Lees hier een preview uit het novembernummer van Vogue Nederland, waarin vijf vrouwen vertellen waarom zij bewust geen kinderen hebben genomen. Hieronder lees je het verhaal van Liesbeth Rasker. De verhalen van de andere vijf vrouwen vind je in het Motherhood Issue.

Vanwege het milieu, omdat je een erfelijke ziekte niet wil doorgeven, je autonomie te belangrijk vindt. Of, heel simpel: omdat je gewoon niet wil. Deze vijf vrouwen hebben ieder hun eigen reden(en) om niet voor kinderen te kiezen. 'Mijn leven is nu perfect. Waarom zou ik dat op het spel zetten?' Liesbeth Rasker (32) heeft nooit kinderen gewild en kan zich niet voorstellen dat ze er ooit anders over gaat denken.

Geen kinderwens

‘Ik heb er best even mee gezeten. Waarom had ik die kinderwens niet? Mijn moeder overleed toen ik tien was, dan is het verleidelijk voor andere mensen om te denken: opgroeien zonder moederén zelf geen kinderen willen, dat is vast en zeker een onverwerkt trauma. Maar zo voelt het voor mij niet. Rond mijn 25ste realiseerde ik me voor het eerst dat ik wat kinderen betreft heel anders dacht dan de meeste vrouwen. Daar had ik best wat meer steun bij kunnen gebruiken, want het voelde soms behoorlijk onzeker. Terwijl ik nu weet: ik ben een normaal, weldenkend iemand, die gewoon toevallig geen kinderen wil. Dat is alles.'

Afwijken van de norm

'Mensen wijken niet graag af van de norm, dat is nou eenmaal zo. In de jaren vijftig deed je als vrouw niet veel anders dan kinderen baren en koken. Dat is helemaal niet zo lang geleden, dus er is niks vreemds aan dat die denkbeelden nog in ons hoofd zitten. Het heeft ook met biologie te maken. Elk wezen op aarde wil zich voortplanten, dus als je daarvan afwijkt, bewust ... Zelf vind ik het normaal, maar dat is het natuurlijk niet. Dat er vragen over gesteld worden, snap ik dan ook. Maar die vragen mogen wel anders van toon én de antwoorden moeten serieus genomen worden. Vaak zit er een oordeel in.

'Vroeger zei ik: “Ik wil nooit kinderen.” Nu zeg ik: “Je weet niet hoe je morgen wakker wordt.”'

'Als ik zeg: “Ik heb het nooit gewild”, dan is dát mijn antwoord. Accepteer dat en ga niet lopen graven naar een excuus hiervoor in de vorm van ‘mijn overleden moeder’ of ‘dat ik zogenaamd nog niet de juiste partner heb gevonden’. Vroeger zei ik: “Ik wil nooit kinderen.” Nu zeg ik: “Je weet niet hoe je morgen wakker wordt.” Ook omdat je dan van een hoop irritante gesprekken af bent. Stel: ik heb over vijf jaar opeens wel een baby-wens. Dat moet gewoon kunnen. Maar het maakt mijn gevoel over dat ik het nú niet wil niet minder valide.’

Het artikel gaat verder onder deze video.

Zien: Romee Strijd neemt je backstage bij haar covershoot

Tweede plek

‘Vertelt een vriendin dat ze zwanger is, dan zit ik overigens hysterisch kirrend op de eerste rij. Sommige mensen denken gek genoeg dat je niet blij kunt zijn voor een ander. Naar hun babyshower ga ik dan trouwens niet, dat weten mijn vrienden. Daar ben ik echt ongeschikt voor. Hoe ouder ik word, hoe minder zin ik heb in al dat gedoe rondom kinderen. Er komen meer baby’s om me heen en ik zie de impact daarvan op je leven. Het feit dat veel vrouwen parttime gaan werken en geen normaal gesprek meer kunnen voeren zodra ze zwanger zijn, alle energie uit je gezogen wordt, het superslecht is voor je relatie, fucking kut voor je lijf, voortdurende zorgen om dat ene wezen... Ik zie de voordelen niet.

'Zelfstandigheid en vrijheid zijn voor mij essentieel.'

'Je krijgt er heel veel voor terug, zeggen mensen dan. Prima, maar het is nogal een offer dat je brengt. Mijn toekomstbeeld is anders dan dat van veel leeftijdsgenoten. Over vijf jaar wil ik een huis in Italië waar ik de helft van de tijd woon. Het zou leuk zijn als ik een partner heb, maar de sleur van het samenwonen zie ik niet zitten. Zelfstandigheid en vrijheid zijn voor mij essentieel. Ik heb veel ruimte nodig voor mezelf en ben daar best egocentrisch in. Met kinderen moet je jezelf op de tweede plek zetten.Ik denk niet dat ik dat wil, of kan.’

Beledigd

‘Het irritantst vind ik het als mensen je zielig vinden, omdat je geen kinderen hebt. Het Jennifer Aniston-complex noem ik dat ook wel. Zij is 51 jaar, ziet er prachtig uit en heeft een geweldige carrière, maar men vindt haar zielig omdat ze geen nakomelingen heeft. Wat een onzin. Kinderloze vrouwen zijn niet zielig, eenzaam of bitter. Ik voel me het minst eenzaam als ik alleen op reis ben, en het meest als ik op een feestje ben omringd door mensen bij wie ik niet goed pas. Eenzaamheid is iets anders dan alleen zijn of geen gezin hebben. Ik zie om me heen overigens dat je ook op oudere leeftijd net zo gelukkig of misschien zelfs gelukkiger kunt zijn als kinderloze.

'Als ik niet wil samen-wonen ben ik geen egoïstische trut, maar heb ik gewoon meer ruimte nodig.'

'Zo ben ik close met de bewust kinderloze vriendinnen van mijnmoeder: zelfstandige, gelukkige, vrije vrouwen. Hun rol in mijn leven is ontzettend belangrijk voor me. Het lijkt me geweldig en een hele eer als ik die rollater ook kan spelen voor de kinderen van vrienden en mijn zus, dat ze mij bellen voor advies. Daarvoor hoef je niet per se iemands biologische moeder te zijn. Echt, je kúnt je eigen keuzes maken in het leven. De maatschappij zou meer moeten accepteren dat niet iedereen hetzelfde pad kiest. Als ik niet wil samen-wonen ben ik geen egoïstische trut, maar heb ik gewoon meer ruimte nodig. Daar val ik jou toch niet mee lastig? Mensen kunnen daardoor beledigd zijn. Alsof ze zich afgewezen voelen in hun eigen keuzes. Maar het is blijkbaar wel oké om mij af te wijzen vanwege míjn keuzes. Dat is toch oneerlijk?’

Onvoorwaardelijk

‘Een tijdje heb ik het jammer gevonden dat die kinderwens bij mij ontbreekt. Je gaat natuurlijk een heleboel dingen niet meemaken. Nooit het gevoel vaneen baby in je buik, de liefde die je voor je kindervaart; dat is iets heel moois. Ik vind het niet moeilijk dat ik dat ga missen, maar ben me er wel bewust van.Als ik bijvoorbeeld kijk naar de hechte band die ik met mijn vader heb: die onvoorwaardelijkheid heb je alleen met familie. Maar het is geen reden voor mij om te gaan twijfelen, hoor. Dat gevoel kan er gewoon naast bestaan. Ik ben er helemaal oké mee en denk er zelf amper nog over na.

'Zie ik iemand op Tinder die in zijn profiel zegt dat hij kinderen wil, dan swipe ik meteen links.'

'Soms komt het nog naar bovendrijven, in mijn dating leven bijvoorbeeld. Zie ik iemand op Tinder die in zijn profiel zegt dat hij kinderen wil, dan swipe ik niet eens naar rechts. Ik ga daar niet eens aan beginnen. Terwijl ondertussen een goede vriendin van me, ze is 38, juist alléén een man zoekt die kinderen wil. Op een gegeven moment wordt die keuze voor ons gemaakt, door de natuur. Wat dat betreft is het niet eerlijk geregeld. Ook als je kijkt naar hoe gemakkelijk het is om ze te maken, terwijl sommige mensen er echt ongeschikt voor zijn. Maar als je ze niet wil...? Probeer maar eens om als 25-jarige een sterilisatie te regelen, dat doet bijna geen enkele dokter. Terwijl dat een heel weloverwogen beslissing zou zijn. Maar als ik een 27-jarige crackjunk ben, kan ik zo veel kinderen maken als ik wil. Het klopt gewoon niet.’

Lees de rest van de verhalen in het novembernummer van Vogue Nederland.