Vogue
In gesprek met Dior favoriet Luna Cornelissen (16) die na ernstig ongeval met paard nu herstellende is

fashion / Interviews

In gesprek met Dior favoriet Luna Cornelissen (16) die na ernstig ongeval met paard nu herstellende is

Datum
InDigital

Dit jaar raakte het zestienjarige topmodel Luna Cornelissen uit Laren ernstig gewond bij een val van haar paard. Terwijl ze in de bloei van haar leven staat, en hiernaast aan het prille maar uiterst veelbelovende begin van haar modellencarrière. Zo beleefde Luna juist dit jaar haar grote doorbraak, onder begeleiding van haar coach Paul Fisher: van Valentino tot Diors haute couture- en cruise-shows. De mooie brunette met haar hoge jukbeenderen en amandelvormige ogen gooide hoge ogen – vast ook vanwege haar ongelofelijke drive en doorzettingsvermogen. Zo blijkt eveneens uit Vogue’s gesprek met haar. Dit fashionweek-seizoen, dat zich du moment in Parijs afspeelt, zou voor haar een verdere opstap moeten zijn, maar door haar ongeval leek haar droom ineens gebroken. Gelukkig knapt ze weer op. ‘Het heeft me doen inzien hoe gelukkig je je als mens mag prijzen met een gezond, volledig functionerend lichaam.’

Wat is er precies gebeurd?
‘Op 12 augustus viel ik van mijn paard gedurende een traditionele wedstrijd tijdens een feestweekend in mijn dorp, Blaricum. Het spelletje heet ‘ringsteken’ en het is de bedoeling dat de ruiter, tijdens het galopperen op een paard zonder zadel, een speciale stok door een ijzeren ring steekt dat boven haar hoofd hangt. Op het moment suprême raakte mijn paard helaas in paniek waardoor hij op hol sloeg, met vreemde sprongen. Ik besloot mijzelf te laten vallen, maar op het verkeerde moment. Ik landde op het moment dat ze langs het hek kwam en raakte de laagste plank met mijn hoofd, waardoor het hout brak en door mijn arm stak. Ik werd direct geholpen door de mensen om mij heen, maar het duurde nog een uur voordat de ambulance kwam en ik naar het ziekenhuis werd gereden. Gek genoeg was ik niet in paniek of in shock, maar vrij relaxed.’

Je bent een professioneel ruiter?
‘Ja, ik begon voor mijn eigen plezier met paardrijden, maar door de jaren heen heb ik een voorliefde gekregen voor showspringen en zo heb ik deelgenomen aan meerdere wedstrijden op nationaal niveau.’

‘Misschien vreemd, maar ik ben er heel nuchter onder en totaal niet getraumatiseerd. Dat is denk ik mijn persoonlijkheid.’

Luna Cornelissen

Wat een vreselijk ongeluk. Hoe gaat het nu met je?
‘Gelukkig gaat het naar omstandigheden goed! Ik herstel vrij snel en daar doe ik ook erg mijn best voor. Ik heb vooral veel pijn in mijn schouder, waardoor liggen en slapen moeilijk is. Gelukkig duurt dat nog maar een paar weken, zeggen de dokters. De wond zelf heelt gelukkig uitstekend. Al heb ik wel blijvende schade aan een van mijn zenuwen: het stuk hout heeft dit voor 25% beschadigd waardoor ik steeds zenuwpijn heb, heel vervelend. Al zou je hier na een tijdje aan gewend moeten raken. Na een jaar zal de zenuw ook helemaal uit zichzelf geheeld zijn. Ik ben er heel nuchter onder, en totaal niet getraumatiseerd. Misschien vreemd, maar zo ben ik nu eenmaal. Down-to-earth en altijd met een positieve houding de wereld tegemoet treden.’

‘Het heeft me wel doen inzien hoe gelukkig je je als mens eigenlijk mag prijzen met een gezond, volledig functionerend lichaam.’

Luna Cornelissen

Hoe heeft dit ongeluk je veranderd?
‘Het heeft me inderdaad veranderd, maar niet op een negatieve manier. Ik ben nog steeds dezelfde persoon, behalve dat ik mijn arm nog niet goed kan bewegen. Mentaal gaat het prima. Al realiseer ik me wel hoe gelukkig je jezelf mag prijzen dat je lichaam helemaal werkt. De meeste mensen nemen dit toch voor lief. Het ongeluk heeft me wakker geschud. Een ongeluk zit in een klein hoekje en kan je leven totaal op zijn kop zetten. Ik ben alleen maar dankbaar dat ik aan de helende kant ben.’

Was je bang dat je het modellenwerk zou moeten opgeven? 
‘Ja, zeker. In eerste instantie realiseerde ik mij helemaal niet dat ik doorboord was door het hout. Ik wilde meteen opstaan, maar men vertelde mij te blijven liggen. Toen ik zag wat er was gebeurd moest ik meteen aan de littekens denken en hoe dit mijn modellenwerk zou beïnvloeden. De dag na de operatie vertelde de chirurg mij dat hij het zo netjes mogelijk had gehecht, en dat het aan de binnenzijde van mijn arm zit. Het is dus niet heel zichtbaar. Dit stelde me enorm gerust. Het ziet er ook niet zo slecht uit.’

Was modellenwerk altijd een grote droom van je?
‘Tot ik een jaar of 13 was heb ik er nooit aan gedacht. Ik was lang en dun, maar ik dacht nooit dat mijn gezicht mooi genoeg zou zijn om door te breken als model. Tot ik steeds vaker werd gevraagd of ik bij een modellenbureau zat. Mij werd verteld dat mijn gezicht juist heel speciaal is. Ik negeerde het tot ik werd gescout in Amsterdam op mijn 14e. Toen dacht ik: “Als ik het een kans moet geven, laat het dan nu zijn.” Vorig jaar deed ik mee aan een Instagram-wedstrijd van mijn huidige agent, Paul Fisher, en zijn bureau The Board. Ik won! Vanaf dat moment is het razendsnel gegaan. December vorig jaar ging ik voor het eerst naar Parijs en vlak erna liep ik mijn allereerste show voor Dior tijdens Couture-week. Ik heb daar zo van genoten en ben blij dat ik het toch een kans heb gegeven. Soms moet je een beetje vertrouwen hebben. ‘

‘Het lopen van de Dior Couture-show, met nul ervaring, was een absoluut hoogtepunt – de setting, de muziek, de collectie, het was adembenemend.’

Luna Cornelissen

Wat was je hoogtepunt tot nu toe in het modellenwerk?
‘Ja, de Couture-show van Dior! Ik had nul ervaring, op één testshoot na, en ging erheen met mijn moeder en boeker. Zoveel backstage fotografen die je foto willen maken; het was zo hectisch, maar geweldig. De show was adembenemend – de setting, de muziek, de collectie. Ik had geen mooiere eerste klus kunnen wensen. Verder was het schieten van de video voor Valentino’s Loveblade-accessoires en de Dior Cruise-show, waarvoor ik werd ingevlogen naar Los Angeles, ook heel memorabel. Ik was nog nooit eerder in Amerika geweest en opeens stond ik daar in het midden van de woestijn.’

Weet je al wanneer je weer aan de slag mag?
‘Ik ben pas een paar weken geleden begonnen met het herstel, maar ik boek al vooruitgang. Het duurt nog wel een paar maanden voordat ik mijn arm weer helemaal kan gebruiken. Het is nog niet duidelijk wanneer ik weer kan werken. Dat kan een half jaar kosten of twee, drie maanden. Het is te vroeg om dat vast te stellen.’

Heb je de paarden alweer durven opzoeken?
‘Nog niet. Dat wil ik wel, aangezien het ook geen traumatische ervaring voor me is geweest. Maar het is nog niet het juiste moment ervoor geweest. De eerste week had ik continu pijn, dus kon ik het huis niet uit. De tweede week ging het iets beter en ben ik alleen even de deur uit geweest voor lunch met vrienden. Al was dat misschien te overmoedig, want mijn schouder begon al snel zeer te doen. Hoewel ik ontzettend veel afspraken heb in het ziekenhuis, ben ik zeker van plan de paarden snel te bezoeken.’

Hoe zorg je nu extra goed voor je lichaam?
‘Ik kan niet veel met mijn bovenlichaam, dus ben ik begonnen met oefeningen voor mijn benen. Dat doe ik 30 minuten per dag. Verder let ik nu juist extra goed op wat ik eet. Al had ik de eerste paar dagen na het ongeluk alleen maar zin in comfort food, maar de tweede week ben ik er weer vol tegenaan gegaan met gezond eten. Ja, om in shape te blijven, maar ook om het herstel te bespoedigen. Zo eet ik bijvoorbeeld nu meer blauwe bessen omdat dit het herstel van de zenuwen zou stimuleren. Ik dronk ook veel gemberthee en shots (naast mijn antibiotica) om de ontsteking van mijn wond tegen te gaan.’

Waar word je gelukkig van naast het modellenwerk?
‘Het klinkt misschien cliché, maar ik ben dol op mijn dieren. Ik heb een zwak voor dieren in het algemeen, maar met mijn honden en paarden heb ik een extra goede band. Elke ochtend wekt een van mijn honden mij door op mijn bed te springen en naast mijn hoofd te gaan liggen. Dat soort kleine dingen maken mij gelukkig. Hetzelfde geldt voor mijn paarden. Ik heb er een die zodra je hem aait je even op je rug krabt alsof je zelf ook een paard bent. (lacht) Ik ben nog steeds dol op showspringen, dus ja, ik ga zeker weer meedoen aan ruiterwedstrijden. Het gevoel om samen met je paard een team te vormen en samen de obstakels te overkomen is geweldig. Los van alle dieren speel ik graag piano, en zing ik. Zo kan ik al mijn frustraties en emoties eruit gooien. Door muziek weet ik me altijd beter, en vrolijker, te voelen.’

Mart Visser opent zijn expositie Beyond Context en vertelt over zijn 25-jarige mijlpaal in de mode en 50e Couture-collectie

 

Beste bezoeker,

Wij zien dat je een adblocker gebruikt die ervoor zorgt dat je geen advertenties ziet op Vogue.nl.
Dit vinden wij jammer, want Vogue.nl is mede dankzij deze advertenties gratis toegankelijk.
Wil je een uitzondering maken voor Vogue.nl, of meer lezen over hoe wij met advertenties omgaan?
Klik dan hier. Veel dank!

Maak een uitzondering voor Vogue.nl > Sluiten