Vanaf het april 2019 nummer vind je in Vogue Nederland elk nummer vier nieuwe columns: volg de mini-memoires van Yootha Wong-Loi-Sing, Kim van Kooten, Madeleijn van den Nieuwenhuizen en Romy Boomsma.

Oncontroleerbaar vloeien de tranen over m’n wangen als ik een filmpje kijk van een echtpaar dat al zeventig jaar getrouwd is. Het opaatje zingt het favoriete nummer van z’n forever #girlcrush. Het leek voor die generatie allemaal zo simpel. Soms baal ik dat ik een modern mens ben, vol existentiële vragen waar ik maar geen antwoord op lijk te krijgen.

Laatst heb ik na het filmen van Really Love een vraagteken getatoeëerd. Je leest het goed, een vraagteken. Een reminder voor mezelf dat kritisch denken tof is, maar dat er ook gewoon vraagtekens blijven. Niets meer, niets minder. Liefde triggert zoveel van die vraagtekens. Van gender fluid tot ‘solid’ en polyamorie, maar de hipste is denk ik Zelfliefde. Je onderdompelen in oneindige zelfliefde is volgens de psychologie en Instagramgoeroes dé sleutel tot ultiem geluk en succes.

Terwijl ik de geur van wierook inadem en m’n nieuwe intenties uitspreek onder de nieuwe maan en een ayahuascatrip inplan, bekruipt me toch ergens het gevoel dat er nog stééds iets ontbreekt aan m’n spirituele masterplan. Ook al prediken alle selflove-boeken dat dit het is: nóg wat dieper in mezelf graven om die ongelofelijk getormenteerde psyche uit te vogelen en inzichtelijk te krijgen waar die anger management issues nou vandaan komen. Een paar mantra’s er bovenop: #lovemylife. De intenties die ik uitspreek zijn gefocust op mezelf en míjn groei. Waarschijnlijk die van jou ook. Maar is de huidige staat waarin de wereld verkeert niet een absolute vibekiller?

Mijn intenties voelen een beetje als een pleister op een gapende wond. Het gaat zelfs zo ver dat ik op mijn individuele reis naar succes en geluk gevaar koppel aan een individu. Ik probeer mijn hoofd boven water te houden in een woeste zee vol R. Kelly’s, Harvey Weinsteins, racisten, homo-, xeno- en eigenlijk alle -foben, Supreme-bots en hordes aan mansplaining patriarchists. Eenmaal geïdentificeerd, stoppen we massaal met het streamen van diezelfde R. Kelly (vaarwel Bump ’n Grind en Ignition, daar gaan m’n fameuze bodyrolls). We verbannen Harvey Weinstein uit Hollywood en gaan optimistisch door met de heksenjacht op individuen.

Die cancelcultuur voelt heerlijk, het geeft voldoening. En we lijken echt goed bezig het probleem op te lossen. Maar tijdens mijn wierooksessie besef ik dat ik eigenlijk meer geïnteresseerd ben in het systeem dat die monsters voortbrengt. Moet dat dan niet ook hartstikke kapot? Een stuk ingewikkelder, want als we lang in de spiegel kijken, hebben we als collectief die monsters zélf gemaakt. Wij zijn samen het systeem, niet die ene simpele ziel die ten prooi viel aan alle aandacht en macht. Wij geven mensen blauwe vinkjes en plaatsen ze op een voetstuk. Daar is geen self love tegen opgewassen.

Blijf vooral hydrateren en hou geest en lichaam on point, maar wat we echt nodig hebben is we-love. Veel. Daar ga ik namelijk heel lekker op. Als er ruim 700.000 mensen meelopen in de Women’s March, de Black Lives Matter-beweging, de #metoo-beweging, de lhbt-beweging.

Moderne liefde is inclusieve liefde. Ja, ik denk dat ik eruit ben jongens: de volgende nieuwe maan spreek ik m’n intenties uit. Niet alleen voor mezelf, maar voor óns.

PS: volg me op Insta, ’k heb een vinkje. @yoothasings

Actrice Yootha Wong-Loi-Sing werd 31 jaar geleden geboren in Rotterdam. In 2013 kreeg ze een Gouden Kalf-nominatie voor beste actrice, voor haar rol in Hoe duur was de suiker. Wong Loi-Sing heeft een rol in de tv-serie Love is_ van Oprah Winfrey.