand in Kaapstad en had natuurlijk het plan te werken, dus waar moest ik Joe dan laten? Kon ik hem wel bij een oppas laten die ik nog nooit gezien had? Uiteindelijk heb ik maar één keer echt een nanny nodig gehad en die vond ik via een moderedacteur van de Zuid-Afrikaanse Glamour. Een superlieve vrouw, bij wie ik Joe zonder zorgen achterliet.’

Alexandra Borcila 

Bam, wij zijn vrienden

‘In het drukke, Amsterdamse bestaan is het makkelijk je voortdurend af te laten leiden. Om je in zekere zin te verzetten tegen je rol als moeder. Mensen zijn niet gemaakt om te multitasken, terwijl dat wel van je gevraagd wordt. Daardoor ben je steeds met je hoofd ergens anders; bij je kind als je op je werk bent en bij je werk als je met je kind bent. Twee weken na de geboorte van Joe hing ik alweer met mijn agent aan de lijn: ik wil aan het werk! Ik had niet het geduld om pauze te nemen, was alleen bezig met having it all. Als je dat verzet laat gaan, zoals bij mij gebeurde in Kaapstad, wordt het moederschap makkelijker. Door die overgave kom je in een dimensie van puurheid en liefde terecht. Natuurlijk is Joe nog heel klein en hij zal vast de pinguïns vergeten die we hebben gezien, maar ik denk wel dat onze tijd samen hem bij zal blijven. Tijdens deze reis wás ik er voor hem; ik had de tijd hem diep in de ogen te kijken en hem al mijn aandacht te geven.

Advertentie - Lees hieronder verder

De dagen in Kaapstad waren een aaneenschakeling van tripjes naar het strand, lange wandelingen, aardbeien plukken, nieuwe vrienden ontmoeten en daarmee in de tuin barbecueën. Mensen benaderden me veel vaker en makkelijker dan in Nederland. Dat is iets van die cultuur, maar had er ongetwijfeld ook mee te maken dat ik vaak geen idee had waar ik was, en eruitzag alsof ik hulp nodig had. Vriendschappen sluiten ging een beetje zoals op de middelbare school: bam, wij zijn vrienden. Heel fijn was dat. Ja, ik heb in Kaapstad veel meer dan in Nederland het gevoel gehad dat ik lééfde. Dat gevoel, alsof je vleugels hebt, probeer ik nu thuis vast te houden.’

Alexandra Borcila 

Make some magic

‘Het feit dat alles uiteindelijk heel soepel ging en zaken waar ik me zorgen over maakte niet bleken uit te komen, geeft me het gevoel dat ik alles aankan. Dat ik een rock 'n' roll mom ben. Ik weet nu: als je dit écht wil, moet je je tas pakken en gáán. Zo simpel is het. Step out of your comfort zone and make some magic!

Het liefst zou ik na deze ervaring elk jaar een tijdje naar het buitenland gaan. Tijdens de Nederlandse winter, en dan met zo veel mogelijk vrienden allemaal bij elkaar in de buurt appartementjes huren. Als een stam die zich tijdelijk van Nederland naar een zonnig oord verplaatst. Ik ben alvast begonnen mijn vrienden over te halen. Dit soort ideeën lijkt onhaalbaar, maar nu ik weet dat dat niet zo is, denk ik: als het kán, waarom zou je het dan niet doen?’

Advertentie - Lees hieronder verder

Natalie Hartley (fashion director Glamour UK, 38) reisde zes weken met partner Matthew Smith en dochter Tiggy (1) door Zuid-Amerika. De modewereld miste ze geen seconde: ‘Elke dag hetzelfde witte T-shirt, maar hondsgelukkig.’

Natalie Hartley

'Hopelijk wakker ik in mijn dochter een reisvirus aan, net als mijn moeder dat bij mij gedaan heeft’

‘Matthew en ik hebben altijd veel gereisd en vonden dat dat niet hoefde op te houden, alleen omdat we een kind kregen. Tijdens mijn zwangerschap hadden we al bedacht dat we voor langere tijd weg wilden met z’n drieën en het bleek het handigst om dat tijdens mijn verlof te doen. Tiggy was zeven maanden toen we in het vliegtuig stapten. Vrienden verklaarden ons voor gek. Een kennis zei zelfs: ‘Ik garandeer je dat je je bedenkt als de baby er eenmaal is.’ Maar waarom zouden we? Het belangrijkste is: niet bang zijn. Als je van tevoren alles gaat dooddenken en je overal zorgen over maakt, ga je niet. En uiteindelijk moet je gewoon gáán. Natuurlijk krijg je te maken met slechte voorzieningen, zijn er geen goede artsen en ziekenhuizen. Dat wisten we, maar we hebben ons er nooit zorgen over gemaakt. Ik weet niet waarom; het zit niet in onze aard. We dachten simpelweg: wat is het ergste dat kan gebeuren? Er wonen in Zuid-Amerika toch ook baby’s?’

Advertentie - Lees hieronder verder

Reizen in het DNA

‘De eerste stop was de Galapagos Eilanden. Van daaruit reisden we naar Quito in Ecuador, toen Peru, waar we Lima, Cuzco en Machu Picchu bezochten. Daarna vlogen we naar Santiago, van daaruit door naar Paaseiland en tot slot bezochten we de wijnregio van Chili. Mijn moeder maakte veertig jaar geleden al een reis naar de Galapagos Eilanden en liet me als kind foto’s zien van die magische plek, waar de dieren niet bang voor je zijn omdat ze geen natuurlijke vijanden hebben. Ik wilde er altijd al heen en vind het heel mooi dat ik dit nu met Tiggy heb kunnen doen; hopelijk wakker ik in haar ook een reisvirus aan, net als mijn moeder dat bij mij gedaan heeft.

Natalie Hartley

Tiggy lag er tussen de zeehonden, ze had totaal geen angst en beleefde alles heel intens. Ik heb het gevoel dat we haar met deze reis een geschenk hebben kunnen geven, dat ze er een ander kind door is geworden; nieuwsgieriger, zelfverzekerder, eigenwijzer. Ze heeft gelééfd deze weken, in de buitenwereld, in plaats van altijd maar binnen te zitten in een café of bibliotheek. Ze werd overal met open armen ontvangen en elke korte wandeling duurde drie keer zo lang omdat iedereen met haar op de foto wilde. Terug in Londen zat ze in de kroeg ook om zich heen te kijken alsof iedereen haar beste vriend was, maar ja, ze wordt hier als zoveelste witte baby natuurlijk totaal genegeerd.’

Wat hebben we gedaan

‘Er waren wel spannende momenten. In Ecuador hebben we een vulkaan beklommen. Beneden was het bloedheet maar boven ijskoud. Dan sta je daar op de top je verkleumde kind in dekens te wikkelen, en denk je wel even: waar de fuck ben ik aan begonnen. Het moeilijkste moment was toen Tiggy door de hoogte in Machu Picchu uitgedroogd raakte. Haar lippen en tong waren helemaal wit, ze at niet meer en wilde niet slapen; werd helemaal hysterisch. Het enige wat je op zo’n moment kunt doen is water geven, dus dat deden we. Uiteindelijk viel ze in slaap. Ze was zó stoer; ze liet zich door niets uit het veld slaan. Ik daarentegen was op dat moment totaal in paniek. Sowieso heeft het me verbaasd hoe veerkrachtig en flexibel Tiggy was. We dachten dat ze moeilijk zou slapen, elke keer in een ander bed, maar zelfs onder de stoel in het vliegtuig heeft ze vredig anderhalf uur liggen dutten.

Advertentie - Lees hieronder verder

Eten en drinken was ook lastig. Achteraf realiseer ik me dat het handig was geweest als ik nog borstvoeding had gegeven; dat heb je immers altijd bij je en is steriel. Nu zaten onze tassen vol babyvoeding en was het zoeken geblazen naar waterkokers. Soms wist het personeel van ons hotel niet eens wat een ‘kettle’ was. Dan slopen we ’s nachts de keuken in en gebruikten het cappuccino-apparaat om aan heet water te komen.’

Love is all around

‘Natuurlijk hebben we niet alles kunnen doen wat we wilden. Eilandhoppen zat er bijvoorbeeld niet in, want geen enkele visser wilde een baby aan boord. Tegelijkertijd opende het reizen met Tiggy veel deuren. Zo hebben we nergens in de rij hoeven staan, zelfs niet bij grote toeristische attracties. In Zuid-Amerika is het volstrekt normaal om mensen met kinderen voor te laten gaan.

Natalie Hartley

Sowieso is dat een van de belangrijkste lessen die ik door de reis geleerd heb: mensen zijn zó aardig. Vroeger, voor ik moeder was, heb ik weleens met mijn ogen zitten rollen als er een kind naast me zat in het vliegtuig. Dat zou ik nu nooit meer doen. Het was zo fijn als mensen hartelijk reageerden op momenten dat Tiggy tijdens het reizen overstuur was, en dat stoere barmannen met liefde flesjes uit stonden de koken. Heel ontroerend. Het heeft me op een geheel nieuwe manier doen inzien hoe ongelofelijk mooi het leven is.’

Modepauze

‘Zes weken lang droeg ik niets anders dan witte shirts, de modewereld miste ik geen seconde. Dat besef heeft me met beide benen op de grond gezet en heb ik aangegrepen als levensles. In de mode ben je altijd aan het consumeren en vooruit aan het kijken, maar tijdens de reis ben ik heel bewust in de pauzestand gegaan: ik wilde leven in het moment en genieten van elke seconde. Ik realiseerde me hoe onbeduidend je als mens bent, en hoe inhoudsloos zoiets als Instagram is, waarop iedereen zichzelf aan het vergelijken is met de neplevens van anderen. Weer aan het werk gaan was hierdoor vreemd: zes weken had ik mezelf voorgehouden dat materie er niet toe doet, ik voelde dat ook werkelijk zo, en daarna moest ik ineens weer iets posten over mijn nieuwe schoenen. Het vinden van een balans is nu mijn uitdaging: social media horen nu eenmaal bij mijn baan en ik wil nog steeds de nieuwste collectie van Vetements hebben, maar ik weet nu ook dat je als mens heel weinig nodig hebt om gelukkig te zijn.’