'Om deze reden is mode mijn medicijn tijdens de lockdown'

Dat mode alles te maken heeft met zelfliefde, realiseert Alja Bakker zich eens te meer na bijna een jaar lockdown.

Na eindeloze thuiswerksessies in mijn Lululemon-yogabroek en rafelige T-shirt, realiseerde ik me zo rond het eind van de zomer dat deze pandemie geen tijdelijke bump in the road is, maar een permanent nieuw normaal heeft ingeluid. Een nieuw normaal waarin we maskers moeten dragen, geen handen meer schudden en onze familie en vrienden minder vaak kunnen zien dan we zouden willen – jammer genoeg, ja. Maar een nieuw normaal waarin we voorgoed de brui geven aan vloerlange jurken, kasjmier, dieppaarse lipstick, couturehaar, parels en Gucci-loafers? Dát hebben we zelf in de hand.

This content is imported from {embed-name}. You may be able to find the same content in another format, or you may be able to find more information, at their web site.

Treat yourself

Ik ben niet de enige bij wie dit kwartje is gevallen. Zo zag ik dat collega T. haar thuisknipcoupe liet opfrissen door een echte kapper en zich een heuse Franse pony liet aanmeten. ‘Het maakt dat ik me, ondanks het isolement, goed voel over mezelf en hoe ik eruitzie,’ vertelt ze. Zus S. liet een zelfontworpen ring maken, van zilver met parels en onyx. Waarom? ‘Gewoon een cadeau aan mezelf in deze barre tijd. Iedereen kan nu toch een opkikker gebruiken?’ Vriendin K. tot slot, trakteerde zichzelf tijdens de grote season sale van Net-à-Porter op een nieuwe garderobe. ‘Fuck it!,’ legde ze uit. ‘Ik ben freelancer en heb ondanks de pandemie een supermooie omzet gedraaid, dus waarom niet?’

Oude liefde roest niet

Ook ik heb mijn liefde voor mooimakerij en mode langzaamaan teruggevonden. Het begon met het dichtlaten van de rechterkant van mijn kledingkast, waarin ik m’n pyjama’s, sport- en kluskleren bewaar. Na maanden gooide ik de linkerdeur weer eens open en nadat het stof gedaald was en de motten gevlogen, zag ik ze hangen: mijn zo geliefde lange jurken, zijden kimono’s, linnen high waisted broeken en kasjmieren blazers. Hello Lovers, dacht ik, terwijl ik met mijn hand over het zachte katoen van mijn Maison Cléo-blouses met pofmouwen streelde. Wanneer ik al dat moois weer eens dragen zou, geen idee, maar de eerste stap was gezet.

De tweede stap

Mijn vriendin vroeg of ik wellicht zin had een paar dagen naar Florence te gaan. Uitslapen, huisgemaakte pasta eten, rondslenteren door de tuinen van Boboli en het Uffizi. We zaten op dat moment precies tussen lockdowns in en met een koffer vol chirurgische mondmaskers en handgel, durfden we het aan. Met haar nieuwe aanwinsten in mijn achterhoofd en om de voorpret te vergroten, waagde ook ik me aan een nieuwe jurk; wijnrood, enkellang, glooiend, met wijde mouwen en een decolleté tot mijn middenrif. Dat het gevaarte niet in mijn koffer paste kon me niets schelen, zonder gêne boekte ik een tweede koffer speciaal voor deze modedroom.

Mannenaandacht

Die drie nazomerdagen in Florence waren een geschenk; we lachten, aten, dronken en maakten ons elke avond ongegeneerd zo mooi mogelijk voor wéér een avond uit. Ook niet vervelend: de mannen. De aandacht die we van ze kregen was zeer welkom. Bijvoorbeeld de restauranteigenaar die eigenlijk geen plek had die zaterdagavond, maar net zo lang met tafeltjes schoof tot we plaats konden nemen bij het raam. En later die avond toen we naar huis liepen, zaten er drie knappe mannen op een nabij gelegen terras. Een van hen kreeg ons in het oog, draaide zich om om beter te kunnen kijken en kukelde daarbij – ik zweer het! – zo van zijn stoel.

Lees het hele artikel in het maartnummer van Vogue. Het maartnummer ligt nu in de winkels en kun je nu hier bestellen zonder verzendkosten.

Shop Vogue's Fashion Favorites

This content is created and maintained by a third party, and imported onto this page to help users provide their email addresses. You may be able to find more information about this and similar content at piano.io
Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Nieuws