Kim van Kooten over diepgang, oppervlakkigheid en arrogante zakken in nieuwe Vogue Column

In haar nieuwe april column legt ze op een hilarische wijze uit wat voor haar de betekenis is van one true sentence.

image
Paul Bellaart

Kim van Kooten woont met acteur Jacob Derwig en hun kinderen in Amsterdam. Vind haar eerste Vogue column uit het maartnummer hier en lees hieronder de preview van haar tweede column uit Vogue Nederland, april 2019.

‘All you have to do is write one true sentence. Write the truest sentence that you know.’ Oh, Ernest Hemingway, dacht ik, you are so right. One true sentence is all I need, dan komt de rest vanzelf. Ik had een writer’s block en zat te wachten tot het vanzelf overging, wat niet gebeurde, en al helemaal niet na die quote van Hemingway. Want dat is het met quotes, ze geven je heel even het gevoel dat alles mogelijk is, maar uiteindelijk zeggen ze dat je iets moet doen wat hartstikke moeilijk is. Hoezo one true sentence? Hoezo eat glitter for breakfast? Hoezo be a unicorn? DAT KAN IK ALLEMAAL HELEMAAL NIET!

In arren moede besloot ik veel te veel geld te betalen voor een seminar van een beroemde scriptgoeroe, een man van wie iedereen zei: 'Ja, die! Die weet echt waar hij het over heeft.'

Ik naar Londen. De scriptgoeroe had praatjes voor tien, een corduroy colbert en een microfoon. Hierdoor leek hij inderdaad prima te weten waar hij het over had, maar na vijfenveertig minuten wilde ik hem op zijn zelfgenoegzame scriptgoeroegezicht timmeren. Hij stelde zich geen seconde kwetsbaar op en liet na ieder ongrappig grapje een routineuze pauze vallen voor de lach. Hij noemde Hollywood om de haverklap ‘hollyweird’ en dan schudde hij zo’n beetje vermoeid met z’n hoofd van oh people, I could tell you stories ... Deze man kon tot in de oneindigheid naar zichzelf blijven luisteren, maar ik niet. Zodra de eerste plaspauze dat toestond verliet ik de zaal en ging naar The Book of Mormon (een musical, ik heb gehuild van het lachen), The National Gallery (waar ik een schilderij ontdekte van het hoofd van mijn man, maar dan rond 1900) en de Uniqlo, waar ik een trui paste met de tekst: Make Every Day Count.

Een fractie van een seconde had ik er oprechte steun aan. Daarna was er teleurstelling. Teleurstelling in de scriptgoeroe (you pompous ass) in Ernest Hemingway (you ... you Ernest Hemingway) maar uiteindelijk vooral in mezelf natuurlijk: sad woman in een trui met superdomme tekst erop.

Ik bekeek mezelf in de spiegel van dat paskamerhokje en realiseerde me maar weer eens dat het niet te doen is. We zijn het grootste gedeelte van de tijd óf dood, óf nog niet geboren en gedurende dat ministukje daartussenin zijn we vooral op zoek naar iets of iemand die ons het gevoel geeft dat we niet bang hoeven te zijn en dat het allemaal goed komt. Soms komt het ook best een beetje goed, maar vaak ook heel erg niet en op die momenten is het fijn als je niet heel diep hoeft na te denken over wat je er nou precies allemaal van vindt, omdat iemand anders de woorden al voor je op een trui heeft gezet. Toch hebben we uiteindelijk meer aan de mensen die zich in hun eigen woorden proberen uit te drukken, dat denk ik echt. Mijn dochter en ik zagen ooit hoe een vader zijn blinde tienerzoon van een overdekte skipiste hielp. Het ging niet vanzelf, maar de jongen bleef lachen en die vader lachte terug, al zag die zoon dat natuurlijk niet. Na een volle minuut zwijgen zei mijn dochter: ‘Ik denk dat het niet helemaal klopt wat ik zeg, maar ik voel me zo trots en groot voor die jongen, ik kan er bijna niet van slikken.’ Daarna vroeg ze om een kroket en maakte er een selfie mee. Which is fine, want hebben we niet allemaal een oppervlakkige én een diepe kant? Met diepgang bedoel ik niet dat je dode schrijvers kunt quoten, het heeft meer te maken met de durf iets te zeggen wat misschien niet meteen door iedereen wordt begrepen, maar wat wel wáár is. Omdat je het zelf hebt bedacht.
 One true sentence. Gaan we doen. Ooit.

In Vogue's nieuwe aprilnummer dat nu in de winkels ligt lees je naast Kims column ook die van Madeleijn van den Nieuwenhuizen en Romy Boomsma. Bestel het aprilnummer hier online.


Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Magazine