In 1998 werden de Britse hitlijsten gedomineerd door popbands. De Spice Girls-rage was op zijn hoogtepunt. Vrolijke acts als B’witched, Steps en Boyzone streden om beurten om de eerste plaats. Autotune was net uitgevonden en Believe van Cher was de grootste hit van het jaar. Maar de Sugababes – Keisha, Mutya en Siobhán – die dat jaar werden opgericht, hadden daar niet echt iets mee te maken. Het waren gewoon een paar schoolvriendinnen uit Noordwest-Londen die na schooltijd in een lokale muziekstudio rondhingen en nummers schreven. “Ik denk dat we toen waarschijnlijk zo’n dertien waren”, herinnert Keisha zich. “Voor mij was het een soort poëzie. Ik wist toen nog niet dat het songwriting was.”
Turbulente tijden
De rest is inmiddels algemeen bekend. Producer Cameron McVey (Massive Attack, Portishead, Neneh Cherry) hielp de toenmalige tieners hun geluid te verfijnen – vol zoete harmonieën en moody UK R&B met mineurakkoorden – en al snel tekenden ze bij London Records. Hun debuutalbum One Touch werd genomineerd voor een Brit Award, met de nonchalante, aanstekelijke single Overload als grote hit. “Het was niet gepolijst, het was nogal ruw”, zegt Keisha over hun stijl van toen. “We waren geen grijnzende Cheshire-katten… We waren echt ‘de girl band die je mocht leuk vinden’.” Toch was dat geen label waar ze zich in konden vinden. “Zelfs vandaag de dag zie ik ons helemaal niet als een girl band”, voegt ze eraan toe.
Elke week onze beste artikelen in je inbox? Schrijf je hier in voor de Vogue-nieuwsbrief
De good times hielden geen stand. Er ontstonden interne conflicten. De spanningen liepen op. Siobhán vertrok in 2002 en werd vervangen door Heidi Range, voormalig lid van Atomic Kitten. Mutya vertrok in 2005 – later noemde ze problemen met postnatale depressie als reden – en werd vervangen door Amelle Berrabah. Keisha, het laatste oorspronkelijke lid, vertrok in 2009 vanwege een ‘communicatiestoornis’ en werd vervangen door Jade Ewen, die voor het Verenigd Koninkrijk meedeed aan het Eurovisiesongfestival. Op dat moment waren de Sugababes eigenlijk niet eens meer de Sugababes, en – nadat de oorspronkelijke leden rond 2011 onder de naam MKS weer bij elkaar waren gekomen – zou het nog een paar jaar en heel wat juridisch werk kosten voordat ze hun naam terug konden krijgen. Maar daarover later meer.
Sugababes are back
Nu, bijna drie decennia na hun oprichting, maken de Sugababes in een exclusief interview met de Britse Vogue bekend dat ze een titelloos album uitbrengen, dat op 12 februari 2027 verschijnt – hun tweede album onder hun oorspronkelijke naam en bezetting sinds One Touch uit 2000. “Het voelde alsof het zo moest zijn”, zegt Siobhán, met haar signature kastanjebruine haar dat over beide schouders valt, die het album omschrijft als een “moment waarop de cirkel rond is”. De bandleden praten via Zoom, elk vanuit hun eigen huis (hierna, zo vertelt Siobhán me, moet ze zich haasten naar de rugbywedstrijd van haar zoon). Mutya, de stilste van de drie, draagt een T-shirt versierd met albumhoezen uit de jaren negentig – Lauryn Hill, Tupac, Erykah Badu – terwijl Keisha, die vaak het gesprek leidt, er helder en verzorgd uitziet, alsof ze nog nooit in haar leven slecht heeft geslapen.
Ik vraag me af of ze nog steeds hun tiener-ik zien als ze naar elkaar kijken. Of ze het gevoel hebben dat er überhaupt tijd is verstreken. “Ik heb wel het gevoel dat we gewoon verbeterde versies zijn van ons tiener-ik”, zegt Keisha, terwijl haar blik via de cameralens naar de anderen glijdt. “Veel dingen zijn nog hetzelfde als toen, maar er is ook veel veranderd. Onze privélevens zijn heel, heel verschillend van elkaar geweest. Dat is geweldig voor ons schrijfwerk, want als we samenkomen, doen we dat vanuit verschillende perspectieven.” Mutya is het daarmee eens. “Ik bedoel, ik zie mezelf nog steeds als vrij jong”, zegt ze. “Het voelt niet alsof er al zoveel jaren zijn verstreken. Ik vind het heel verfrissend om steeds weer met nieuw materiaal naar buiten te komen en op te treden met de girls.”
Classic Sugababes-album
Het album heeft lang op zich laten wachten. Hoewel het trio in 2022 onder de naam MKS The Lost Tapes uitbracht – waarbij veel nummers al in het begin van de jaren 2010 waren opgenomen – voelt Sugababes aan als een classic Sugababes-plaat. Met twaalf nummers – en een hoes die in zijn eenvoud een knipoog naar vroeger is, bijna zoals iets wat je destijds in de etalage bij de Free Record Shop zou zien – heeft de muziek een tijdloos gevoel. Ze fladderen tussen genres – een vleugje UK garage (Modern Love); stroperige harmonieën over een triphop-tunes (Weeds); dance-pop met veel distortion (Ghost) – met teksten die gaan over uit elkaar gaan en weer bij elkaar komen, verdriet en lust. Er zit een Londense sound in hun muziek die hen nog steeds onderscheidt van andere popacts; een Brits DNA in alles wat ze doen.
De lead-single Ghost, die vandaag uitkomt, is een favoriet van de hele band. “Het is geïnspireerd op iets wat ik heb meegemaakt met mijn eerste liefde”, legt Siobhán uit. “Hij heeft me in feite geghost nog voordat we daar een woord voor hadden. Ik herinner me dat ik destijds grapte dat het in zekere zin makkelijker zou zijn geweest als hij was overleden – wat natuurlijk ontzettend dramatisch is, maar er is iets vreemds aan het rouwen om iemand die er nog steeds is.” Muzikaal wilden ze dat het nummer ruig en imperfect zou klinken, “in plaats van overgeproduceerd. Die losheid geeft het nummer juist zijn karakter. We waren niet bewust bezig om iets te maken dat klonk als een oude Sugababes-plaat, maar zodra de drie stemmen samen iets hebben met die ietwat rauwe, soulvolle kwaliteit, denk ik dat het vanzelf gaat voelen alsof het van ons is”.
Legal battle
Het duurde even voordat alles soepel verliep. “Waar moeten we beginnen?” Keisha lacht als ik vraag hoe ze hun naam terugkregen. “Ik had de rechten op de naam uit oude contracten, en er speelden behind the scenes veel lastige zaken. Ik moest een paar reuzen te lijf gaan om dat voor elkaar te krijgen… It wasn’t easy. Er speelden financieel gezien veel dingen.”
Waar Keisha het meest trots op is, zegt ze, is dat ze het voor elkaar hebben gekregen in een periode waarin er voor hen als band niet veel te beleven viel. “Wat ik echt bewonder aan ons traject, is dat we dingen deden terwijl er geen steun was, zelfs niet vanuit de muziekindustrie. We hadden geen management. Niemand die zei: ‘Meiden, dit moeten jullie doen’, snap je?” Ik vraag of ze enige aanmoediging hebben gekregen van voormalige Sugababes-leden, en er valt een ongemakkelijke stilte. Keisha breekt het ijs. “It’s all love”, glimlacht ze diplomatiek. “We wensen iedereen gewoon het allerbeste.”
Blessed
Toen ze voor het eerst weer op tournee gingen als MKS, ging de band helemaal los. “Oh, we hadden de tijd van ons leven”, lacht Keisha, terwijl ze beschrijft hoe ze ’s middags al aan de rum punch begonnen terwijl hun make-up werd gedaan. “We moesten het een beetje rustiger aan doen, want soms vergat je je songteksten.” Mutya giechelt: “Ik was stomdronken.” Tegenwoordig doen ze het wat rustiger aan, hoewel ze onderweg graag volop genieten van alles wat leuk is – de lokale keuken, lokale nightlife spots (het is Mutya’s taak om die te vinden). “Het gaat niet aan ons voorbij dat we enorm blessed zijn om in deze positie te verkeren”, zegt Keisha. “We zijn ontzettend dankbaar, want we weten wat er allemaal voor nodig is.”
Ik noem hun beroemde Glastonbury-optredens. Zowel in 2022 als in 2024 trok de band zulke gigantische crowds dat de beveiliging bepaalde delen van het festival moest afsluiten om een stormloop te voorkomen. Ik herinner me nog goed dat ik dat eerste jaar op handen en knieën door een struik moest kruipen, alleen maar om aan de gekte te ontsnappen. “Het was insane. Het was heel overweldigend. We waren allemaal een beetje in shock”, herinnert Siobhán zich, die haar eigen stem niet kon horen boven het geschreeuw uit. “Ik herinner me alleen dat ik een heel groot leren jack aanhad en het gevoel had dat ik flauw zou vallen van de hitte”, voegt Mutya toe. “Ik kwam letterlijk van het podium af met het gevoel dat ik mijn gehoor kwijt was.”
Overwinning
Het waren niet alleen millennials die zich de early days van de band herinneren en zich een weg baanden naar het podium. Sugababes spreken ook jongere luisteraars aan. Ik vraag me af wat ze daarvan vinden. Siobhán denkt er even over na. “Ik denk niet dat wij drieën het ooit makkelijk hebben gehad, niet in ons leven en niet in deze industrie”, zegt ze. “Alleen al als je kijkt naar wat er met onze band is gebeurd, en hoe we weer bij elkaar zijn gekomen, is dat een overwinning. Ik stel me voor dat sommige mensen misschien iemand hebben die niet meer in hun leven is, en dat ze naar ons drieën kijken en denken… alles is mogelijk. Je kunt het tij keren, je kunt dingen verbeteren. En dat geeft hoop. Het is een heel uplifting, joyful experience om naar een Sugababes-show te komen.”
“Ik denk dat ze je in deze industry soms op een bepaald punt kunnen afremmen – maar wij zijn het levende bewijs dat dromen nog steeds uitkomen”, voegt Keisha toe. “We laten mensen in feite zien dat je op elke leeftijd, op elk moment, opnieuw kunt beginnen en er fantastisch uit kunt zien – because, honey, nothing’s cracking, you know? Je kunt je uit elke situatie herpakken, dus leg jezelf geen beperkingen op. Dat vind ik zo mooi aan deze boodschap. Ik hoop dat mensen naar ons kijken en zich empowered voelen door ons verhaal.”
Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd door Vogue UK.
