Van gruweldate tot grootse liefde, van swipe-naar-links tot zwangerschap: Vogue-lezers vertellen tot in detail over hun bumpy liefdesleven. Deze keer: de ultieme romanticus van Manon (37).
De ultieme romanticus
“Als klein meisje droomde ik niet van groots trouwen, al heb ik wel altijd gehouden van de schoonheid van tradities. Als eventstylist kan ik enorm genieten van een mooi vormgegeven bruiloft, maar mezelf zag ik nooit vanzelfsprekend in het huwelijksbootje stappen.
Ik was vier jaar samen met Valerio. Hij had verteld dat hij een podcast moest opnemen aan de andere kant van Nederland, dat het weleens laat kon worden en hij daar bleef slapen. Prima. De volgende ochtend werd er om acht uur aangebeld. Onze vaste PostNL-bezorger stond voor mijn neus met een pakket zonder naam. ‘‘Ga maar naar binnen, check maar of het werkelijk voor jou is,’’ zei hij. In het pakket zat een SD-kaart met daarop een video van Carlo Boszhard, in de set van Married at First Sight. Carlo sprak me toe: ‘‘Manon, vandaag is jouw dag. Pak je spullen, om tien uur word je verwacht op de grachten. Dresscode: alsof je naar een cocktailparty gaat.’’ Ik was in shock en belde Valerio op, maar hij nam natuurlijk niet op – part of the plan. Ik gaf me over aan de adrenaline en ging op pad.
Eerste stop: de kroeg van Robert ten Brink. Die stond me al op te wachten. De tap ging open, mijn ontbijt was een fluitje. Van Robert kreeg ik een sleutel met een nieuw adres. En: er was haast bij. Bij de volgende stop, Hoxton Hotel, zaten alle belangrijke vrouwen in mijn leven op me te wachten voor een verrassingsontbijt. Op mijn plek aan tafel lag een muziekdoosje uit Sorrento. Met het sleuteltje speelde ons liedje You Are My Sunshine af, en binnenin vond ik mijn paspoort én een nieuw adres.
LEES OOK
Vogue Modern Love Stories: ‘Ik werd wakker van nattigheid en een geur die niet te beschrijven viel’
Anderhalf uur later kwam ik aan bij antiekwinkel Prins Heerlijk. Mijn vader houdt enorm van antiek; ik ben opgegroeid in een soort antieke Italiaanse setting. En daar zat hij, mijn vader, met champagne én een gouden ticket voor mij naar Florence. Valerio is half Italiaans, dus dat voelde heel symbolisch en speciaal. Bij de laatste stop in Nederland reed ineens mijn stiefvader voor. Hij bracht me naar Schiphol. Daar kickte het gevoel pas echt in: mijn geliefde had iedereen om mij heen in zijn kracht gezet, allemaal voor mij. Dat tekent de liefde die hij voor me heeft. Valerio ziet niet alleen mij, maar ook wie ik ben in mijn omgeving, en weet mijn mensen daarin een perfecte plek te geven.
Elke week onze beste artikelen in je inbox? Schrijf je hier in voor de Vogue-nieuwsbrief
Tweeënhalf uur later landde ik in Florence en werd ik naar Lupaia gereden, een sprookjesachtig landgoed midden in Toscane. Ik kreeg een tuinkamer waarvan de buitenkant begroeid was met rozen, en even tijd om me op te frissen. Daarna was het tijd voor hét moment. Ik liep de trap af, hoorde sfeervolle muziek en zag Valerio staan, midden in het glooiende landschap. En ja: hij ging op één knie. Ik dacht alleen maar: dit kan toch niet echt zijn?! Alsof ik in een film zat. Pas achteraf, toen de roes was weggeëbd, besefte ik hoeveel Valerio in beweging had gezet en hoe persoonlijk hij alles had gemaakt. Toen landde het: dit is niet zomaar een over de top romantisch verhaal. Dit is míjn leven.”
