Heel Nederland was in 2016 in de ban van de vergismoord op de Amsterdamse dj Djordy Latumahina, die in het bijzijn van zijn vriendin en peuterdochter geliquideerd werd. Zijn weduwe Cherrisha Sackman (33) – die zelf de aanslag ternauwernood overleefde – spreekt voor het eerst over hun grote liefde, zijn dood en haar nieuwe leven met dochter River (5). Dit interview verscheen eerder in het Vogue juli/augustus 2019 nummer.

Knokken

‘Ik ben trots op River en mij. Het gaat goed met ons. Ze is net vijf geworden, gaat naar de openbare basisschool en heeft lieve vriendjes. Ikzelf ben begonnen met een supergezonde levensstijl. Dat moet wel, wat ik ben lang erg moe geweest. Uitgeput, elke dag. Dat is natuurlijk niet zo gek, gezien de gebeurtenissen van de afgelopen drie jaar. Maar op een dag heb ik besloten: knokken nu. Structuur en een gezond ritme voor mijn dochter en mezelf staan sindsdien voorop. Het allerbelangrijkste is nu: thuis. Ons wereldje is klein en onze dagen overzichtelijk. River gaat ’s ochtends naar school, waarna ik een uur sport met mijn fysiotherapeut. Fijn is dat, want het helpt me mijn lijf weer te leren kennen en gebruiken. Aan de schietpartij heb ik blijvend letsel overgehouden; mijn rechterhand functioneert niet meer goed, doordat een kogel mijn zenuwen heeft doorboord.

‘Ik ben ervan overtuigd dat ik er nog ben omdat zij mij nodig heeft'

Na het sporten ruim ik het huis op en drink ik soms koffie met een vriendin. Daarna haal ik River en gaan we samen naar de speeltuin of boodschappen doen. Eten doen we stipt om zes uur. Koken gaat moeilijk door die hand, maar een voedingscoach heeft me laten zien wat ik wél kan maken: kleine gerechtjes, gezond en eenvoudig. Soms aangevuld met een kant-en-klare salade of soepje van Marqt, want groenten snijden blijft lastig. Dan lekker douchen en voor half acht ligt Riv in bed. Zelf ga ik om tien uur slapen. Later gaat niet, dan ben ik de volgende dag kapot.

In het weekend gaan we er vaak samen op uit. Een les van Djordy is dat: naar buiten, de wereld in! Hij was heel ondernemend, altijd positief en op pad. Met vrienden naar het Erasmuspark, op bezoek bij familie in Den Haag of naar de film. River en ik genieten daarvan, maar ik doe het ook omdat ik zo niet hoef te voelen wat ik voel als ik thuis ben, alleen en zonder afleiding. Dan vliegt het me aan. Het avondritueel is bijvoorbeeld nog een beetje zoeken. Want zo samen aan tafel aan het einde van de dag... dát zijn de momenten waarop we Djordy het allermeest missen. Ik moet accepteren dat River en ik, met z’n tweetjes, nu het gezin zijn. Zonder vader. Zonder partner. Dat is heus goed, we zijn echt gelukkig. Maar zo gelukkig als voor Djordy’s dood; ik weet niet of dat ooit nog gaat lukken.’

Vreselijke vergissing

Op zaterdag 8 oktober 2016 wordt dj en feestorganisator Djordy Latumahina (31) met een machinepistool doodgeschoten, in de parkeergarage onder het appartementencomplex waar het gezin woont in Amsterdam Nieuw-West. Zijn vriendin Cherrisha Sackman zit op dat moment naast hem in de auto en raakt levensgevaarlijk gewond. Dochtertje River blijft ongedeerd maar ziet alles gebeuren. Al snel blijkt dat niet het gezin, maar een drugshandelaar die in hetzelfde gebouw woont en in een soortgelijke auto rijdt, het doelwit was. De daders worden in mei 2018veroordeeld tot moord en poging tot moord en krijgen gevangenisstraffen opgelegd, oplopend tot dertig jaar. Het hoger beroep tegen dit vonnis loopt nog.

Papa is er niet meer

‘Die zaterdag waren we een cadeautje gaan kopen in de P.C.Hooftstraat voor een oom van Djordy. ’s Avonds zouden we naar zijn surpriseparty gaan. We parkeerden de auto in de garage onder ons huis. River zat achterin, in haar kinderzitje. Er kwamen mannen op ons af rennen. Ik dacht in eerste instantie: huh, komen ze nou naar ons toe? Ik gebaarde: wat doe je, wij zijn het maar. Wapens heb ik niet gezien, maar toen ik doorhad dat ze ons iets wilden aandoen, schreeuwde ik: “Djor, doe de deur op slot, we worden beroofd!” En toen gebeurde het.

Clothing, Green, Fashion, Street fashion, Dress, Photo shoot, Leg, Shoulder, Outerwear, Photography,
CHERRISHA: Jurk Givenchy, sokken Falke, sneakers Nike, tas Gucci. RIVER: Jack Tommy Hil ger Kids, rok Gucci Kids, schoenen Dr. Martens.
Paul Bellaart voor Vogue Nederland, juli/augustus 2019.

Ik ben direct in coma geraakt en daar twee dagen in gebleven. Later hoorde ik dat het kantje boord was; dat ik er ook bijna niet meer was geweest. De kogels hebben Djordy talloze keren en mij zes keer geraakt: in mijn armen en benen en onder mijn middenrif. Toen ik bijkwam zat mijn vader aan mijn bed. Ik zag fel licht en hij zei: “Jullie zijn beschoten, Djordy is er niet meer”. Ik kan het me niet herinneren, maar er is me verteld dat ik keihard om me heen schopte en om Djordy en River schreeuwde. De periode daarna is wazig. Dan moesten er weer zesenveertig nietjes uit mijn buik verwijderd worden, dan moest ik weer geopereerd worden of gewassen door een verpleger die ik niet kende. DatRiver me zo heeft moeten zien, doet pijn. Ik kon niets. We hebben veel tegen elkaar aan gelegen en geknuffeld, zo goed en kwaad als dat ging. “Papa is er niet meer,” heb ik tegen haar gezegd, maar heldere herinneringen heb ik daar niet aan.’

Een wachtkamer vol

‘Na een maand werd ik ontslagen uit het ziekenhuis en gingen River en ik terug naar ons oude huis. Ik moest revalideren, zat ineen rolstoel en mijn moeder trok bij ons in om voor ons te zorgen. Het was meteen duidelijk dat we niet in dat huis konden blijven. River liep naar binnen en begon Djordy te zoeken, ze riep: “Papa, waar ben je nou?” Ikzelf had het gevoel dat hij elk moment binnen kon komen lopen en de garage durfde ik absoluut niet meer in. Alles deed me denken aan Djor. Na een maand zijn we verhuisd naar ons huidige appartement, in een ander deel van Amsterdam. Mijn vader en stiefmoeder hebben het gevonden en de vrienden van Djor hebben het woonklaar gemaakt, terwijl ik in mijn rolstoel in het oude huis zat te wachten.

‘Ik had het gevoel dat hij elk moment binnen kon komen en de garage durfde ik absoluut niet meer in’

Onze familie en vrienden zijn na de aanslag heel dicht om ons heen komen staan, ik kan het niet anders verwoorden. Hun overweldigende liefde en steun zal ik nooit vergeten; mijn neven die laminaat kwamen leggen en Robbert en Andrea, de beste vrienden van Djordy en mij, die een maand in mijn ziekenhuis-kamertje hebben gewoond omdat ik niet alleen durfde te zijn, en Djordy’s ouders – wat zij moeten doorstaan is onbeschrijfelijk.
De wachtkamer zat elke dag vol, terwijl mensen wisten dat ze niet eens mijn kamer in mochten. Het maakte niet uit, ze wáren er gewoon. Uit het hele land kwamen steunbetuigingen van mensen die ons niet eens kenden. Zo bijzonder. Het zegt iets over hoe Djordy was als mens; hoezeer hij mensen in zijn korte leven geraakt heeft en hoe hij gemist wordt. Niet alleen River en ik, maar ook onze vrienden en familie hebben heel veel van hem gehouden.’

Liefde van mijn leven

‘Djordy en ik werkten allebei in een andere winkel in de Negen Straatjes. Op een dag kwam hij bij me binnen lopen om schoenen te passen. Ik weet nog dat ik dacht: oké, dit is een héél leuke man: hij is óf getrouwd, óf gay. Dat bleek allebei niet het geval. We raakten bevriend maar spraken niet over onze gevoelens voor elkaar. Chemistry was er heus wel, maar daar bleef het bij. Tot we plots allebei vrijgezel waren, het dus kón en we er vol voorgingen. Meteen was duidelijk: wij horen bij elkaar. Na een half jaar was ik zwanger, wat wel even schrikken was, maar ook héél erg leuk. Onze families bleken goed bij elkaar te passen, onze beste vrienden mochten elkaar graag; alles klopte. Samen zijn we het avontuur aangegaan en gaan samenwonen in Nieuw-West, waar River geboren werd. In ons mooie, nieuwe huis waren we een heel gelukkig gezin.

De allerbeste vader

Djordy was de allerbeste vader die je je kunt voorstellen. Hij deed álles met en voor River. Hij was intens trots op haar en ons gezin. Hij kluste in huis, zorgde voor ons, was altijd lief en kon me vreselijk aan het lachen maken. Mijn dierbaarste herinneringen zijn aan het moment waarop River geboren werd. Vader worden veranderde hem als mens; hij had álles voor dat kleine meisje over. Ik ben dankbaar dat Djor dat heeft mogen meemaken, dat ik hem een kind heb kunnen schenken en we het ouderschap samen hebben mogen beleven.

Hij was iemand die ikzelf, maar eigenlijk iedereen die hem kende, heel graag langer om mij heen had willen hebben. Hij was de liefde van mijn leven, echt mijn man. Zo zonde dat hij er niet meer is. We hadden het de laatste maanden steeds vaker over een tweede kindje, hoe heerlijk dat zou zijn. Ik gun River dat ook, nu bijna al haarklasgenootjes een broertje of zusje hebben. Mensen vragen regelmatig of ik al toe ben aan een nieuwe liefde, maar wat mij betreft hoor ik nog steeds bij Djor. Als er ooit weer iemand op mijn pad komt, is dat prima. Maar ik ben ook niet bang om alleen te blijven. Voorlopig ben ik een alleenstaande moeder, die een goed leven heeft met haar dochter. Ik heb de liefde van mijn leven al leren kennen; het is goed zo.’

'Ik hoop dat de herinnering met de jaren zal vervagen. Erover praten doet River niet graag'

Wankel evenwicht

‘Wanneer River wil praten over Djordy, doen we dat uitgebreid. Ik laat haar foto’s en filmpjes van hem zien en we gaan soms naar zijn graf op de begraafplaats in het Westerpark. We missen Djordy elke dag, maar vooral op feestdagen en dagen waarop River een uitje heeft met school. Want dat zijn de momenten waarop de meeste kinderen met hun mama én papa bij school staan. Binnenkort hebben we weer sportdag in het Olympisch Stadion. Djor zou zich zéker hebben opgegeven als hulpvader. Ik doe dat nu vaak in zijn plaats, zodat ik bij River kan zijn op zo’n dag, want die momenten zijn voor ons allebei confronterend. Daar kletsen we dan over. Soms vraagt River expliciet naar Djor.

Laatst zat ze op de bank en zei ze ineens: “Haai papa!” Daar schrok ik van want wat zag ze, waar keek ze naar? Ik heb haar na Djordy’s overlijden verteld dat hij in de hemel is, wat bij haar natuurlijk vragen oproept: waar is dat dan, wie zijn daar allemaal en ga jij daar ook heen? Het is lastig uit te leggen aan een kind. Terwijl kinderen, River ook, vaak juist makkelijk praten over de dood. Laatst zei een kindje ineens tegen haar: jouw papa is toch doodgeschoten? Tja, wat doe je dan. Ik zei: shhh, praat daar maar zachtjes over.

Trauma

River kan de schietpartij precies navertellen: “Er kwamen stoute mannen op de auto af en die deden pief-pief, papa en mama lagen met hun hoofd voorover met hun ogen dicht en ik moest heel hard huilen.” Ik hoop dat de herinnering met de jaren zal vervagen. Erover praten doet ze niet graag. Soms vraagt ze naar mijn hand, of dat ook door die stoute mannen komt. Ze is vooral in de eerste maanden heel erg van de kaart geweest. Doordat ze ons zwaargewond heeft gezien natuurlijk, maar ook door het traject direct daarna: ze werd meegenomen door de politie en woonde drie dagen bij een onbekend pleeggezin.

cherrisha sackman met dochtertje river in vogue nederland
PAUL BELLAART, VOGUE NEDERLAND, JULI/AUGUSTUS 2019.

Ik ben de hulpverleners dankbaar, maar het breekt mijn hart als ik eraan denk dat mijn kind dat heeft moeten meemaken. Alles bij elkaar is die periode traumatisch voor Riv geweest. Ze heeft lang slecht geslapen en had paniekaanvallen waarbij ze om haar papa schreeuwde, om zich heen sloeg en beet. Ik ben destijds met haar naar een kinderpsycholoog geweest die kinder-EMDR bij haar toepaste (therapie bij traumagerelateerde angstklachten, red.). Dat heeft geholpen, maar het blijft een wankel evenwicht; tot op de dag van vandaag slaapt ze bij mij in bed en vraagt ze als we uit elkaar gaan of ik haar écht wel weer kom ophalen.

Opnieuw rijbewijs halen

‘Met mij gaat het stukje bij beetje beter, maar helemaal mezelf zal ik nooit meer worden. Vroeger kookte ik elke dag, maar dat gaat niet meer door die hand. Ook schrijven kan ik niet meer. Ik heb mijn rijbewijs opnieuw moeten halen, kan niet meer op m’n knieën zitten en heb elke dag zenuwpijn. Ik heb regelmatig gesprekken met een psycholoog en krijg EMDR-behandelingen die helpen minder angst te voelen als ik terugdenk aan de schietpartij.

Werken gaat door dit alles nog niet. Dat ik bepaalde dingen niet meer kan, vind ik lastig te accepteren. Het maakt me onzeker en angstig; fietsen door het drukke verkeer of zelfs zalm eten of gaan slapen. Het roept allemaal doodsangst op. Want als ik wegval, heeft River geen ouders meer. Bij vlagen ben ik woedend, dat dit ons heeft moeten overkomen. Gatver, denk ik dan, die rare hand pást helemaal niet bij mij, dit ben ik niet! Sta ik te klooien met een komkommer of een knoflookteen die ik gewoon even wil pellen. Zó frustrerend. Ik heb heel veel lieve mensen om me heen, maar voel me bij vlagen erg alleen. Iedereen heeft lieve woorden, maar als puntje bij paaltje komt en River ’s avonds in bed ligt, zit ik alleen op de bank na te denken. Ik wil graag mijn best doen om ons leven weer op te bouwen, maar op die moeilijke momenten denk: waarom zou ik eigenlijk? Ik hád een fijn leven en dat is weg.

'Voorheen schreeuwde ik elke dag om Djor en huilde ik elke nacht. Dat is niet meer zo'

Geen zitting gemist

Ondertussen weet ik als geen ander dat het leven zomaar ineens voorbij kan zijn. Ons is het ondenkbare overkomen, wat me heeft doen beseffen: het leven is breekbaar, wees blij dat je er nog bént! Riveris mijn kracht. Voor haar wil ik sterk en gezond zijn, en de moeder waarvan ik weet dat Djordy die voor zijn kind wilde. Ik ben ervan overtuigd dat ik er nog ben omdat zij mij nodig heeft; dat er eenengeltje op mijn schouder zat, zodat zij niet haar vader én moeder hoefde te verliezen.

Anderhalf jaar na de aanslag begon de rechtszaak tegen de daders. Ik ben daar elke dag bij geweest, heb geen zitting gemist. Onwerkelijk was het, zwaar en eng. Ik zat daar wel, maar durfde in het begin niet eens te bewegen. Het voelde alsof ik in een film beland was. Ik heb de daders niet aangekeken, nee, daar had ik totaal geen behoefte aan. Er is me verteld dat ze geen berouw toonden en er ongeïnteresseerd bij zaten. Tja, daar kan ik niets mee. We waren als familie bezig met onszelf, met de dag doorkomen. Niet met hen.’

Een speciaal mens

‘Slijten doet het verdriet niet, nee. Maar ik kan het wel steeds beter aan. Voorheen schreeuwde ik elke dag om Djor en huilde ik elke nacht. Dat is niet meer zo. Maar het gemis zal altijd blijven. Djordy was een positief en speciaal mens. Zacht, betrokken, creatief, een gangmaker en harde werker. Mensen keken tegen hem op. Zijn gun factor was groot, mede doordat hij mensen op zijn beurt ook kansen gaf; tijdens optredens gaf hij nieuwe, jonge artiesten graag een podium. In zijn korte leven heeft hij veelmensen positief beïnvloed. Dat merk ik aan hoe vrienden over hem praten, dat ze de manier waarop hij in het leven stond ter harte nemen; ze proberen net als Djor geen problemen te zien, maar uitdagingen en kansen.

Na zijn dood hebben onze vrienden een groot feest in Paradiso georganiseerd, ter nagedachtenis aan Djordy. Ja, zijn herinnering leeft nog erg in Amsterdam; in de harten van mensen, maar ook zijn energie is nog voelbaar op de plaatsen waar hij vaak kwam. Momenteel werk ik met Mark Schrader van AT5 aan een documentaire over het leven van Djordy. We willen graag de persoon achter het verhaal laten zien; zijn jeugd, leven in Amsterdam en hoe het nu met River en mij gaat. Die docu verschijnt deze herfst.

Ik zelf heb van Djordy geleerd voor mezelf en mijn kind te staan. Altijd te doen wat het beste is voor haar en op mijn intuïtie te vertrouwen, te weten wat ik wil en daarvoor te vechten. Het geeft me kracht te merken dat het River en mij – ons gekke kleine gezinnetje – toch maar mooi lukt allemaal. Ja, het leven was gezelliger, mooier en beter mét Djordy. Maar River en ik rooien het prima samen. Ik probeer de toekomst met vreugde en vertrouwen tegemoet te zien. Mijn opa is een paar maanden geleden gestorven. Hij noemde me sinds de dood van Djor: “Mijn sterkste meisje, mijn strijdertje.” En dat is inderdaad hoe ik me nu voel: een strijder voor mijn kind. En voor Djordy.'