Artipoppe's Anna van den Bogert over het normaliseren van pasgeboren baby's op de werkvloer

Vogue spreekt met de vrouw achter het luxedraagdoekenlabel Artipoppe over het 'zichtbaar' worden van vrouwen met pasgeboren baby's.

anna-van-den-bogert-artipoppe-interview
Anna van den Bogert met twee van haar vier kinderen, door Ellen van Bennekom voor Vogue juli/augustus.

Dit interview verscheen in The Earth Issue, het juli/augustusnummer van Vogue Nederland.

Als iets een gevoelig gespreksonderwerp is, dan is het wel het moederschap. Anna van den Bogert, oprichter van luxe draagdoekenlabel Artipoppe en moeder van vier, weet dit maar al te goed. Ze gelooft in het ‘model Jacinda Ardern’: de Nieuw-Zeelandse premier die geschiedenis schreef toen ze haar baby meenam naar een VN-meeting.

image
Ellen van Bennekom voor Vogue Living, Najaar 2017.

‘Wordt er iets gezegd over moeders, dan hebben veel vrouwen het idee dat je aan hen allemaal komt.’ Ze pauzeert even, werpt me een sluikse blik toe en grijnst. Dat betekent niet dat Anna van den Bogert een blad voor de mond neemt. Niet vandaag tijdens dit interview met Vogue in Amsterdam, niet op haar Instagramaccount, waar ze uitgesproken is over moeders en carrière, feminisme, identiteit, vrouwelijk naakt en borstvoeding in het openbaar. Zij gelooft in een revolutie, waarbij vrouwen met pasgeboren baby’s op de werkvloer – of waar dan ook buitenshuis – als gewoon worden gezien. ‘Het hangt in de lucht. Wij hebben die golf niet gemaakt, maar we surfen er wel op.’

‘Ik geloof dat moeder en pasgeboren baby niet gescheiden moeten zijn.'

Wat valt je op aan het moederschap in dit social-mediatijdperk?

‘Ik merk dat moeders elkaar onderling beoordelen, zelfs veroordelen. Er zijn zoveel opvattingen over hoe je kind het beste groot te brengen. Wel of geen bedje, wat en wanneer te eten. Ik verbaas me daar weleens over. Alsof er een soort etiquette of reglement is waarbinnen je moet handelen. Volgens mij is ieder mens anders, zo ook iedere baby. Er is geen goed of fout, zolang je op je eigen instinct vaart.’

Waarin uit die kritiek zich nog meer?

‘In de media zie ik dat er snel een oordeel wordt geveld over (bekende) moeders. Zo was Romy Boomsma het onderwerp van een aantal columns (onder meer in de Volkskrant) waarin haar lifestyle wordt bekritiseerd. Het wordt dan gegooid op privilege; dat zij het zich kan veroorloven om met haar billen op de bank te blijven zitten. Overigens ben ik vaak uitgeblust na een dag alleen met de kinderen, terwijl werk mij veel energie geeft. Ik vind thuisblijven veel zwaarder. Volgens mij ligt feminisme juist in keuzevrijheid.’

Is dat voor jou de ‘new motherhood’ waarover je veel spreekt?

‘Waar ik voor sta en waar ik in geloof is dat je emancipatie juist bereikt door je als moeder in het openbare leven te begeven. Ik zie veel moeders met pasgeboren baby’tjes in een isolement, die durven amper de deur uit. Alles wordt aangepast op het ‘ritme’ van de baby, waarbij je jezelf wegcijfert.

Maar de eerste zes maanden doet een baby niet veel anders dan slapen – uitzonderingen daargelaten. Ze zijn nog vederlicht, dus met een draagdoek heb je alle bewegingsvrijheid. Alleen je moet wel dat vertrouwen hebben in jezelf en in je baby. Tegelijkertijd wordt het ons door de samenleving niet makkelijk gemaakt. Op de meeste openbare plekken is het geen vanzelfsprekendheid om moeder en pasgeboren baby samen te zien.’

'Mensenbaby's zijn draagbaby's, net als apenbaby's’

Het is alsof je het als moeder nooit goed doet: of je nu thuisblijft of werkt. Zo zei advocaat-partner Mirjam de Blécourt in een FD-interview: ‘Ieder diner moest ik me verantwoorden. Zielig voor de kinderen, zeiden mijn vrienden’, over de keuze voor haar carrière.

‘Leuk, dat streven naar evenveel vrouwen als mannen in topfuncties, maar hoe moet dat als je ergens tussen je vijfentwintigste en veertigste ook nog moeder wil worden? Ik ervaar de moderne samenleving als zeer conventioneel – ook als het gaat over moederschap. Feminisme reikt op dit moment niet verder dan gelijkheid tussen man en vrouw en daarmee ook gelijkwaardigheid in ouderschapstaken.

Volgens mij ligt die gelijkheid juist in het accepteren van de verschillen. Van daaruit zou de maatschappij meer moeten worden ingericht en openstaan voor de vrouw als moeder. Ik spreek uit ervaring als ik zeg dat veel moeders zich in een spagaat bevinden: voor het kind zorgen of carrière maken en de zorg uit handen geven? Terwijl dit volgens mij verenigd kan worden.’

Hoe zie je dit precies voor je?

‘De baby mee naar kantoor, voed- en verschoonruimtes alsook opvang regelen in het pand. Op de kaart gezet door de overheid, uitgevoerd door bedrijven. Ik geloof dat moeder en pasgeboren baby niet gescheiden moeten zijn. Het is cruciaal voor de ontwikkeling en binding, die twee-eenheid. Jacinda Arden, de premier van Nieuw-Zeeland, is een mooi voorbeeld.

Zij is bevallen binnen haar ambtstermijn en in de eerste maanden nam ze haar kindje in een draagdoek mee het parlement in. Ik begrijp overigens dat dit niet haalbaar is voor, zeg, een stewardess. Het is een proces, passen en meten. We staan aan het begin van een revolutie, dat gaat niet over een nacht ijs. Je zou misschien denken dat ik ook voorstander ben van langer vaderschapsverlof, maar ik geloof eerder in flexibel partnerverlof waarbij de dagen onderling tussen ouders worden uitgewisseld naar hun wens.’

Welke vrouwen inspireren je nog meer?

‘Een hoogtepunt was het bedankje dat ik kreeg van een vrouwelijke professor uit Engeland, die college moest geven aan de universiteit. Ze besloot haar drie maanden oude baby mee te nemen in een draagzak. Achteraf kreeg ze daar een staande ovatie voor. “Ik voelde me zo empowered,” vertelde ze me. Heel mooi dat we dat kunnen stimuleren.

Wie nog een stapje verder gaat is Danielle Duboise, oprichter van Sakara Life. Zij verscheen bij een show van Jeremy Scott in New York frontrow met een borstkolf. Leeg natuurlijk, helemaal schoon. Je zag verder niks, want ze droeg een beha. Zelf zou ik het niet durven, maar ik vond het een krachtig statement. Op haar werk zit ze op een yogabal, baby erbij in de draagdoek.’

‘Vrijheid en zelfontplooiing zijn een groot goed dat niet hoeft te stoppen bij het moederschap’

Waarom denk je dat het zo belangrijk is je baby op de borst te dragen?

‘Mensenbaby's zijn draagbaby's, net als apenbaby's. Ze hebben sterk de behoefte aan de nabijheid van hun ouders. Plat op de rug in een kinderwagen liggen is geen natuurlijke houding voor zo’n kleintje. Veel baby’s kampen met afgeplatte hoofdjes, omdat ze de hele dag op dat zachte schedeltje liggen.’

Je hebt ook een duidelijke mening over borstvoeding.

‘Wat opvalt op mijn Instagram is dat de foto’s van naakte moeders met naakte baby’s verreweg het beste bereik hebben. Ik denk dat mijn volgers instinctief aanvoelen dat het zo hoort. Huid-op-huid-contact, waardoor je een liefdeshormoon aanmaakt. Ik vind het jammer dat de borstvoedingscijfers in Nederland zo laag liggen. Volgens mij beginnen de meesten er wel aan, maar haakt de helft binnen drie maanden af. Terwijl de World Health Organization adviseert het twee jaar te doen.

Er gaat natuurlijk ook meer geld om in flesvoeding. Ik gooi dat beeld van de borstvoedende moeder op Instagram in de etalage, om er beweging in te krijgen. Het is iets natuurlijks, dus waarom zou je opkijken van borstvoeding in het openbaar? Het is bovendien gezonder en makkelijker voor de moeder. Vrijheid en zelfontplooiing zijn een groot goed dat niet hoeft te stoppen bij het moederschap.’

Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Interviews