Voor dit Going Dutch-issue vroegen we één fotograaf: gevierd modefotograaf Paul Bellaart. Hij is – hoe Nederlands – wars van pretenties, daarom zeggen wij het maar: het werk van Bellaart kenmerkt zich door intimiteit, echtheid en energie. Je herkent zijn stilo, of het nu is in een campagne voor Love Stories, voor outdoormerk Dedon of voor de Spaanse Vogue. Het momentum voor deze wel heel bijzondere Vogue Living door Bellaart kon niet beter. Want zijn eerste boek Last Year’s Nest is deze zomer uitgekomen. Lees hier het interview met Paul Bellaart uit het Vogue Living juli/augustus 2020 nummer.

BESTEL VOGUE LIVINGS JULI/AUGUSTUS NUMMER HIER ZONDER VERZENDKOSTEN

Wat betekent Going Dutch voor jou?

‘Het Nederlandse gevoel heeft voor mij te maken met zélf doen. Niet uit eigenwijsheid, maar ik voel me betrokkener als ik alles zelf doe, van het zoeken naar een locatie tot het decor helpen bouwen. Of in elk geval met een klein groepje; vertrouwen in elkaar en vertrouwen op elkaar. Daarbij, ik voel me verwant aan het Nederlandse landschap en aan de mentaliteit als het gaat om het kleine, de essentie. Op een bijna naïeve manier tot de kern komen. Dat gaat ook op voor veel Nederlandse kunst.’

Waar heb je gefotografeerd voor dit Hollandse nummer?

‘De serie met de familie Derwig-Van Kooten schoten we in Haren in Groningen. Joris Bijdendijk in de Vrolikstraat in Amsterdam, waar mijn zoon Wanne – die net als Joris chef is, maar aan het begin van zijn carrière staat – toevallig ook woont. En ik fotografeerde in Kalverliefde, onze nieuwe studio van een maand oud. Er kwam een schuur vrij naast ons huis, die ik tot daglichtstudio heb verbouwd met mijn vrouw Nathalie Olijslager. We wonen in het bij wielrenners iets te bekende Stokkelaarsbrug, aan de stille kant van de Ronde Hoep, een polder in Noord-Holland. De studio was net klaar toen alles weer begon te lopen, dus het was de perfecte planning.

paul bellaart, vogue living juliaugustus 2020
Paul Bellaart, Vogue Living juli/augustus 2020
paul bellaart, vogue living juliaugustus 2020
Paul Bellaart, Vogue Living juli/augustus 2020

Ik vertrouw inmiddels op toeval, al klinkt dat misschien koket. Soms komt iets ineens, ongepland op je pad, zoals deze studio. Ik heb er nooit concreet over nagedacht, maar wilde wel al minder gaan reizen. Ik ben een relatief ouwe lul en slaap slecht in hotels, daardoor vind ik reizen belastend. Maar belangrijker nog is dat ik het onzin vind om voor een onderbroek naar Zuid-Afrika te vliegen. Dat is iets uit een andere tijd. Iedereen maakt nu dingen lokaal en daarmee valt alles voor mij op z’n plek.’

Favoriete shootmomenten?

‘Dat zijn er veel! Bijzonder vond ik de beddenserie die ik met Valerie heb gemaakt. Daarvoor heb ik mijn dochter Pleun met haar vriendje en mijn zoon met zijn vrienden vastgelegd. Pleun wilde nooit door mij gefotografeerd worden, had niet het zelfvertrouwen, maar nu wel. Ik heb haar gevraagd of ze echt wilden zoenen. Zo lief, dat ze het vertrouwen had.

De shoot met Kim in Groningen dreigde mis te lopen omdat visagist Judith vastzat in het verkeer. We zaten te wachten, hadden niet veel tijd. Het mooie late licht was aan het verdwijnen. Tóch beginnen, dacht ik, en wel met de foto waarmee je eigenlijk zou willen eindigen: met z’n allen in het meertje. Ik stond er als eerste in, tot m’n oksels. Met je eigen energie iets aanwakkeren, dat vind ik mooi. En zo kun je een halfuur nadat je bent aangekomen zonder schroom met de familie Derwig in een meer staan. Dat ze dat deden vond ik te gek.’

Hoe was het om in deze tijd door Nederland te crossen?

‘Ik voel al jaren en zag nu ook weer: hoe mooi Nederland is. Bij het maken van een serie zijn we lang gewend geweest te zoeken naar een buitenland vibe, en dat dan in Nederland te benaderen. Voor het New York-gevoel ging je vroeger naar Rotterdam, omdat daar een wolkenkrabbertje stond. Een duinlandschap moest Nevada verbeelden. Nu gaat het om ons landschap op zich, en dat vind ik toevallig het mooiste dat er is. De Wadden en Zeeland zijn prachtig, de Oosterschelde is mijn lievelingsgebied. Fijn dat dat aan het kantelen is, dat je niet doet alsof het een andere locatie is, maar je gewoon laat zien dat Nederland een heel mooie plek op de wereld is.’

paul bellaart, vogue living juliaugustus 2020
Paul Bellaart en Christiaan Grammer, Vogue Living juli/augustus 2020

Op welke mooie plek heeft je wieg gestaan?

‘Ik ben geboren in Leiden. Toen mijn moeder zwanger was studeerde ze nog, mijn vader was net afgestudeerd. Na twee jaar zijn we naar Middelburg in Zeeland verhuisd. Mijn moeder is psycholoog, mijn vader leraar oude talen, Grieks en Latijn. Ik heb nog les van hem gehad, voor ons allebei even ongemakkelijk. Achter in de klas was nog niet ver genoeg bij hem vandaan. Dat je je vinger moet opsteken om je vader iets te mogen vragen, enen en tweeën halen... Ik krijg het er nog een warm van als ik eraan denk.

Ik heb eerst een halfjaar de opleiding tot tolk/vertaler Spaans en Engels in Maastricht gedaan, was goed in talen en verbaal handig. Het was de laatste studie waarvoor ik me nog kon inschrijven en dat heeft mijn moeder toen gedaan. Maar ik voelde me alleen, niet op mijn plek in Maastricht. Ik ben rechten gaan doen in Amsterdam, maar ging daar vooral heen voor Nathalie, op wie ik hartstikke verliefd was. Zij studeerde daar sociale geografie. We zijn sinds ons negentiende bij elkaar, zijn net geen highschool lovers. Ik heb zo’n drie jaar rechten gedaan, maar was niet gemotiveerd, haalde zesjes. Het was een studie voor als je niks anders wist en dat gold voor mij ook.’

'Het hele printproces, de magie van dat hokje, dat gevoel vond ik fantastisch'

En dus werd je fotograaf.

‘Mijn ouders zagen fotografie niet als beroepskeuze, maar daar is het toeval weer: mijn vader had in die tijd een doka opgeslagen op zolder. Ik geloof dat elke vader dat had in de jaren zeventig. En dát vond ik te gek! Hoe hij daar boven een bad printjes aan het spoelen was en zo. In die tijd woonden wij in Amsterdam in een groot huis bij de Kloveniersburgwal, waar ik die doka heen heb verhuisd. Toen had ik dat vuur wél te pakken. Het hele printproces, de magie van dat hokje, dat gevoel vond ik fantastisch. Ik was meteen hooked.

In eerste instantie ging het me niet eens om de compositie, om de foto zelf, maar puur om het afdrukken. Nathalie gaf me, zoals ze altijd doet, het laatste zetje en raadde me aan te stoppen met rechten. Ik heb toelating gedaan bij een paar fotoacademies en werd in Den Haag aangenomen. Maar ook daar heb ik maar een paar jaar gezeten. Ik was het zat, al die theorie die ik al jaren tot me had genomen. Het was een leuke tijd, met leuke mensen en heus zinvol, maar ik wilde dóén.’

En nu komt er een boek uit?

‘Ja, m’n eerste. Spannend! Ook hiervoor gaf Nathalie me natuurlijk weer de laatste schop onder m’n kont. Ik had alleen geen idee waarover het zou moeten gaan, wilde geen oeuvreboek. Uiteindelijk dacht ik: de Ronde Hoep wordt mijn roadtrip! Mijn roadtripgevoel in de polder, midden in de natuur. Het is een rondje van niks, maar mijn boek speelt zich af binnen dit gebied, met landschappen, stills en vrouwelijke naakten. Ik kon er niet omheen, zoek in mijn fotografie altijd puurheid en simpele esthetica. Je ziet weinig elementen, vooral veel gras. En het zijn geen erotische naakten, het gaat om de soms vervreemdende vorm, en vooral over een kleine, overzichtelijke wereld. De titel Last Year’s Nest verwijst naar de onmogelijkheid terug te keren naar iets dat voorbij is.

paul bellaart, vogue living juliaugustus 2020
Paul Bellaart, Vogue Living juli/augustus 2020
paul bellaart, vogue living juliaugustus 2020
Paul Bellaart, Vogue Living juli/augustus 2020

Het boek is goed gelukt, mede dankzij de vormgeving van Edwin van Gelder en de druk van Rob Stolk. Het raakt precies de kern van wat ik mooi vind. Het is klein, niet pretentieus, maar juist de eenvoud vind ik ontroerend. We hebben de presentatie uitgesmeerd over twee dagen, een weekend met borrel-en eetmomenten. Ik heb nog even gedacht aan de nudistenvereniging hier uit de buurt, maar dat zou te veel aandacht voor het bloot inhouden en haaks staan op wat ik wil zeggen. Je kunt gewoon in mijn nieuwe studio langskomen en mijn boek bekijken of kopen.

Hoef ik ook niet op een stoel te gaan staan om iets te zeggen, dat vind ik nog wel het grootste voordeel. Ja, er is veel schaamte, daar word ik voor behandeld. Nee hoor, ik ben happy. De balans is veel beter dan met al het reizen wat ik heb gedaan, het hijgerige is eraf. Iets van mijn autonomie is wel in het boek terechtgekomen, alles valt op z’n plek. Het klinkt misschien religieus, maar het is geruststellend dat je uiteindelijk wordt wie je bent – zo heb ik het altijd gevoeld en dat klopt nu meer dan ooit.’

Paul Bellaarts boek Last Year’s Nest is uitgegeven door Distanz en nu verkrijgbaar.

Het Vogue Living juli/augustus 2020 nummer ligt nu in de winkels en is hier online te bestellen zonder verzendkosten, én is te verkrijgen in combinatie met een limited edition Vogue T-shirt. Wees er snel bij, want de voorraad is beperkt!

Shop Vogue's Home Favourites