Haarstylisten zijn indrukwekkende verkopers. Als tiener liep ik de kapsalon binnen met een duidelijke visie. Maar vaak kwam ik met iets heel anders weer naar buiten. Bovendien pakten de knipbeurten altijd duurder uit. En dus pakte ik mijn keukenschaar en wendde ik me tot de enige autoriteit op het gebied van doe-het-zelf-kapsels: YouTube. Ik ging mijn eigen haar knippen.
Mijn eigen haar knippen
Mijn eerste poging tot het knippen van mijn eigen haar was voorzichtig. Ik stond voor de badkamerspiegel naar een tutorial te kijken. Die pauzeerde ik om de paar seconden om er zeker van te zijn dat ik geen rampzalige fout zou maken. Ik verwachtte dat ik eruit zou komen te zien alsof ik een gevecht met een grasmaaier had verloren. Maar er gebeurde niets dramatisch. Ik knipte de punten bij, schudde mijn haar los en realiseerde me dat het er – tot mijn verbazing – prima uitzag.
En dus werd ik brutaler. Ik leerde mezelf laagjes knippen via urenlange instructievideo’s en waagde me zelfs aan een pony. Natuurlijk, voordat een woedende menigte van kappers me opspoort, moet ik verduidelijken dat ik het knippen van je eigen haar niet per se aanbeveel. Mijn haar is erg lang, waardoor ik een ruime foutmarge heb. Als er iets misgaat tijdens het knippen van mijn eigen haar, kan ik het makkelijk bijwerken. Ik kan me voorstellen dat het bij korter haar een stuk riskanter aanvoelt.
Maar wat begon als een kleine daad van rebellie veranderde ineens in iets waar ik oprecht van genoot en voldoening uit haalde.
Controle houden in de kappersstoel
Een van mijn vriendinnen stapte onlangs een kapsalon binnen voor wat volgens haar een snelle knipbeurt zou worden. Twee uur later belde ze me in tranen op. Ze was erheen gegaan in de verwachting een paar tientjes uit te geven en liep er tweehonderd euro lichter uit. Op de een of andere manier was de afspraak veranderd in een reeks behandelingen, waar ze niet eens bewust mee in had gestemd. Wat haar van streek maakte was niet alleen de rekening. Het was het besef dat er onderweg beslissingen voor haar waren genomen, zonder duidelijk overleg.
Natuurlijk kun je stellen dat ze er op dat moment iets van had moeten zeggen. Maar iedereen die ooit in die stoel heeft gezeten, weet dat het niet zo eenvoudig is. Als er iemand achter je staat, halverwege het wassen van je haar of het aanbrengen van een behandeling, voelt het ineens sociaal onmogelijk om bezwaar te maken. Je wil geen scène maken. Je wil niet moeilijk of gierig overkomen, of iemand uitdagen die, technisch gezien, de expert is. Het voelt als een soort sociale valstrik, een die sterk leunt op beleefdheid.
