Het allerlaatste taboe: vrouwen die hun vriend ten huwelijk vragen

Waarom je als vrouw ook je vriend je future husband kan maken.

image
Paul Bellaart, Vogue Nederland

Mannen die minstens zo vaak de dweil ter handen nemen als vrouwen zijn de normaalste zaak ter wereld, de zorg voor kinderen wordt tegenwoordig steeds meer fifty-fifty verdeeld en door een vrouwelijke kostwinner voelt geen man zich meer gekrenkt. In 2019 zijn mannen en vrouwen in cisgender hetero-relaties immers gelijk. Toch?

'We groeien al generaties lang op met gender-stereotiepe films waarin vrouwen in weke bakvissen transformeren zodra een man zich op één knie vleit.'

Niet als het op huwelijksaanzoeken aankomt. Dan blijken traditionele rolpatronen nog volledig in tact. Uit een peiling van RTL Nieuws uit 2017 blijkt dat in Nederland slechts 2% van alle aanzoeken door vrouwen wordt georkestreerd. Volgens een onderzoek van bruiloftsblog The Knot is dat internationaal gezien zelfs maar één miezerig procentje.

Toen het AD onlangs een bericht op Facebook plaatste waarin een zielsgelukkige vrouw vertelde dat ze haar man ten huwelijk had gevraagd, werd haar versbakken verloofde in vrijwel alle reacties voor ‘triest’ en ‘zielig’ uitgemaakt. De allergrootste eikel schreef zelfs dat ‘de waarde van zijn mannelijkheid werd aangetast’. En deed er nog een schepje bovenop met: ‘Als deze mensen later kinderen krijgen dan zullen zij opgevoed worden binnen een disfunctioneel ouderschap. De kans is groot dat deze man geen echte vader kan zijn.’ Wat een ‘echte’ vader in godsnaam ook mag zijn.

‘Ik ben zeer teleurgesteld in mezelf,’ biechtte een uitgesproken feministische vriendin laatst nog op. ‘Maar ik wil gewoon echt heel graag dat mijn vriend me groots en meeslepend ten huwelijk vraagt.’ Dat het zo ‘hoort’, zit nu eenmaal diep in onze samenleving ingebakken. We groeien al generaties lang op met gender-stereotiepe films waarin vrouwen in weke bakvissen transformeren zodra een man zich op één knie vleit. Het enige alom bekende voorbeeld in de popcultuur waaruit blijkt dat het ook anders kan zit in Friends: Monica vraagt Chandler. Al wordt Phoebe in diezelfde serie door een compleet basketbalstadion uitgejouwd als ze door de knieën gaat voor Mike.

‘Ik denk dat het idee dat een man voor een vrouw hoort te zorgen diep in onze cultuur verankerd zit,’ zegt Willa Stoutenbeek. ‘En dat de man dus bepaalt wanneer het tijd is voor een aanzoek.’ Willa nam het heft zelf wél in eigen handen. Haar vriend, Sam, wilde aanvankelijk helemaal niet trouwen. ‘Dat vond hij burgerlijk, zijn ouders waren ook heel explicit niet getrouwd. Ik zie trouwen als een extra verdiepingsslag voor onze relatie en wilde vieren dat dit meer betekende dan mijn vorige relaties. Sams zusje zei tegen me: “Als je écht met hem wil trouwen, dan moet je het zelf vragen.”’

'Dat ik hem ten huwelijk zou vragen, paste eigenlijk heel goed bij onze rolverdeling.'

Ze besprak het idee met een vriend. Die zei: ‘Jij bent iemand die altijd de regie in handen heeft en alles op je eigen manier doet. Waarom zou je dat aanzoek niet ook gewoon zelf aanpakken?’ Daar zat iets in. ‘Ik ben inderdaad heel pro-actief, terwijl Sam de dingen juist neemt zoals ze komen en niet erg bezig is met vooruit denken. Dat ik hem ten huwelijk zou vragen, paste eigenlijk heel goed bij onze rolverdeling. En, zei die vriend: het wordt er heus niet minder leuk door.’

De locatie was snel bepaald: Brazilië. ‘De botanische tuin in Rio de Janeiro is mijn lievelingsplek op aarde. Ik wist meteen dat het daar moest gebeuren.’ Ze besloot een serenade aan hem te brengen en nam er speciaal zanglessen voor. ‘Een liedje van Cat Power, want daar houdt hij van.’ Via-via wist ze een gitarist te regelen. Op de dag zelf leek het hele plan te mislukken. Een beveiliger zag haar en de gitarist lopen en deelde mee dat muziek maken streng verboden was in de botanische tuin. Na enig aandringen wilde hij wel een oogje dichtknijpen. Niet veel later verscheen Sam op de afgesproken tijd in de botanische tuin. Willa wist zich zonder al te veel tranen door het Cat Power-nummer te worstelen. Sam zei ja.

‘Hoe kan je dat nou maken? Je hakt z’n ballen eraf! Je ontmant hem!’

Ze gaf hem een armband, want een traditionele verlovingsring zag ze niet zitten. ‘Toen we elkaar net kenden had hij een tekeningetje voor me gemaakt met de tekst “to infinity and beyond”. Dat heb ik op de binnenkant van de armband laten graveren. En omdat hij erg dinosaurusfan is, heb ik er ook een stukje dinosaurusfossiel op laten zetten.’ Na afloop hebben ze samen een verlovingsring voor Willa uitgezocht.

Niemand in hun nabije omgeving keek van het aanzoek op. ‘Zijn vader en moeder zijn superfeministisch, mijn moeder en broertje ook. Die vonden het allemaal normaal.’ Alleen mensen die verder van Willa en Sam af stonden hadden commentaar: ‘Hoe kan je dat nou maken? Je hakt z’n ballen eraf! Je ontmant hem!’

Tweeëneenhalf jaar later trouwden ze, wéér in een botanische tuin: de Amsterdamse Hortus. Hoe het is afgelopen met de ‘mannelijkheid’ van Sam? ‘Die heeft zich geen seconde bedreigd gevoeld.’

Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Wedding