Sylvia Hoeks vertelt in The Earth Issue over haar kortgeschoren coupe, haar rebelse jeugd en eindelijk vrij zijn

Lees hier de preview van het interview met Sylvia Hoeks van het juli/augustusnummer van Vogue Nederland.

Sylvia-Hoeks-interview-Vogue-Nederland
Daniël Bouquet voor Vogue Nederland juli/augustus 2019.

Ze is eigenzinnig, conformeert zich niet graag en bouwt momenteel aan een glansrijke carrière in LA: actrice Sylvia Hoeks. Ze is nét klaar met de opnamen van tv-serie "See": ‘Na een rol zak ik altijd in een klein depressietje.’ Lees en bekijk hier een preview van het interview uit het juli/augustusnummer van Vogue Nederland, dat donderdag 20 juni in de winkels ligt.

Sylvia Hoeks komt met haar huidige punky, jongensachtige verschijning (afbladderende nagellak, zwarte sweater en zwarte broek, grijze All Stars) het restaurant binnen. Er wordt hardgrondig gegaapt (‘jetlag’) een havermelk-cappuccino besteld. Voor haar nieuwe rol in de tv-serie See (gemaakt door de mensen achter Peaky Blinders en de regisseur van The Hunger Games, voor het nieuwe videoplatform van Apple) moest haar karakteristieke lange haar gemillimeterd worden: ze vond het geen enkel probleem. Het haar begint trouwens alweer een beetje aan te groeien (‘Het is nu een beetje een schoenborstel’) en ze gaat het ook niet weer afscheren (‘Mijn man wil mijn haar terug’), maar toen de tondeuse erin gezet werd vond ze dat prima. ‘Ik hou ervan om te transformeren voor een rol.’

Wie zich in Sylvia Hoeks verdiept, krijgt het beeld van een eigenzinnige actrice die zich niet graag aan de norm conformeert. In Nederland brak ze door in tv-series als Bloedverwanten en Overspel, met films als Tirza en De Storm. Ze was succesvol, maar wilde méér. Of eigenlijk, iets anders: ‘Een ander soort rollen spelen. Eigenlijk had ik er geen lol meer in. Ik wilde óf kinderpsychologie gaan studeren óf naar het buitenland gaan. Ik hou van duistere personages, maar ik was het meisje met dat mooie neusje dat op commando kon huilen – althans, ik kreeg steeds meer het idee dat ik alleen maar zo gezien werd. Ik wil mij in mijn rollen kunnen storten, ik ben dat ook verschuldigd aan degene die de rol geschreven heeft, dus dan moet ik ze wel interessant vinden. Dát is waarom ik naar de toneelschool ben gegaan, dát is waarom mijn liefde voor het vak altijd zo sterk is geweest. Ik ben een extreem mens.’

'Ik was het meisje met dat mooie neusje dat op commando kon huilen'

Sylvia-Hoeks-interview-vogue-nederland
Badpak Chanel, zonnebril Prada.
DANIËL BOUQUET VOOR VOGUE NEDERLAND JULI/AUGUSTUS 2019.

Geen heimwee

Ze ging naar Amerika, samen met haar man, muzikant Boaz Kroon, en haar hondjes, die ze waar mogelijk meeneemt (‘ze waren de afgelopen zes maanden met me mee naar Vancouver.’). Van heimwee naar Nederland of Maarheeze in Noord-Brabant, haar geboortegrond, heeft ze geen last. Ze voelt zich thuis waar ze leuke mensen om zich heen heeft, met een stapel stenen heeft dat niks te maken. Zesendertig is ze, bezig aan een glansrijke carrière en ze heeft haar plek gevonden in Los Angeles. Als de eeuwige vraag naar haar kinderwens gesteld wordt, en dat is váák als je Sylvia Hoeks heet, houdt ze zich wijselijk op de vlakte. Maar over haar werk praat ze altijd met geestdrift. Sinds ze naar het buitenland ging kon ze de door haar zo vurig gewenste slechteriken spelen – duistere karakters met een verwrongen persoonlijkheid. Minutieus en intensief gaat Hoeks op zoek naar de logica achter de onmogelijke karakterstructuur van haar personages – hoe werken mensen, waarom doen ze wat ze doen, hoe kan je van ze houden? ‘Dat is natuurlijk waar mijn werk over gaat: snappen hoe mensen in elkaar zitten. In de ijdele hoop dat je dan het hele leven begrijpt. Maar dat ga je nooit echt begrijpen, natuurlijk. Het gaat in het leven, wat mij betreft, om in het moment staan. Ik ben gek op denkers als Eckhart Tolle. Alles wat je hebt in het leven is het nu: het énige belangrijke. Als je dat diepe besef bereikt, hebben angst, zorgen en verwachtingen van jezelf en anderen geen vat meer op je.’

Veel gespijbeld

Was je als tiener ook al bezig met dit soort dingen?
‘Wat dóen we toch allemaal hier op die middelbare school, vroeg ik me af, iedereen zit maar keurig op zijn werk en gaat dan naar huis – waaróm? Ik kon daar helemaal niks mee. De dagelijkse routine waar iedereen in zat – ik snapte het niet. Ik kon me daar niet van losmaken en werd er tegendraads van. Ik was een onmogelijk type als tiener, ik ben de middelste van drie zussen en was voor mijn ouders echt met vlag en wimpel de onmogelijkste. Gewoon mijn atheneum afgemaakt hoor, maar ondertussen: véél gespijbeld. Huiswerk deed ik wel, want ik was doodsbang om te blijven zitten. Mijn allergrootste nachtmerrie was dat het nóg langer zou duren allemaal.’

Lees de rest van Sylvia's interview in het juli/augustusnummer van Vogue Nederland, dat vanaf nu verkrijgbaar is in de online shop en vanaf donderdag 20 juni in de winkels ligt.


Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Magazine