Preview: Interview Abbey Hoes

'De mentaliteit in Drenthe was: actrice worden is geen reële optie voor de toekomst. Nou nee, dacht ik. Ik ga het gewoon wel doen.’

image
Marc de Groot

Ze is net 21, Abbey Hoes, en nu al een van de meest veelbelovende actrices. Ze won een Gouden Kalf voor haar rol in Nena, was Shooting Star in Berlijn en is nu te zien in twee grote films en een tv-serie. Hoes is prachtig en getalenteerd, maar bovenal puur en onbedorven – én in het bezit van een sterke persoonlijkheid.

Advertentie - Lees hieronder verder

Abbey Hoes zit al in de lobby van het hotel, een klein meisje in een stoer zwart jurkje op Uggs met houten hakken. Haar volgens velen ‘sexy toet’ is gericht op haar telefoon, waar ze met twee handen tegelijk een berichtje op toetst. ‘Aan mijn moeder,’ vertelt ze later met die spontane, ontwapenende lach waarmee ze bijna alles vertelt, grappig of niet. ‘Ze is zó nieuwsgierig. Ik heb net alweer honderd sms’jes gekregen, met vragen hoe het er hier uitziet, hoe het gaat. Ze zou het liefst erbij zitten.’ Niet dat ze het erg vindt, Abbey en moeder Hoes hebben een goede band. ‘We bellen vaak. En als we minder bellen, dan denken we automatisch dat de ander dood is of zo. Mijn moeder is hartstikke wijs en ik ben een labiele theedoek. Ze helpt me altijd. Ik mis haar ook nu ik in Amsterdam woon. Al zien we elkaar nog wel vaak. Veel te vaak eigenlijk.’ Ze heeft haar zin nog niet afgemaakt of daar is weer die aanstekelijke lach, waarbij haar bruine ogen samenknijpen.

In Claes Iversen en sandalen van Christian Louboutin op filmfestival Berlinale in Berlijn.
Getty Images

Abbey Hoes heeft alle reden om te lachen. Het leven lacht haar net zo hard toe. Ze is nog maar 21 en heeft al een Gouden Kalf op zak. Ze won hem voor haar titelrol in Nena, het arthousedrama over een stoer en kwetsbaar meisje van 16 dat haar eerste verliefdheid beleeft en barst van de levenslust, terwijl haar vader in een rolstoel zit en juist dood wil. Een film die lovende recensies kreeg, vooral vanwege haar sterke rol. En toch was Hoes overdonderd toen ze dat Kalf won. Memorabel is de acceptance speech die ze hield in haar prinsessenjurk van Claes Iversen. Die speech bestond eigenlijk vooral uit een paar totaal onvoorbereide dankwoorden. Aan Saskia Diesing, de regisseur, aan Gijs Blom, haar tegenspeler, aan Uwe Ochsenknecht, de Duitse rockster die haar vader speelt, ‘en aan papa en mama en Casper,’ stamelde ze er nog vlug achteraan, ‘dat.’

Advertentie - Lees hieronder verder

‘De mentaliteit in Drenthe was: actrice worden is geen reële optie voor de toekomst. Dat is een droom. Je kunt beter een vak gaan leren.’

Verliefd op iedereen

Inmiddels zijn we een halfjaar verder, is ze met vriend Casper een week naar Mallorca geweest om bij te komen van alle aandacht en voelt ze zich allang niet meer de beste actrice van het land. ‘Ik heb sinds de Kalveren al minstens twee keer gedacht: nu heb je echt een flutscène erop gezet en jíj bent dan de beste actrice van het jaar?! Nou, dat hebben we even niet waar-gemaakt vandaag.’

Emily Abigail Ashley Hoes weet al sinds haar twaalfde dat ze wil acteren. Al begon dat met een impuls. ‘Ik weet niet meer waarom, maar ik zei: 'Mama, weet je wat ik nou echt graag wil? Audities doen.'’ Ze was net verhuisd uit Rotterdam naar een dorpje in Drenthe, waar ze zich niet bepaald thuis voelde. ‘Ik kwam uit de grote stad en liep ineens tussen mensen op klompen die met de trekker naar school kwamen. Je zou bijna denken dat ik gewoon weer een excuus zocht om naar de stad te gaan.’ In Rotterdam had ze jarenlang les gehad bij het Hofpleintheater, waar talenten als Gaite Jansen, Jeroen Spitzenberger en Sigrid ten Napel zijn gekweekt. ‘Dat miste ik enorm toen ik in Drenthe ging wonen. Ik ging in Emmen wel naar toneellessen, maar dat was totaal anders. Misschien wilde ik ook wel zo graag audities doen uit recalcitrantie. De mentaliteit in Drenthe was: actrice worden is geen reële optie voor de toekomst. Dat is een droom. Je kunt beter een vak gaan leren. Nou nee, dacht ik. Ik ga het gewoon wel doen.’

Advertentie - Lees hieronder verder
Advertentie - Lees hieronder verder

‘Ik weet nog dat ik toen dacht: ik wil nooit meer iets anders dan voor een camera staan.’

Na een paar tegenvallende audities, onder andere voor de musical Annie, was het raak. Ze kreeg een rolletje in een commercial van Roosvicee, als meisje dat met een knipoog de harten van puberende jongens op hol brengt. ‘Ik weet nog dat ik toen dacht: ik wil nooit meer iets anders dan voor een camera staan.’Vanaf dat moment combineerde ze de havo met acteren. Ze speelde in de jeugdseries SpangaS en Vrijland en werd door Boudewijn Koole gecast voor Maite was hier (2009), een korte tv-film over een meisje met kanker. ‘Dat was de heftigste rol die ik tot nu toe heb mogen spelen. Ik hou er wel van, van drama. Zeker als er ook een beetje gekkigheid in mag zitten.’ Als gekkigheid synoniem is aan eigenzinnigheid, dan heeft ze dat zeker in deze film gestopt. Hoes zet een ijzersterke rol neer van een dwarse puber die zich aan de vooravond van haar dood afvraagt wat leven is. ‘Voor mij ging die film niet om een meisje dat dood zou gaan, maar om een meisje dat wilde leven. Dat klinkt groot en vaag, maar voor haar ging het gewoon om: kut, ik heb nog nooit gezoend, ik wil met iemand zoenen. Ik ben nog nooit door een jongen aangeraakt, ik heb nog nooit gerookt. Dat vond ik inspirerend aan het verhaal, dat als je weet dat je niet lang meer leeft, ineens heel duidelijk wordt wat het leven voor jou inhoudt.’

In Claes Iversen op het Nederlands Filmfestival in Utrecht.
Getty Images
Advertentie - Lees hieronder verder

Voor haar hield het leven op dat moment min of meer hetzelfde in. ‘Ik was toen ook aan het puberen. Dus ik vond al die dingen in de film zelf ook spannend.’ In de film rookt ze haar eerste sigaret met Marwan Kenzari, die de verpleger vertolkt die haar elke avond moet wassen. En ze zoent met Sigrid ten Napel, die in de film haar beste vriendin speelt. ‘Daar heb ik me toen zo druk om gemaakt, dat iedereen zou denken dat ik lesbisch was. Maar ja. Boudewijn was hartstikke tof, en ik was natuurlijk wel een beetje verliefd op hem,’ vertelt ze lachend. ‘En op Marwan. Ik was verliefd op iedereen.’

Lees de rest van het interview met Abbey Hoes in het juninummer van Vogue dat vanaf dinsdag 12 mei in de winkels ligt. Vrijdag 8 mei ontvangen de abonnees de editie thuis. Download het meinummer nu in de Vogue Nederland app in iTunes of Google Play.

Lees ook: In gesprek met Abbey Hoes over filmfestival Berlinale, glitter-Louboutins en idolen.

Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Magazine