Vogue Living: aan tafel bij Remco Vellinga en Hanna Hermans in Zandeweer

Chef Remco en illustrator Hanna nodigen Vogue uit voor een avond lekker tafelen in hun boerderij in Zandeweer.

image
Liselore Chevalier

Chef Remco Vellinga en illustrator Hanna Hermans hadden meteen door dat ze nogal wat gemeen hebben: beiden de kunstacademie achter de rug, een enorme liefde voor de Wadden en talent om dingen met hun handen te maken. 'Toen Hanna tijdens onze derde date om vijf uur ’s ochtends een brood stond te bakken, zei ik: als dat brood lukt, dan trouw ik met je. Nou, the rest is history.' Lees en bekijk hier een preview van de reportage uit de zomereditie van Vogue Living, dat dinsdag 28 mei in de winkels ligt.

Het is 21 juni 2014. Remco Vellinga (50) en Hanna Hermans (32) hebben hun derde date. In Zandeweer, zowat het noordelijkste puntje van Groningen, waar de boerderij van Hanna’s moeder staat. Met ernaast een glazen kas vol planten én een matras. ‘We sliepen in die kas en probeerden indruk op elkaar te maken met onze kookkunsten,’ zegt Remco, die goed beslagen naar Groningen was gekomen met een auto vol goede wijnen en risotto (zie recept). Hanna kookte zoals ze dat altijd doet: improviserend met de ingrediënten die ze om zich heen vindt. Tijdens een uitje naar Schiermonnikoog plukte ze zeekraal, waar ze eenmaal terug in Zandeweer een salade van maakte, gecombineerd met peultjes uit de kas en hazelnoten. En ze beloofde een brood te bakken bij zonsopgang. Remco: ‘Het was de langste dag van het jaar, dus we werden al heel vroeg wakker door het licht. Om vijf uur ’s ochtends stond Hanna een brood te bakken. Ik weet nog goed dat ik zei: als dat brood lukt, dan trouw ik met je. Nou, the rest is history.’

Inmiddels is het vijf jaar, een huwelijk, een koophuis in Utrecht en twee zoons (Minne van tweeënhalf en Engel van negen maanden) later. Dat ze allebei een bovengemiddelde interesse in eten hebben, wisten ze al ver voor hun eerste date. Drie jaar eerder waren ze namelijk al vrienden geworden op Facebook. Daar plaatste Hanna foto’s van de dingen die ze maakte: tekeningen – ze is opgeleid als illustrator – maar ook kleding, servieswerk, vilten dieren, sieraden en poststukken. En eten: vooral kunstig gemaakte taarten en salades. ‘Ik hou enorm van bakken. Ik greep destijds elke gelegenheid aan om taarten te maken, en die zette ik dan op Facebook. Vervolgens kreeg ik van wildvreemden verzoeken voor cateringklussen. Zat ik daar in m’n studentenkamer voor heel veel mensen eten te maken in een klein rotoventje.’

image
Liselore Chevalier

‘Tijdens die eerste date vertelde ik over mijn moeders boerderij. Remco nodigde zichzelf meteen uit'

‘Ik vond alles wat Hanna op Facebook plaatste heel interessant,’ zegt Remco. ‘Zó creatief en veelzijdig. Daarnaast vond ik haar ook gewoon ontzettend mooi.’ Ze hadden meteen door dat ze nogal wat gemeen hebben: allebei een studie aan een kunstacademie op hun cv, een enorme liefde voor de Waddeneilanden en talent om dingen met hun handen te maken. ‘Het belangrijkste waarin we overeenkomen is liefde voor mooie dingen,’ zegt Remco. Maar hij had in die tijd een vriendin, met wie Hanna ook bevriend was op Facebook, dus het bleef bij af en toe een complimentje achterlaten onder elkaars foto’s. Tot ze elkaar een keer berichtten over een cateringklus die ze eventueel samen konden doen. Hanna vroeg of Remco en zijn vriendin toevallig ook naar Best Kept Secret gingen. Hij mailde terug dat hij in z’n eentje in Italië zat en dat de relatie inmiddels voorbij was. Wat begon als een casual gesprek, liep algauw uit tot ellenlange berichten die tot diep in de nacht over en weer gingen. Die cateringklus op het festival is er nooit van gekomen, maar een uitje naar een klassiek concert in de Dom was gauw geprikt. ‘Tijdens die eerste date vertelde ik over mijn moeders boerderij in Groningen,’ zegt Hanna. ‘Remco nodigde zichzelf meteen uit.’

Sterke kookkwaliteiten

In 2016 kwam de tijdens het brood bakken beloofde trouwdag er. ‘Een balie-huwelijk,’ zegt Hanna, die op dat moment al zwanger was van Minne. ‘Op maandagochtend, lekker goedkoop. Maar we hebben er toch iets van gemaakt. We hadden het maximale aantal mensen uitgenodigd: tien. En we hadden ons heel mooi aangekleed.’ Remco heeft zijn kookkwaliteiten niet meegekregen vanuit zijn ouderlijk huis in Ermelo. ‘De meeste koks vertellen in interviews altijd over hun moeder, van wie ze alles hebben geleerd. Ik niet. We aten thuis heel standaard: op de woensdag een bal gehakt, op donderdag macaroni, en we gingen nooit uit eten. Ik lustte niet veel en vond eten eigenlijk niet zo interessant. Tot ik een jaar of twaalf, dertien was en een keer zelf nasi heb gemaakt. Toen kwam ik erachter dat eten echt lekker kon zijn. Vervolgens heb ik elke vrijdag thuis nasi gemaakt.’

image
Hanna en Remco
Liselore Chevalier

Na de middelbare school koos hij voor de kunstacademie: fotografie aan de KHU. Die studie maakte hij niet af. ‘Ik dacht: ik kan het zelf wel. Ik was huisfotograaf bij Tivoli en de toenmalige concertzaal de Vrije Vloer en had daarnaast nog losse opdrachten. Maar het was nét niet genoeg om van rond te komen.’ Bij een strandtent ontmoette hij een kok die ernaast als fotograaf werkte. ‘Dat vond ik meteen een aantrekkelijke combi.’ Hij schreef zich in voor een versnelde koksopleiding. ‘Daarna was het een kwestie van zoveel mogelijk ervaring opdoen, in zoveel mogelijk verschillende restaurants. Ik begon in restaurant La Comédie in Utrecht, met twee jongens uit Amsterdam. Ze hadden allebei een sterrenachtergrond en waren van plan een heel goed restaurant neer te zetten. Maar Utrecht was daar op de een of andere manier niet klaar voor. Mensen vroegen steeds: “Waarom krijgen we geen patat bij ons eten?”’

Er volgden heel wat andere restaurants: van het Polman’s Huis in Utrecht via West Pacific in Amsterdam naar een jaar Cadaqués in Spanje. Het meeste indruk maakte een stage in het Londense River Cafe. Al voelde hij zich zeker niet meteen op z’n plek in de keuken. ‘In het begin ben ik weleens weggestuurd. “Sodemieter maar op, we doen het zelf wel,” zeiden ze. Ik was nog in opleiding en vond het heel heftig. Alles gaat zo snel. Maar al doende leerde ik.’ Pas toen hij chef werd wist hij zeker dat hij zijn roeping gevonden had. ‘Dat was bij 030 in Utrecht. Wéér een restaurant uit het hoge segment dat maar niet van de grond kwam. Algauw ging de chef-kok weg en werd ik tot chef benoemd. “We gaan het heel anders doen,” zei de eigenaar. “Vanaf nu gaan we biefstukken en saté maken.”Nou, dan ben ik ook weg, zei ik meteen.’ Wel stelde hij een nieuw concept voor: streetfood. ‘Dat zie je nu overal, maar dit was twintig jaar geleden. Niemand deed dat nog. Kleine hapjes om te delen, heel internationaal. Het sloeg enorm aan. We zaten elke dag vol, kregen veel aandacht in de pers en ik kon steeds meer koks aannemen. Een geweldige periode. Daarna is het gekopieerd door het hele land.’

Lees de rest van Remco en Hanna's interview in de zomereditie van Vogue Living, dat dinsdag 28 mei in de winkels ligt.

Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Magazine