Vogue
La Parisienne-Bohème: in gesprek met modeontwerpster Isabel Marant

fashion / Interviews

La Parisienne-Bohème: in gesprek met modeontwerpster Isabel Marant

Datum
Auteur
Fiona Hering
Karim Sadli

Wie houdt er niet van de casual bohemian Parijse chic van Isabel Marant? Achter een steak met frites in een Franse bistro is de ontwerpster openhartig over haar nieuwe mannenlijn, huwelijk, ouder worden en lelijke jeugdfoto’s. ‘Door de schoonheid van mijn broer ben ik geworden wie ik ben. Ik móest wraak nemen.’

Isabel Marant (50) is blij dat ze er even tussenuit kan piepen, zegt ze als ze plaatsneemt achter in haar favoriete lunchtent, Bistrot Victoires, om de hoek bij haar kantoor. Een klassieker waar je nog voor zes euro een kom uiensoep kunt nuttigen. ‘Ik voel me compleet uitgewrongen, heb zó hard gewerkt, de pre-collectie is af, net als mijn tweede lijn Étoile, de mannen-, tassen- én schoenenlijn. Alles in minder dan twee maanden tijd gerealiseerd, ik voel me aan het einde van een pittige race die zo meteen weer start. Na de lunch.’

Het is haar niet aan te zien. Sterker, ze is zelf het beste uithangbord voor het merk dat ze dertig jaar geleden met twee vriendinnen in Parijs startte en dat inmiddels razendpopulair is bij fashion editors en modellen. Ze ziet er zo goed uit, dat ik graag hetzelfde glas rode wijn wil bestellen als zij (‘I’ll take what she’s having!’). Stoer vrouwelijk, een tikkeltje rock-’n-roll, rebels karakter – ‘a real pain in the ass’ voor haar ouders vroeger, zal ze later uitleggen, nuchter, vol humor en gul. Model Julia Bergshoeff, een van haar favorieten, spoorde ze eens backstage aan vooral de laarzen die ze droeg tijdens de show in haar tas ‘te laten vallen’.

Elke dag 35 baantjes

Marant – oversized zwart donsjack van The North Face, grijze kasjmieren trui, skinny jeans, leren Luliana Cordoue Effect-enkellaarsjes, het haar in een rommelige paardenstaart, geen make-up, alleen dagcrème (‘al honderd jaar dezelfde van Kanebo’), vleugje Chanel No 19 – is één brok energie. Het moordende werktempo dwingt haar een ‘normaal leven’ te leiden, met goed slapen en vroeg opstaan. ‘Ontwerpen is topsport. Ik neem ’s ochtends een zwarte koffie, duik onder de douche en ga regelrecht naar het zwembad in de Rue de Pontoise. Een prachtig bad uit het begin van de vorige eeuw, waar je je eigen cabine hebt.’

Tot voor kort ging ze op de scooter, maar sinds ze werd aangereden door een Uber-chauffeur (‘weten de weg niet en kijken daarom continu op hun telefoon’) neemt ze de auto. ‘Ik zwem al vijf jaar elke ochtend vijfendertig baantjes, dat helpt me met stress te dealen. Hiervoor deed ik yoga, maar met je hoofd in het water hoor je niets, dat werkt beter. Desalniettemin arriveer ik regelmatig op het werk met een knoop in mijn maag. Ik lig vaak ’s nachts wakker, omdat mijn hersenen nog op volle toeren draaien. Vanbuiten mag ik relaxed lijken, vanbinnen is er veel onrust.’

Isabel Marant Lente/Zomer 2018 collectie - InDigital.

In juli 2016 verkocht ze een meerderheidsbelang van eenenvijftig procent in haar bedrijf – wereldwijd tweehonderd verkooppunten en dertig eigen winkels –  aan het Franse Montefiore Investments. ‘Het punt was bereikt waarop het ons als bedrijf aan kennis ontbrak om de volgende stap te zetten: het openen van winkels in alle belangrijke steden ter wereld, waaronder Amsterdam. Ik ben erg blij met Montefiore, ze respecteren onze ideeën en visie. Ze hebben geen andere modemerken in hun portfolio en dat bevalt me. Ik was een beetje bang voor een investeringsmaatschappij als Kering, (o.a. Gucci, Saint Laurent, Bottega Veneta, FH), waar ze één recept hebben. Daardoor verlies je als merk iets van je essentie.’ De financiële injectie heeft geleid tot de toevoeging van een mannencollectie, uitbreiding van de tassenlijn, en er wordt gewerkt aan zonnebrillen en lingerie. ‘Nee, dat wordt zeker niet Victoria’s Secret-achtig. Haha, alleen het woord ‘lingerie’ al, ik kan het niet goed uitspreken. Ik ontwerp slips en culottes.’

Zoon Tal

Het wordt er na dertig jaar buffelen dus niet rustiger op. ‘Ach, mijn vrienden zeurden al zo lang om een mannenlijn; het werd tijd. Ik start met de vrouwen en vertaal die ideeën weer voor de mannen. De Isabel Marant-man is best vrouwelijk en een tikkie wild, hij vertegenwoordigt een soort nieuwe vrijheid. Ik hou van het idee dat gender meer en meer vervaagt in mijn collecties, die al best androgyn zijn.’ De ruime truien zijn haar favoriet. Haar man, tassenontwerper Jérôme Dreyfuss, is er blij mee. Hij gaat al jaren gekleed in sweaters en T-shirts van zijn vrouw.

Net als zoon Tal (wiens naam ‘dauw’ betekent in het Hebreeuws). ‘Op je dertiende zet je je vooral af tegen je ouders. Tal is niet erg into fashion, hij is een skater en houdt van merken als Thrasher en Carhartt, en sneakers. Hij is geen jongen die bivakkeert voor de Supreme-winkel als er weer een nieuwe lading binnenkomt. Sommige van zijn vrienden kopen Gucci-slippers online, dat vindt hij zonde van het geld, hij is niet merkgeil. Tal is creatief, hij maakt graag dingen van hout en metaal. Zijn slaapkamer heeft hij omgetoverd tot werkplaats vol gereedschap. Hij is een goede mix van zijn vader en moeder – ook gek op hiphop, zwemmen en paddleboarding.’

Isabel Marant Resort 2018 collectie - InDigital.

Thuis wordt er nooit over mode gesproken. Na een drukke dag hebben ze daar genoeg van, bovendien zien ze elkaar doordeweeks nauwelijks. ‘We hebben de avonden verdeeld, ik de maandag en woensdag, Jérôme dinsdag en donderdag. Op die dagen werken we desnoods door tot twee uur ’s nachts. We hebben beiden tijd nodig zonder anderen op kantoor, alleen en met punchy muziek – denk de Yeah Yeah Yeahs, PJ Harvey, Arctic Monkeys of old-school rap van Run-DMC – die ik heel hard zet, raak ik in de juiste stemming en borrelen de ideeën op.’

Gek op afwassen

De vrijdagen en weekends worden steevast en famille doorgebracht. Bij goed of redelijk weer in Fontainebleau, vijfenzestig km ten zuidoosten van Parijs, waar het stel een houten huisje heeft in het bos, zonder elektriciteit, met waterpomp. Gasten overnachten er in een legertent. Het gezin leest er bij olielampen, tuiniert, bouwt hutten, en kookt en kaart er met vrienden. ‘En ik ben gek op afwassen. Het maakt mijn hoofd leeg en spoelt mijn geest.’ Niet iedereen kan dat primitieve waarderen. Neem actrice Halle Barry: ‘Ze was getrouwd met een goede vriend van ons, acteur Olivier Martinez. Halle draagt veel Isabel Marant en was “dying to meet me” volgens Olivier. Ze arriveerde met een chauffeur toen wij net een moddergevecht achter de rug hadden. Halle dacht dat Jérôme de tuinman was. Ze is erg lief, maar uh … ook erg Amerikaans en was compleet in paniek. Ze was zwanger, zat ongemakkelijk op de bank en wilde niets eten of drinken. Ze voelde zich waarschijnlijk omgeven door wilden. Olivier is een voormalig bokser, hij was met Tal aan het sparren en wilde tot laat blijven. Arme Halle.’

Het ontwerperskoppel ontmoette elkaar twintig jaar geleden tijdens een tv-programma waarin diverse Franse ontwerpers te gast waren. Ze viel op zijn humor. ‘We bleken veel gemeen te hebben, met name dat we onszelf niet zo serieus nemen. Jérôme wilde daten, ik hield hem op afstand want hij was pas tweeëntwintig en ik dertig. Ik wilde niet weer een vluchtige verliefdheid, maar de vader van mijn kind vinden. Ik vond dat ik hem zo’n serieuze relatie nog niet mocht aandoen, maar hij bleef volhouden. Vorig jaar op 10 december zijn we in zijn showroom getrouwd, vooral om de nalatenschap goed te regelen. Een groep van zestig vrienden hadden we gevraagd in bruidsjurk en smoking te komen. Wij, inclusief Tal, arriveerden in opblaasbare sumopakken, ik had er ook nog een sumokapsel bij, mét sleep. Compleet ridicuul. Tot diep in de nacht hebben we gefeest en gegeten aan een lange tafel. Het eten werd verzorgd door een cateraar, maar wel met familierecepten. Zo was er gekookte vis met aioli en gekookte groenten, eenvoudig maar heerlijk.’

Vadermoeder

Wie kookt er thuis? ‘Jérôme kan het niet, dus ik. Maar doordeweeks heb ik er geen tijd voor en kookt de nanny. Helaas bakt ze er niet veel van. In het weeken leef ik me daarom uit boven het fornuis en probeer ik alvast voor de hele week te koken. Afgelopen zondag heb ik een grote pot-au-feu gemaakt, een stoofpot van groenten en vlees, waar we nog drie dagen van hebben gegeten.’ Klinkt als de perfecte, zorgende moeder, maar ze ziet zichzelf meer als een ‘vadermoeder’. ‘De zorg voor onze zoon komt vooral op Jérôme’s schouders terecht, omdat hij nu eenmaal minder druk is dan ik.’

De belangrijkste levensles die ze zoon Tal meegeeft is altijd eerlijk en open te zijn. ‘Zelf was ik een vreselijk kind, heel rebels en een echte tomboy. Ik heb eindeloos gevochten met mijn één jaar jongere broer Alexis. En ik was ook lelijk, terwijl mijn broer zó schattig was, dat iedereen dacht hij een meisje was. Mij zag niemand staan, ik voelde me echt het zwarte schaap.’ Ze laat een foto zien op haar telefoon waarop ze een jaar of zeven is. ‘Zie je, ik lieg niet, ik was het lelijke eendje en dat lullige kapsel hielp natuurlijk ook niet mee. Door de schoonheid van mijn broer ben ik geworden wie ik ben. Ik móest wraak nemen. Kleding was een manier om de aandacht van mijn gezicht af te leiden, dus ging ik heel rare dingen dragen en verfde mijn haren rood, om gezien te worden. Ik heb altijd het gevoel gehad dat mensen mij ooit ook zouden waarderen. Daardoor heb ik zo hard gewerkt en ben ik zo gedreven, misschien niet eens bewust. Alexis is overigens ook succesvol, hij is journalist bij persagentschap Capa, hij maakt tv-reportages en documentaires. Onlangs was hij met Le studio de la terreur, een documentaire waarin hij blootlegt hoe IS propaganda bedrijft, genomineerd voor een Emmy Award. Hij woont ook in Parijs en we zijn erg close.’

'Ze laat een foto zien op haar telefoon waarop ze een jaar of zeven is. "Zie je, ik lieg niet, ik was het lelijke eendje en dat lullige kapsel hielp natuurlijk ook niet mee."'

Hecht is ze ook met een groep vaste vrienden. ‘Jérôme en ik geven veel feestjes, al onze vrienden zijn gek op muziek en dansen. Niet in clubs, maar gewoon thuis, ik ben een beetje agorafobisch, pleinvrezerig en vertoef liever op een vertrouwde plek.’ Tot die vriendenkring behoort ook muzikant, dj en journalist Ariel Wizman, die de muziek doet voor haar shows, een aantal ‘nog onbekende’ jonge kunstenaars, en Angelique Westerhof, oprichter van de Dutch Fashion Foundation. ‘Zij is mijn beste vriendin en ik zie haar veel op Ibiza waar ze ook een huis heeft, net als wij.’

Jane Birkin-stijl

Hoe Frans is Isabel Marant eigenlijk nog? ‘Heel erg Frans, maar voor een Française wel erg open. Mijn moeder is Duitse, toen ik zes was trouwde mijn vader met een Caraïbische, dus ik ben multicultureel opgevoed. Mijn vader is juist heel erg Frans. Ken je acteur Jean Gabin, de ultieme Fransman? Hij is de spitting image van mijn vader.’ Haar stiefmoeder was model voor Yves Saint Laurent en droeg in de jaren tachtig veel kleurige, supervrouwelijke powersuits van Thierry Mugler en Claude Montana. ‘Ze zag er zeer chic uit, maar ik haatte die look. Ik hield meer van de stijl van Jane Birkin, net als mijn moeder, en pikte Charvet-overhemden, Harris Tweed-colberts en kasjmieren truien uit mijn vaders kast.’ Het vormde de basis voor haar latere label: masculiene jassen, oversized sweaters en colberts, skinny jeans, loose shorts en peasant blouses. Casual bohemian Parijse chic met een shot rock-’n-roll.

Geen muzes, wel mood

Dagelijks geeft ze leiding aan een designteam van twintig man, van wie een aantal al bij haar werkte toen ze nog bij haar moeder woonde. Of Michael Jackson en David Bowie de inspiratie vormden voor haar mannenlijn? ‘Ik werk nooit met muzes, wel met een mood, maar hoe kom je op die twee?’ Na uitleg dat er ingelijste foto’s van de heren in haar eclectische interieur op internet te zien zijn, reageert ze verschrikt. ‘Dat kan niet! Die foto’s staan namelijk in mijn slaapkamer en we laten nooit pers toe in ons huis.’ Op haar telefoon geconfronteerd met de bedoelde foto’s op refinery29.com, maakt ze een slaande beweging met haar hand. Jérôme krijgt vanavond klappen. ‘We proberen een bepaalde privacy te bewaren, mijn man is daar altijd het stelligst in en dan laat juist híj een fotograaf in ons huis toe!’ Ze schudt lachend haar hoofd en vertelt hoe ze aan de foto’s komt. Jérôme blijkt een groot fan van Jackson. Ze vond de foto toen ze in Los Angeles zocht naar een geschikt winkelpand. Op Melrose Place liep ze een boekenwinkel binnen die te huur was (en uiteindelijk haar winkel zou worden), in de opslagruimte hing de foto van Jackson door paparazzo Ron Galella. De eigenaar van de winkel was zijn agent. ‘We raakten aan de praat, zijn vrouw bleek een groot fan van mijn kleding en uiteindelijk ruilde ik mijn tas tegen die foto.’

Overal ter wereld komt ze fans tegen. Maar vooral in Noord-Europese landen is Isabel Marant vanaf de start van het label succesvol geweest. ‘Jullie zijn sportief, houden van mode, zijn cultureel ontwikkeld en tegelijkertijd nuchter. En jullie zijn ook hardwerkende vrouwen die een kind naar school brengen, en na het werk misschien nog wat drinken met vrienden zonder tijd voor omkleden. Ik leid datzelfde leven, ik bén die vrouw en hou daarom van praktische kleren. Ik maak geen verschil tussen dag- en avondkleding, ik maak kleren voor het dagelijks leven, ’s avonds gooi je er een jasje overheen.’

Ter inspiratie kijkt ze graag naar jonge mensen in Le Marais en op Saint-Germain. ‘Ik heb veel meer respect voor mensen die een eigen draai aan mijn kleding geven, dan voor een modieus verantwoord meisje dat van top tot teen gekleed gaat in een Isabel Marant-catwalklook. Ik was laatst bij Galeries Lafayette en zag daar een vrouw van een jaar of vijfentachtig die mijn kleding paste en het stond haar fantastisch. Het maakt me echt blij te zien dat ik elke vrouw kan kleden, want ik wil geen dictator zijn. Kim Kardashian blijkt mijn kleren ook te dragen, en eerlijk gezegd is zij niet de klant die ik had verwacht, maar het staat haar geweldig.’ 

Al jaren vijftig

Marant woont in de Parijse wijk Belleville en doet het liefst zelf haar boodschappen. (‘Caractère de Cochon’, de charcuterie in de Rue Charlot in de Marais is een must, ik ben dol op varkensworstjes en patés, zware kost.’) Ze kan er zonder kleerscheuren over straat. ‘Gelukkig wel. Ik geef niets om roem, heb er ook nooit van gedroomd. Live hidden and you will live better, daar geloof ik echt in. Jérôme en ik zijn erg op onszelf, wij lopen niet elk feestje of galerieopening af en we hebben geen Instagram-account waarop we ons privéleven exposeren. In Parijs worden we met rust gelaten, in New York daarentegen komen mensen me soms schreeuwend achterna: “Isabel!” Vreselijk. Ik begrijp die adoratie niet, ik ben ook maar gewoon een mens, ik ga naar mijn werk, naar het toilet en ik laat ook scheten. Wat zeg je, leuke kop voor boven dit artikel? Haha, daar zou je me nou zo’n groot plezier mee doen.’

Marant backstage tussen haar modellen.

Slechte gewoontes heeft ze niet, zegt ze. ‘Ik rook alleen als een schoorsteen, Spaanse Fortuna’s.’ Twaalf april wordt ze eenenvijftig en daar heeft ze totaal geen moeite mee. ‘Sinds mijn zesenveertigste zeg ik altijd al dat ik vijftig ben, dus ik was er klaar voor. Ik heb ook al jaren grijze haren, maar verdom ze te verven.’ Dat er ooit een dag komt waarop mode geen rol meer in haar leven zal spelen, ze kijkt er naar uit, al heeft ze geen haast. ‘Maar ik wil niet sterven achter mijn tekentafel zoals Karl, daarvoor is het modevak te veeleisend. Op de manier waarop ik mijn werk wil doen, is er nauwelijks tijd voor een leven ernaast, en ik denk niet dat mode zo’n groot offer verdient.’

In mei opent de Isabel Marant-winkel in de Amsterdamse P.C. Hooftstraat.

Brabantse Cato (17) opent de show van Christopher Kane 'Dit had ik nooit verwacht'

 

Beste bezoeker,

Wij zien dat je een adblocker gebruikt die ervoor zorgt dat je geen advertenties ziet op Vogue.nl.
Dit vinden wij jammer, want Vogue.nl is mede dankzij deze advertenties gratis toegankelijk.
Wil je een uitzondering maken voor Vogue.nl, of meer lezen over hoe wij met advertenties omgaan?
Klik dan hier. Veel dank!

Maak een uitzondering voor Vogue.nl > Sluiten