In gesprek met Emily Ratajkowski, het nieuwe gezicht van Paco Rabanne's Pure XS parfum

Emily Ratajkowski over womanhood, feminisme, haar bruiloft in New York, haar moeder als grote muze en Paco Rabanne

image
Vogue / Emily Ratajkowski tijdens het interview in Parijs

Vogue reisde af naar Parijs om Emily Ratajkowski te treffen: het nieuwe gezicht van Paco Rabanne's parfum Pure XS. Ratajkowski (27) is een model en actrice waar velen al een mening over paraat hebben zonder dat ze veel van haar weten. Haar sex appeal steekt ze niet onder stoelen of banken – de een is van mening dat ze zichzelf daarmee als 'zelfverklaarde feminist' te kijk zet, de ander vindt dat de echte feminist zich op welke manier dan ook mag profileren. Zolang ze maar dichtbij zichzelf blijft, en dat doet Ratajkowski zeker. 'Een rolmodel?' herhaalt ze mijn vraag: 'Als ik me daar te veel mee bezig zou houden zou ik me als verlamd voelen ... maar ik probeer een balans te vinden.' Het is een warme nazomerse dag in de Franse hoofdstad en Ratajkowski wacht ons op in Maison Souquet, om de hoek van de Moulin Rouge. Gedimd licht, boudoir-sferen en Ratajkowski gekleed in een slinky slipdress van Paco Rabanne. Ze ziet er exact zo uit als op de foto: pillowy pout, grote reebruine ogen. Dat ze een jetlag heeft is nergens aan af te zien. Ze is innemend, charmant en ze denkt rustig na over haar uitspraken. In gesprek met het model over vrouwelijkheid, feminisme, het huwelijk, haar moeder als grote muze en wat het betekent om het gezicht te zijn van Paco Rabanne Pure XS, een zwoele geur met noten van ylang ylang, vanille en popcorn.

Emily Ratajkowski tijdens het persmoment overdag van Paco Rabanne-parfum Pure XS in Parijs.
Pascal Le SegretainGetty Images

Hoe ziet fashionweek er voor jou uit deze dagen?
‘Het is vooral belangrijk voor mij om niet overal naartoe te gaan; ik wil de momenten waarbij ik wel aanwezig ben met zorg kiezen. Zeker nu, in deze tijden waarin iedereen zich afvraagt wat eigenlijk nog het nut is van fashionweek. Met de komst van het internet is er zoveel veranderd. Als ik op een uitnodiging inga draait het om de relatie die ik heb met de persoon erachter. Of het is een persding of een mooie show die ik kan lopen, zoals deze keer die van Dolce & Gabbana en Versace. Dat vond ik geweldig om te mogen doen in Italië. Hier in Parijs ben ik bevriend met Simon Porte van Jacquemus en ik heb natuurlijk een goed band met Paco (Rabanne).’

Gisteren was de Paco Rabanne-show voor Lente/Zomer 2019. Wat vond je ervan?
‘Ik werd er bijna te enthousiast van! Vooral ook omdat ik veel van de kleren zal gaan dragen, dus het was bijna alsof ik rechtstreeks van de catwalk mocht shoppen. Iets wat je doorgaans natuurlijk niet doet. Wat ik zo goed vind aan Paco’s shows is dat hij een eerbetoon brengt aan het erfgoed, de geschiedenis van het modehuis. Het is superdraagbaar, modern en cool. Veel grote merken vandaag de dag worstelen ermee om daarin de balans te vinden.'

Wat staat er inmiddels al op je wishlist?
‘Ik vond vooral de combinaties van prints briljant en ik was weg van de kettingen. Verder heb ik mijn oog laten vallen op witte boots met een zwarte zool. Ik ben ook verliefd op de Paco Rabanne-tunieken. De manieren waarop jurken over broeken worden gedragen, heel tof. Zo kleed ik mijzelf ook van dag tot dag.’

Paco Rabanne Lente/Zomer 2019
IMaxTree

Hoe ben je als gezicht voor dit Paco Rabanne parfum gevraagd?
‘Vorig jaar was ik uitgenodigd voor de show en daarna heb ik het team ontmoet. Het begon met een praatje. Ze wisten natuurlijk dat dit parfum eraan zat te komen en waren nieuwsgierig of wij een goede match zouden zijn. Het begon met een warme relatie, en daar is uiteindelijk deze campagne uit voortgevloeid.’

Hoe heb jij Paco Rabanne als merk leren kenen?
‘Ik was vroeger altijd fan van de chain mail bag. Dat logo was voor mij zo cool, heel geraffineerd. In Amerika is het niet zoals een Chanel, maar bedoeld voor de iconic, cool girl. Dat ik hier nu onderdeel van mag zijn is fantastisch.’

'Mode is bedoeld voor volwassen vrouwen, maar op de catwalk zie je 16-jarige meisjes'

Wat vind je van de manier waarop Paco Rabanne naar vrouwen keek in de jaren zestig?
‘Het representeert alles waar ik zelf ook voor, en achter, sta. Het draait om vrouwen vieren voor hun vrouwelijkheid, wat hen vrouw maakt in plaats van het “idee van vrouwzijn” aan te kleden. Als in, een vrouw die je niet kent, waar je je niet meer kunt identificeren. Hij heeft zo’n grote waardering voor hoe complex vrouwelijkheid kan zijn. In de mode is deze kleding echt bedoeld voor vrouwen, maar op de catwalk zie je 16-jarige meisjes. Dat is absurd. Veel kleding op de catwalk wordt door volwassen vrouwen helemaal niet gedragen. Paco’s benadering van ‘vrouwen voor vrouwen’ is nog steeds zeldzaam. Een modepersoon, die echt van vrouwen houdt. Hij was zijn tijd ver vooruit in de jaren zestig.’

Om Jacquemus (wiens show je ook bezocht deze Paris Fashion Week) hangt ook een ‘band of women’, een soort sisterhood?
‘Ja, ik denk dat de attitude bij Jacquemus eigenlijk in de buurt komt van die van van Paco. Het draait om echte vrouwen die er niet bang voor zijn om sexy te zijn. Ik draag ook graag kleding van Jacquemus. Hij wordt zeker omringd door een clubje vrouwenvriendinnen, waaronder Jeanne Damas die bij mijn agentschap zit in Parijs. Ik droeg een paar keer Jacquemus, toen kreeg ik een uitnodiging voor een etentje van Jeanne en Simon en vanaf dat moment is onze vriendschap op heel natuurlijke wijze gegroeid. Het is heel leuk om daar onderdeel van te zijn. Ik word er enthousiast van zijn kleding te dragen, want het is ook alsof je een vriend steunt. Het is niet alleen maar voor jezelf, je draagt bij aan het opbouwen van iets nieuws. Ik heb het idee dat er nu zoveel druk ligt op grote namen in de mode dat we ook moeten kijken naar mensen met een ander perspectief in de modewereld. Simon is niet op de traditionele wijze geschoold. Dat vind ik bad-ass, ik kan mij daarmee identificeren. Het is het begin van een nieuw modetijdperk.’

'Van mijn moeder, die academicus is, heb ik veel geleerd over womanhood en feminisme'

Je bent zelf veel bezig met vrouwelijkheid en feminisme. Wie inspireert je daarin?
‘Er zijn een aantal nieuwe schrijvers die ik volg op Facebook en Twitter; vrouwen die schrijven over retoriek zoals Roxanne Gay van wie ik fan ben. Verder ben ik goed bevriend met Lena Dunham, die mij altijd inspireert. Hannah Black is een conceptueel visueel kunstenaar voor wie ik veel bewondering heb. Hiernaast volg ik ook een in Duitsland wonende kunstenares die heel interessante stukken heeft geschreven op het gebied van ras. Ik houd me altijd bezig met de conversatie die zich afspeelt en continu ontwikkelt binnen die maatschappelijke onderwerpen. Bovenal prijs ik me gelukkig opgegroeid te zijn met een moeder die mij de grondbeginselen, de juiste tools, meegaf op het gebied van feminisme en dergelijke, nog van voor mijn tijd. Zelf heb ik dat verder ontwikkeld door er op school ook lessen in te volgen.’

Hoe heeft jouw jeugd je stijlgevoel beïnvloed?
‘Mijn moeder is een academicus, een Engelse professor. Daarom ging het er bij haar altijd veel meer om wat ik te zeggen had in plaats van hoe ik eruit zag. Zelf is ze trouwens een beeldschone vrouw, dus dan maak je gelijk die dualiteit mee van haar als verschijning in een academische setting. Dat was interessant. Ik denk dat ze er zelf soms ook mee worstelde; ze vond het belangrijk serieus genomen te worden en tegelijkertijd wilde ze zich mooi voelen. Ze kleedde zich altijd cool, in mooie blazers, waarbij ze ook schoonheid en vrouwelijkheid omarmde. Ik ben enig kind dus ik ben heel close met mijn ouders. Om haar toen ik jonger was in een klaslokaal te zien, colleges geven, maar ook als moeder voor mij en als vrouw en geliefde voor mijn vader. Ze heeft zoveel positieve invloed op mij gehad.’

Lijk je meer op je moeder of je vader?
‘Mijn moeder is zo prachtig. Ik denk niet dat ik zoveel op haar lijk, eerlijk gezegd. Ze is petite, heel curvy. Wat ik wel kan zeggen: mijn moeder is 1.57m en mijn vader 1.87m. Ik zit daar precies tussenin, dus dat komt als model mooi uit.’

'Als ik mijzelf als rolmodel zou zien zou ik mij als verlamd voelen; ik zoek de balans op'

Zie je jezelf als rolmodel op social media?
‘Ha, ik denk dat het meer een combinatie is. Als ik alleen zou denken aan een “voorbeeld moeten zijn” dan zou ik me als verlamd voelen, want de manier waarop ik mij dan uit op Instagram zou dan niet authentiek aanvoelen. Alsof ik mijzelf zou bekritiseren vanuit elke hoek. Wat ik liever doe is dat ik mijzelf laat zien, met de beste intenties, en soms post ik iets voor de leuk of voor de esthetiek en de andere keer deel ik mijn ideeën. Ik hoop dat de ideeën die ik heb consistent zijn en dat mensen deze ideeën uiteindelijk begrijpen – of ze het er nu mee eens zijn of niet. Als ik maar onderdeel kan zijn van de discussie. Zolang ik maar het gevoel heb dat ik trouw aan mijzelf blijf, dat vind ik belangrijk. Weet je wat het ook is, mijn generatie, de twenty somethings van deze tijd, ruiken bullshit van mijlenver weg. Ze prikken er zo doorheen. De enige manier om te slagen, ook als merk, is om trouw te zijn aan jezelf. Zelf wil ik ook alleen met merken samenwerken die bij mij passen, want op die manier haal ik er plezier uit en het is simpelweg de enige manier waarop het werkt.’

'Veel bruiloften draaien alleen maar om show en het etaleren van de liefde; ik wilde liever iets kleins'

Je bent niet lang geleden getrouwd met acteur Sebastian Bear-McClard. Klein en intiem bij het stadhuis in New York, gekleed in een pak. In Amerika draait het vaak om uitbundige, peperdure trouwerijen. Waarom koos jij hiervoor?
‘Mijn ouders zijn getrouwd toen mijn moeder zwanger van mij was. Ze droeg een bruine jurk, met een zonnebloem in haar handen. Ze waren niet bepaald traditioneel. Los daarvan ben ik dol op grote bruiloften, maar voor mijzelf wilde ik me vooral comfortabel voelen. Iets wat echt “mij” zou zijn. Zoveel bruiloften draaien uiteindelijk alleen maar om de show en het etaleren van je liefde. Ik was meer geïnteresseerd in een moment voor mij en mijn man, voor het leven dat we samen creëren, met de mensen om wie we echt geven en graag in ons leven hebben.’

Je koos voor een okerkleurig pak als trouwlook?
‘Al vanaf het begin wist ik dat ik een pak wilde dragen. Verder was wit al meteen uit den boze. Ik dacht eigenlijk aan rood, want ik ben dol op Indiase bruiloften, de cultuur eromheen. Ik vind het zo cool, die kleur; als vrouwen rood dragen heeft dat een interessant effect. Bovendien, ik zie er goed uit in rood. (Schaterlacht) Toen ik niet het juiste pak kon vinden kwam ik deze tegen van Zara. Ik voel me ook aangetrokken tot mosterdkleuren; zo’n tint die ik bij mijzelf vind passen. Het voelde meteen goed, dit is wat ik wilde dragen. Heel simpel. Ik ben opgegroeid in een arbeidersklasse, dus ik had niet zo’n fancy moment nodig om mijn rijkdom tentoon te spreiden. Ik wilde mij gewoon mijzelf voelen.’

Wat betekent het huwelijk voor jou?
‘Voor mij was het niet nodig geweest om te trouwen, maar ik dacht wel dat het er uiteindelijk een keertje van zou komen. Al had ik het ook prima gevonden als dat niet het geval was geweest. Voor mij draait trouwen meer om partnerschap, om liefde. Het is ook een manier om die andere persoon te laten zien dat je het meent, want ik denk dat trouwen nu zo anders is dan veertig jaar geleden. Trouwen is op veel verschillende manieren problematisch, vooral voor vrouwen als je naar de geschiedenis kijkt. Om het op een nieuwe manier te bekijken was voor mij bijna radicaal. Dat spreekt me aan. Mijn ouders zijn kinderen van de sixties; het huwelijk draaide toen om conventionele normen en waarden uit de fifties. Zij gingen trouwen om hun ouders tevreden te stellen, bij mij was dat bijna andersom. Het is gek om aan trouwen te denken als “punk” (lacht) maar het kan.’

Zoals je al zei ben je pas op latere leeftijd beroemd geworden. Moet je daar soms nog steeds aan wennen?
‘Ja, ergens wel. Vroeger vond ik het heerlijk om mijzelf bijvoorbeeld mee uit eten te nemen. Met een glas wijn in een bar zitten. Als vrouw betekent dat niet altijd dat je ook met rust wordt gelaten, maar toch vind ik het een fijn moment voor mijzelf. Nu kan dat helaas echt niet meer. Daar ben ik soms wel een beetje teleurgesteld over. Tegelijkertijd is het zo’n voorrecht om je ideeën te kunnen delen met zoveel mensen en ik voel me dankbaar voor mijn positie. Veel van de negatieve kanten voelen als kleine bijwerkingen. Terwijl mijn vrienden die kei- en keihard werken niet altijd dezelfde kansen krijgen als ik. Het is belangrijk om dat in gedachte te houden.’

Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Fashion Week