Toen Aiysha Siddiqui na haar eerste buitenlandse klus weer huiswaarts ging, hoefde ze van haar ouders niet meer terug te komen. Ze was een paar weken dakloos. ‘Een intense periode. Het werk voelde alleen zo logisch voor me, ik kón gewoon niet stoppen.’ Het opkomende model – dat inmiddels alweer jaren op zichzelf in Rotterdam woont – heeft nu in talloze modemagazines gestaan en campagnes voor toonaangevende labels geschoten. We spreken het talent over Pakistan en Nederland, naaktheid op Instagram en haar liefde voor being extra.

Van Pakistan naar Nederland

Ze ploft neer op een stoel in het Amsterdamse Coffee and Coconuts – diepbruine ogen, weelderige bos krullen, soms wat verlegen. Ze is uitzonderlijk mooi, al weet ze dat zelf ook. ‘Ik zie best veel potentie in mezelf. Door mijn Pakistaanse roots zie ik er niet doorsnee uit, een beetje apart zelfs. Ik wil heel graag één van de eerste succesvolle modellen uit mijn geboorteland worden.’

aiysha-siddiqui-interview-vogue
Voor Melt Nomads, door Liselore Chevalier.

Aiysha komt 25 jaar geleden ter wereld in Pakistan. Als ze drie jaar oud is, verhuist ze met haar ouders naar Birmingham. Ze aardt goed in Engeland, tot ze na tien jaar weer in haar geboorteland gaat wonen. ‘Mijn ouders misten de cultuur. Ik was verdrietig; het gebeurde allemaal vrij abrupt, dus ik heb mijn vrienden niet uit kunnen zwaaien. Na drieënhalf jaar was het daar niet veilig meer. Toen zijn we naar Nederland verhuisd. Ik woon hier nu alweer negen jaar.’

'Modellenwerk voelde als een logisch vervolg'

Ze was blij met de verhuizing: in Pakistan voelde ze zich opgesloten als vrouw. In Nederland ontdekt ze al snel wie ze echt is, en vooral wat ze leuk vindt. ‘Ik had nooit over modellenwerk nagedacht; in de Pakistaanse cultuur moest ik mezelf klein houden. Dit werk staat dan ook lijnrecht tegenover de religie in het land. Toen steeds meer fotografen mij via Instagram benaderden, moest ik stiekem op hun aanbod ingaan. Ik ging gewoon naar school, maar deed ook testshoots. Tijdens mijn laatste schooljaar kwamen mijn ouders erachter. Ze waren heel boos.’

Toch wilde ze haar werkzaamheden niet staken. ‘Ik houd van kleding, mode, fotografie. Na de middelbare school ging ik óók nog eens grafische vormgeving studeren. Modellenwerk voelde als een logisch vervolg.’ Via-via scoort ze een editorial in ELLE, en valt vervolgens op bij De Boekers. ‘Andere agencies vonden me te klein, maar zij zagen potentie in mij. Toen ik mij bij hen aansloot, ging de bal snel rollen. Het werk legt nog steeds veel druk op de relatie met mijn moeder (haar vader leeft niet meer, red). ‘Oké is het inmiddels wel, maar ze accepteert het niet.’

'Ze kijken tegen me op en vinden het knap dat ik mijn eigen ding doe'

aiysha-siddiqui-interview-vogue
Emil Pabon

Aiysha ‘doet’ nu vanwege haar lengte (ze is 1,70 meter, red.) vooral editorials en campagnes. Voor het Amsterdamse Stieglitz, bijvoorbeeld, maar ook Burberry, Puma en H&M. In januari gaat ze naar LA, waar Bobby Brown en Yeezy tot haar opties behoren. Fendi is een droom, vertelt ze glinsterend.

'Ik doe dit niet voor niks'

Het bekendst is ze misschien nog wel van Instagram, waar ze ruim dertien duizend volgers heeft. De Pakistaanse vlag prijkt in haar bio, terwijl ze wél veel schaarsgeklede foto’s plaatst – geen conventionele gewoonte, als we het over haar geboorteland hebben. ‘Ik krijg zeker kritiek op die foto’s. Dat ik een schande ben voor het land, bijvoorbeeld. Ik probeer het van mij af te laten glijden, vanuit mijn familie heb ik altijd met kritiek moeten dealen. De negatieve reacties laten juíst zien hoezeer mijn foto’s nog nodig zijn. In Pakistan moet je als vrouw nog steeds aan bepaalde "richtlijnen" voldoen om de status van de familie te waarborgen. Daarom wil ik juist iemand zijn; ik doe dit niet voor niks. Op Instagram sturen veel Pakistaanse meisjes berichtjes naar me. Ze kijken tegen me op, en vinden het knap dat ik mijn eigen ding doe.’

'Ik zou wel Kate Moss willen zijn, maar dan de Pakistaanse versie'

Ondanks haar kritische woorden is ze overigens wel trots op haar roots. ‘Je moet altijd onthouden waar je vandaan komt. Religie speelt bijvoorbeeld nog steeds een rol in mijn leven, maar wel op een andere manier dan hoe ik ben opgevoed. De outline is echter nog steeds belangrijk voor me.’

Zelf volgt ze online veel mensen die zich sterk kunnen uitspreken. ‘Dat zou ik ook meer willen doen. Ik plaats veel, maar zeg weinig, omdat ik vaak van alle kanten wordt aangevallen. Dat laat je natuurlijk niet compleet onberoerd. Mensen zien nu vooral de mooie en sterke kanten van mij, terwijl ik ook door shit ben gegaan. Ik leef nu hoe ik wil leven, maar dat heeft energie gekost. Als ik dat meer zou laten zien, kan ik nóg meer ‘iemand’ zijn voor alle meisjes die zich onderdrukt voelen.’

'The more the better, I love being extra'

Vanwege het gebrek aan Pakistaanse modellen had ze vroeger dan ook niemand om tegen op te kijken. ‘Als ik puur naar kleine modellen kijk, zou ik wel Kate Moss willen zijn, maar dan de Pakistaanse versie. Toch denk ik dat je uiteindelijk beter je eigen idool kunt zijn, anders ben je slechts een kopie van een ander. Dat begint bij jezelf accepteren.’

Being extra

Een idool is ze, durven we veilig te stellen. Haar Instagrampagina is een broedplaats voor stijlinspiratie. ‘Qua kleding ben ik elke dag iets anders. Modellenwerk beïnvloedt me daarin: elke foto vereist een ander karakter. Vandaag ben ik bijvoorbeeld een beetje gothic, maar morgen kan het weer kleurrijk zijn. Ik houd van sieraden. The more the better, I love being extra. Ik heb zelfs een grill, maar die heb ik niet meegenomen.’

Het opzetten van een eigen label ziet ze in de toekomst dan ook wel zitten. ‘Samen met mijn beste vriend, geïnspireerd op het merk Casablanca. We houden van oversized blouses en veel printjes. Op een dag waren we domme tekeningen aan het maken en dachten we: dit kunnen we prima op een kledingstuk printen. Maar eerst ons leven maar eens op een rijtje krijgen.’