Wat betekent het om je werkelijk gezien te voelen? Het verschil tussen gezien en bekeken worden blijft een intrigerende tegenstelling. Het eerste voelt als erkenning, het tweede kan ongemak oproepen. Voor Alberto vormt precies dat spanningsveld de basis van Seen — een plaat waarop neo-jazz, poëzie en persoonlijke reflectie en zelfbeschikking samenkomen tot een zacht maar krachtig pleidooi voor kwetsbaarheid.

Kwetsbaarheid als vertrekpunt

Het gesprek vindt plaats op een moment waarop kwetsbaarheid bijna een cultureel buzzwoord is geworden. Waar vrouwelijke artiesten een tijd geleden nog vooral werden aangemoedigd om zich aan te passen aan de verwachtingen van de industrie, zien we nu een generatie die grenzen, autonomie en emotionele eerlijkheid al vanaf het begin van hun creatieve proces meeneemt. Latanya Alberto behoort zonder twijfel tot die generatie en dat maakt haar muziek niet alleen een esthetische ervaring, maar voor de oplettende luisteraar ook een die als helend kan worden ervaren.

Geboren en getogen in Amsterdam maakt Alberto muziek die ergens zweeft tussen jazz, neo-soul en spoken word. Maar wie haar werk alleen als muziek beschouwt, mist een belangrijk deel van het verhaal. Voor Alberto is een album nooit alleen een verzameling nummers. Het is a body of work waarin beeld, mode, poëzie en performance elkaar versterken.

Wanneer ik haar vraag waar haar fascinatie voor kwetsbaarheid vandaan komt, hoeft ze niet lang na te denken. “Ik was me er al heel jong van bewust hoe mensen me op straat aanspraken”, vertelt ze. “Ik voelde dat er iets niet klopte, ook al kon ik daar toen nog niet precies woorden aan geven.”

Dat gevoel van ongemak, van niet volledig gezien worden als mens, zou later terugkeren in verschillende fases van haar leven. “Het kwam steeds weer terug. Dat gevoel dat je emoties of je kwetsbaarheid niet echt worden erkend. Dat heeft uiteindelijk veel van mijn werk gevormd.”

Zachtheid als kracht

Het is een opvallende gedachte. Zeker omdat Seen juist voelt als een uitnodiging om dichterbij te komen. Niet door harder te schreeuwen, maar door zachter te spreken.

Die zachtheid loopt als een rode draad door Alberto’s artistieke praktijk. Ze omschrijft zichzelf als een multidisciplinair kunstenaar die inspiratie vindt in architectuur, natuur, cultuur en beeldende kunst. Die invloeden zijn niet alleen hoorbaar, maar ook zichtbaar. “Voor mij is het visuele verhaal net zo belangrijk als de muziek zelf,” zegt ze. “Ik denk heel bewust na over beelden, over styling, over haar en make-up. Alles draagt bij aan het verhaal dat ik wil vertellen.”

Dat roept tegelijkertijd vragen op. Want wat gebeurt er wanneer een vrouw bewust kiest voor een esthetiek die soms huid toont, terwijl haar werk juist draait om veiligheid, autonomie en kwetsbaarheid? Het is een paradox die Alberto goed kent.

“Veel mensen denken nog steeds dat als je je niet prettig voelt bij bepaalde blikken of verwachtingen, je jezelf maar minder zichtbaar moet maken. Voor mij werkt het juist andersom. Ik wil vrij zijn om te dragen wat ik wil dragen. Niet omdat het om bloot of niet bloot gaat, maar omdat het onderdeel is van de performance. Het hoort bij het verhaal.”

Daarmee raakt ze aan een gesprek dat veel verder gaat dan mode. Het gaat over eigenaarschap — en over het recht om zelf te bepalen hoe je lichaam wordt ingezet binnen je kunst, maar ook hoe je wordt gelezen door de buitenwereld. “Ik wil niet bang zijn om mijn lichaam of mijn zichtbaarheid te gebruiken als onderdeel van mijn werk. Dat neemt niets weg van de boodschap. Sterker nog: het versterkt voor mij juist het idee dat vrouwen autonomie hebben over hun eigen lichaam.”

Geen rol, maar een verlengstuk

Die gedachte vormt een natuurlijke brug naar een andere vraag: is de persoon die op het podium staat een alter ego, of simpelweg Latanya Alberto, uitvergroot? “Ik zie het niet als een alter ego. Het is een verlengstuk van mezelf.” Dat onderscheid blijkt essentieel. “Als ik die twee personen volledig van elkaar zou scheiden, zou het voor mij niet meer authentiek voelen. Natuurlijk ben ik op een podium groter aanwezig. Maar het komt allemaal uit dezelfde persoon.”

Die persoon omschrijft zichzelf zonder aarzeling als gevoelig en introvert. “Ik ben echt heel gevoelig,” zegt ze lachend. “Mensen om me heen maken daar ook grappen over.” Maar waar gevoeligheid vaak wordt gezien als iets wat gecorrigeerd moet worden, heeft Alberto het juist omarmd. “Ik heb daar geen probleem mee. Ik vind het juist krachtig om degene te zijn die haar gevoelens durft te tonen.”

Een andere vorm van activisme

Dat brengt ons bij een onderwerp waar veel hedendaagse gesprekken over vrouwelijkheid uiteindelijk uitkomen: female rage. Wanneer ik het ter sprake breng, moeten we allebei lachen. Niet omdat boosheid onbelangrijk is, maar omdat Alberto zo duidelijk vanuit een andere energie opereert. “Activisme kent veel vormen,” zegt ze. “Mijn vorm van activisme is waarschijnlijk een van de zachtste vormen die er bestaan. Ik geloof dat zachtheid ook krachtig kan zijn. Ik wil vrouwen laten zien dat je niet hard hoeft te worden om iets te veranderen.”

In een tijd waarin kracht vaak wordt geassocieerd met volume, snelheid en confrontatie, kiest Alberto voor iets anders: aandacht, aanwezigheid en emotionele eerlijkheid.

Muzikale invloeden

Diezelfde gevoeligheid klinkt ook door in haar muzikale invloeden. Namen als Miles Davis, Sade en India Arie vallen al snel. Vooral India Arie noemt ze als een belangrijke inspiratiebron. “De manier waarop zij over vrouwelijkheid, identiteit en het lichaam sprak heeft me altijd geraakt.”

Daarnaast groeide Alberto op met jazz, soul en R&B. Tijdens het luisteren naar haar muziek zijn echo’s van artiesten als Jill Scott en Lauryn Hill hoorbaar, al voelt haar werk nooit als een directe verwijzing naar het verleden. Ze is eerder bezig met het bouwen van een eigen universum waarin muziek, beeld en performance samenvloeien.

Wanneer ik haar vraag welke kunstvorm haar naast muziek het meest inspireert, antwoordt ze vrijwel onmiddellijk: poëzie. “In poëzie bestaat volledige vrijheid. Woorden hebben zoveel verschillende betekenissen. Ze kunnen mensen op totaal verschillende manieren raken. Dat fascineert me.” Poëzie ziet ze als een ruimte waarin interpretatie niet alleen toegestaan is, maar juist wordt uitgenodigd.“Je kunt jezelf er volledig in uitdrukken.” Daarnaast blijft beeld een essentieel onderdeel van haar praktijk — niet alleen als editorial script, maar als een tweede taal.

Ruimte innemen

Misschien is dat uiteindelijk wat Seen zo interessant maakt. Het album gaat niet alleen over gezien worden door anderen. Het gaat ook over de moed om jezelf zichtbaar te maken. Om ruimte in te nemen zonder jezelf te verharden, en om gevoelig te blijven in een wereld die vaak het tegenovergestelde beloont.

Wellicht is het een clichévraag. Misschien zelfs de vraag die iedere artiest aan het einde van een interview krijgt. Maar in het geval van Latanya Alberto voelt ze onvermijdelijk. Waar wil ze naartoe? Waar ziet ze zichzelf over vijf of tien jaar? “Ik wil mezelf altijd blijven definiëren als een multidisciplinaire artiest. Ik wil een volledige beleving creëren — een 360-graden ervaring waarin alles samenkomt.”

Dat verlangen naar een totaalervaring loopt als een rode draad door alles wat ze maakt. Van haar zorgvuldig opgebouwde visuele wereld tot de manier waarop haar, make-up, kleding en muziek samen één verhaal vertellen. Niet omdat esthetiek voorop staat, maar omdat elk element betekenis draagt. Het is precies die multidisciplinaire benadering die haar onderscheidt van veel van haar tijdgenoten. Alberto denkt niet in losse disciplines, maar in werelden.

2026 lijkt daarin een belangrijk jaar te worden. Deze zomer staat ze op Lowlands — een mijlpaal voor vrijwel iedere Nederlandse artiest. “Daar kijk ik enorm naar uit. En Nederland is niet het eindpunt. Integendeel. Een belangrijk deel van de productie van Seen kwam tot stand in samenwerking met producers uit het Verenigd Koninkrijk. Het internationale karakter van het project smaakt naar meer. Het buitenland trekt me gewoon heel erg.”

Dat gevoel wordt versterkt wanneer ze over Seen praat. Het album is een hoofdstuk — een belangrijk hoofdstuk, misschien zelfs haar meest persoonlijke tot nu toe — maar zeker niet het laatste. Want achter haar zachte stem schuilt een opvallende vastberadenheid. Dezelfde vrouw die spreekt over kwetsbaarheid en gevoeligheid, blijkt ook iemand met grote, heldere ambities te zijn. Misschien is dat wel de grootste kracht van Latanya Alberto: dat ze geen tegenstelling ziet tussen zachtheid en richting.

En precies daarom voelt haar werk zo overtuigend.

Humble over hyperonafhankelijkheid

Vogue mocht samen met Latanya de video van haar nieuwste single, Humble van haar debuutalbum Seen lanceren op Instagram. Latanya: “De video is vertaling van de hyperonafhankelijkheid van de vrouw van deze generatie, en het gebrek aan de behoefte om een man om haar heen te hebben die haar zou ‘redden’. De behoefte aan emotionele intelligentie en veiligheid is iets wat een bijdragende rol heeft in deze dynamiek, maar vaak een tekort aan is bij de man van deze tijd.” Bekijk hier de teaser en houd Latanya Alberto’s YouTube-kanaal in de gaten voor de hele release.

 

Dit bericht op Instagram bekijken

 

Een bericht gedeeld door Vogue Netherlands (@nlvogue)