Waarom ik niet van reizen hou

Voordat je nu van je stoel valt van verbazing, bear with us, want journalist Sara Madou kán uitleggen waarom ze niets met reizen heeft.

View this post on Instagram

Happy days ☻

A post shared by LAUREN BULLEN (@gypsea_lust) on

Advertentie - Lees hieronder verder

Een wereldreis van een paar maanden door een obscuur land waarvan je geen idee hebt hoe je het precies uitspreekt. Backpacken door Thailand. Gewoon vertrekken met het vliegtuig, zonder dat je een plek hebt geboekt om te overnachten. Allemaal dingen die ik nooit gedaan heb. Niet vanwege vliegangst of een gebrek aan geld, nee: ik heb een behoorlijke hekel aan reizen. Het slepen met bagage, uitzoeken waar je naartoe moet, het wachten, mensen die als ware het een mierenkolonie om je heen krioelen, jezelf verstaanbaar proberen te maken tegen een taxichauffeur die je overduidelijk probeert op te lichten: ik krijg er stress van en stress is het tegenovergestelde van ontspanning, wat ik nou juist met vakanties probeer te bereiken.

'Anno 2018 schijnt er niks hogers haalbaar te zijn dan ontslag nemen en een open vliegticket.'

Don’t get me wrong, het is niet het concept vakantie waar ik niet van hou – integendeel. Vakantie zou ik zelfs een van mijn grootste hobby’s durven noemen. Het zit ’m echt specifiek in het reizen. Als ik een euro kreeg voor iedere vreemde blik als ik dat aan iemand vertel, had ik daar nu een wereldreis van kunnen boeken. Anno 2018 schijnt er namelijk niks hogers haalbaar te zijn dan ontslag nemen en een open vliegticket aanschaffen. Onze maatschappij heeft bovengemiddeld veel waardering voor de avontuurlijken, de adrenalinejagers en de wereldreizigers. Iedereen wil ver, verder, verst en door de dalende prijzen voor vliegtickets is dit steeds beter haalbaar. Doe je daar niet aan mee, bezit je geen backpack en/of beperk je je tot Europa of – de horror – Nederland, dan ben je saai, burgerlijk of zul je wel blut zijn.

Ik vind dat irritant. Want waarom moet het altijd zo vér? Wat maakt de Spaanse kust zoveel minder waard dan die van Brazilië of Bali? Voor strandvakanties slaat het echt nergens op om de halve wereld over te vliegen. Het kost meer geld, meer tijd en je doet het milieu er ook geen plezier mee. Er is in Europa zó veel moois te ontdekken. Het laatste seizoen van Wie is de Mol? speelde zich bijvoorbeeld af in Georgië, nou, ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik had daar nog nooit over nagedacht als vakantiebestemming en nu staat het door al die mooie natuurbeelden hoog op mijn lijst.

Advertentie - Lees hieronder verder

'Wat maakt de Spaanse kust zoveel minder waard dan die van Brazilië of Bali?'

Natuurlijk snap ik dat je verder gaat kijken als je bijvoorbeeld de Aziatische cultuur wil ontdekken of fan bent van regenwouden (niet echt iets waar het van stikt in Europa). Zelf bezocht ik onder andere meerdere plekken in Amerika, was ik in Colombia, Rusland en Mexico en staat voor volgend jaar een reis naar Tokio op de planning. Ieder jaar maak ik een aantal stedentrips, van New York tot Londen, en dat vind ik heerlijk. Maar dan heb ik dus wel vooraf m’n hotel(s) geboekt, uitgezocht hoe ik daar moet komen en wat leuke restaurants in de buurt geresearcht.

Ondertussen vertrekken mijn ouders, beiden 65 jaar, binnenkort voor twee maanden naar Australië. In een terreinwagen, met een tentje op het dak. Ik moet er niet aan denken. Hoe leuk ik het soms ook vind om door steden te struinen en nieuwe indrukken op te doen, als ik écht op vakantie wil – de ‘grote vakantie’, zoals we het vroeger noemden toen we nog zes weken vrij hadden – zoek ik ontspanning.

Als alles open ligt en niets is geregeld, wat veel anderen een gevoel van vrijheid geeft, voel ik me juist níet vrij. Mijn echte vrijheidsgevoel ontstaat als ik weet dat alles is geregeld en niets meer hoeft. Dan kan ik mijn werk loslaten, eindeloos op terrassen blijven hangen, door dorpjes wandelen en in de branding liggen. Deze zomer ga ik een week op het strand liggen in Griekenland en in september naar Italië, om langs wijngaarden te touren en m’n cursus Italiaans in de praktijk te brengen. Samen met mijn wederhelft, die net zo van relaxen houdt. Ook ga ik ieder jaar een week in m’n eentje met een stapel boeken naar Ameland, waar ik al kom sinds ik zes maanden oud ben. Ik ken daar iedere steen en elke boom. En als dat saai wordt gevonden: so be it. Ik word er gelukkig van en als het draait om hoe je je vrije dagen doorbrengt, is er volgens mij toch echt niks belangrijkers dan dat.

Advertentie - Lees hieronder verder