LEES OOK

De beste looks op de rode lopers van ‘Wuthering Heights’ tot nu toe

Daniel Rodgers

De ’toxic’ geliefden van Brontë

Cathy en Heathcliff blijven herkenbaar als de geliefden van Brontë. Ze voelen zich onweerstaanbaar tot elkaar aangetrokken, maar hun liefde is gedoemd om te falen. Fennells benadering daarvan is een extravagante wervelwind: sexy, melodramatisch, soms ironisch en vaak romantisch. De wind waait constant over hen heen, de regen valt onophoudelijk. Het is niet alleen de setting, maar ook een symbool. Het is de belichaming van hun onmogelijke verlangen, van de spanning die geen vervulling vindt. Terwijl hun liefde in het boek toxic en destructief is, benadrukt de regisseur hier de onmogelijkheid om het verlangen te vervullen, ook in zijn seksuele dimensie.

Onder het esthetische oppervlak schuilt echter iets dat typisch Brontë is. Namelijk de verwoesting die voortkomt uit gefrustreerde verlangens. Jaloezie, woede, wraak en oneindige passie bestaan naast elkaar, in dezelfde emotionele ruimte. En als je het ziet als een heruitvinding, en niet als een bewerking, dan ligt de radicaliteit van deze versie van Wuthering Heights verrassend op een lijn met het boek.

2. Margot Robbie is Barbie-Cathy en nu al een icoon

Het gezicht van Wuthering Heights, in de versie van Emerald Fennell, is dat van Margot Robbie. En juist rondom haar is de felste discussie ontstaan. Al in juli 2024, toen bekend werd dat de regisseur van Promising Young Woman en Saltburn zich zou gaan wagen aan de roman van Emily Brontë, lieten de bezwaren niet lang op zich wachten. Fennel is Oscarwinnaar voor het beste scenario en een geliefde maar omstreden regisseur. Hij is vaak beschuldigd van het voorrang geven aan esthetiek boven inhoud. De angst was ook deze keer dat de esthetiek zou winnen, en een provocerende draai zou geven aan de Victoriaanse klassieker.

Inconsistenties

Toen kwam de bekendmaking van de casting. Margot Robbie als Cathy, Jacob Elordi als Heathcliff. En het tegengeluid nam toe. In het centrale deel van de roman, dat hun absolute en destructieve liefde beschrijft, zijn Cathy en Heathcliff tieners, bijna wild in hun intensiteit. Robbie is 35, Elordi 28. Het is niet de eerste keer dat dit gebeurt – in de film uit 1939 met Laurence Olivier en Merle Oberon waren de hoofdrolspelers zeker geen tieners – maar vandaag de dag is het publiek anders. Er is meer aandacht voor details en we zijn sneller geneigd om over inconsistenties te praten.

En dan is er nog het meest opvallende detail: Margot Robbie blijft blond. Geen ‘bruine krullen’ zoals in de roman. Licht, steil, glanzend haar. Vandaar de ironische bijnaam ‘Barbie-Cathy’. Een label dat de keuze reduceert tot een kwestie van kleur, maar dat in werkelijkheid aanleiding geeft tot een diepere reflectie over de identiteit van het personage. Hoewel het Wuthering Heights (2026) controversieel maakt, wil Cathy duidelijk geen reconstructie zijn: ze is al een icoon.

LEES OOK

Margot Robbie en Jacob Elordi zetten de gothic toon bij de wereldpremière van ‘Wuthering Heights’

Lois Laverne

Mode als vertelmiddel

De garderobe is hiertoe de sleutel. Het is geen simpele stijloefening, maar een drager van het narratief. Een emotionele uitbreiding van het personage. Het is een krachtige, gelaagde gothic romance, die de negentiende eeuw in een hedendaags perspectief herinterpreteert. De Victoriaanse silhouetten worden opnieuw vormgegeven en herzien. Korsetten zijn geen dwangmiddelen, maar harnassen. Rokken zwellen op als stormachtige wolken. Zwart domineert, maar wordt onderbroken door hints van passioneel rood en vleeskleurig roze: tinten die verwijzen naar naaktheid en een ingehouden seksualiteit. Nog een controversieel aspect van Wuthering Heights (2026).

In die zin wordt de ‘Barbie-Cathy’ bijna een bewuste provocatie. Blond is geen onschuld, maar juist een contrast. Het is licht te midden van de donkere heide. Het is een lichaam dat afsteekt tegen wind en regen, elementen die in de film een constant symbool worden van gefrustreerd verlangen. De mode creëert hier een beeld dat Cathy onmiddellijk herkenbaar maakt, bijna mythologisch. Niet langer alleen een romantische heldin, maar een enorm krachtige visuele figuur.

LEES OOK

Charli XCX loopt naar het altaar, eh, over de rode loper bij de première van ‘Wuthering Heights’

Christian Allaire

De bruidsjurk

De bruidsjurk, een van de eerste beelden die op sociale media verschenen, heeft ook voor onrust gezorgd. De jurk wordt omschreven als een kruisbestuiving van Victoriaanse mode en jaren 50 “van Franz Xaver Winterhalter tot Charles James” en combineert de 19e-eeuwse hofschilderkunst met de couture van de 20e eeuw. Wijde mouwen, een snitched taille, theatrale volumes. Het is geen realistische jurk, maar een esthetisch statement. Een bruid die lijkt te zweven tussen verschillende tijdperken, alsof de tijd zelf zich om haar lichaam heen buigt.

‘Een donkere jongen’

De kritiek bleef niet beperkt tot het uiterlijk van Margot Robbie. De keuze voor Jacob Elordi heeft de discussie over de identiteit van Heathcliff opnieuw aangewakkerd. In de roman wordt hij beschreven als een ‘donkere jongen’ en door sommigen wordt dat geïnterpreteerd als niet-wit. In een tijdperk dat veel gevoeliger is voor het thema whitewashing dan in 1939, zijn vragen onvermijdelijk. Maar castingdirecteur Kharmel Cochrane reageerde resoluut op de controverse en herinnerde het publiek eraan dat het om een kunstwerk gaat, niet om een historisch document.

En dáár zit hem de kneep. De Cathy van Margot Robbie is niet de Cathy van Emily Brontë. Het is een heruitvinding. Een personage dat mode gebruikt als emotionele taal, dat romantiek omzet in een visueel spektakel zonder de innerlijke spanning op te geven. Als Cathy in de roman wild en ontembaar is, is ze hier ook een bewuste esthetische constructie. Een lichaam dat communiceert via stoffen, snitten en kleuren. En dat maakt Wuthering Heights (2026) óók controversieel.

Je hoeft het niet leuk te vinden. Het kan overdreven lijken. Maar het valt moeilijk te ontkennen dat deze Cathy nu al iconisch is. En misschien is dat precies wat Fennell zoekt: niet de perfecte aanpassing, maar een beeld dat zal blijven hangen.

3. ‘Wuthering Heights’ is de ‘Titanic’ van Gen Z

‘Romeo en Julia’

Met Wuthering Heights (2026) bewerkt Emerald Fennell niet zomaar een klassieker uit de Engelse literatuur: ze probeert de ‘Titanic van Gen Z’ te creëren. Een liefdesverhaal dat zo intens is dat het in het lichaam en de ziel van de kijker achterblijft. Zoals de regisseur in een recent interview bekende, was Romeo en Julia haar emotionele voorbeeld. “Ik ben acht keer naar de bioscoop geweest om Romeo en Julia te zien, en ik bleef huilend achter toen ik niet voor de negende keer terug mocht komen. Zo wil ik het hebben.” Het is een ambitieuze en uitgesproken wens: geen ‘mooie’ film, maar een ervaring die de kijker fysiek laat reageren. Een narratieve en zintuiglijke stomp in de maag.

Margot Robbie: ‘Alsof je borstkas zich opblaast’

Margot Robbie omarmt deze visie volledig. Met haar eigen woorden omschrijft ze wat de essentie van Fennells enscenering lijkt samen te vatten: “Dit is een groots, episch liefdesverhaal. Het is zo lang geleden dat we er nog een hebben gehad. Misschien The Notebook, of zelfs The English Patient. Je moet tientallen jaren teruggaan in de tijd. Het is dat gevoel alsof je borstkas zich opblaast, of alsof iemand je een stomp in je maag heeft gegeven en alle lucht uit je lichaam verdwijnt.” Voor Robbie ligt de kracht van deze film niet alleen in de literaire trouw, maar ook in het vermogen om een fysieke reactie bij de kijker op te wekken. Een ervaring die verder gaat dan de rede, en zich in het lichaam nestelt.

LEES OOK

De ‘Wuthering Heights’-beautylook is on-trend – en zo creëer je ‘m zelf

Hannah Coates

De superkracht van Emerald Fennell

Het is juist dit ‘fysieke effect’ – of het nu opwinding of afkeer is – dat volgens de Australische ster de superkracht van Emerald Fennell als verteller vormt. Een element dat Wuthering Heights (2026) iets anders maakt, niet zomaar een bewerking, maar een werk dat primitieve, onmiddellijke en sterke emoties wil oproepen. In een tijdperk waarin veel liefdesverhalen op het scherm neigen naar narratieve veiligheid of esthetische elegantie, claimen Fennell en Robbie de schoonheid van een verhaal dat niet bang is om overweldigend, pijnlijk en oncontroleerbaar te zijn. Net als de onmogelijke liefde van Cathy en Heathcliff. Zo presenteert Wuthering Heights (2026) zich niet alleen als een controversiële film, maar als een ervaring: een episch, allesomvattend en – hopelijk – onvergetelijk werk voor een nieuwe generatie kijkers.

4. De poster

Al op de poster is te zien dat deze Wuthering Heights niet alleen maar een adaptatie van de roman van Emily Brontë wil zijn. De titel staat tussen aanhalingstekens, alsof er afstand wordt genomen van het idee van letterlijke loyaliteit aan het boek. Alsof Emerald Fennell openlijk haar intentie verklaart: niet reproduceren, maar hérinterpreteren. Die aanhalingstekens zijn een esthetisch en narratief standpunt. Een signaal dat we te maken hebben met een werk dat in dialoog staat met de oorspronkelijke tekst zonder eraan gebonden te zijn. Het is een bewerking in de volle betekenis van het woord, gefilterd door een herkenbare, eigentijdse, zelfs provocerende visie van de regisseur.

En dan is er nog het beeld. Margot Robbie en Jacob Elordi afgebeeld in een pose die expliciet verwijst naar Gone with the Wind. Hij die haar ondersteunt, zij die zich overgeeft in zijn armen, in een evenwicht tussen melodrama en Hollywood-iconografie. Het is geen toevallige hommage. Het is een intentieverklaring: Fennell plaatst haar verhaal in de traditie van de grote filmische passies en roept de mythe van de klassieke romance op om deze in een modern jasje te hullen.

Waar is ‘Wuthering Heights’ uit 2026 opgenomen?

Wuthering Heights uit 2026 zou niets zijn zonder het landschap dat het omringt: een stil maar alomtegenwoordig personage dat de emoties en het lot van de hoofdpersonen weerspiegelt. Regisseur Emerald Fennell kiest ervoor om de film te verankeren in het hart van Yorkshire, een Engelse regio die wordt gekenmerkt door dorre heidevelden, door de wind geteisterde heuvels en ongerepte valleien.

LEES OOK

De kamer van Catherine Earnshaw uit ‘Wuthering Heights’ is nu te boeken via Airbnb

Marie Courtois

De locaties doen denken aan echte plaatsen die geliefd zijn bij filmfanaten en lezers van de roman. Hier zijn de weersomstandigheden – grijze lucht, plotselinge regenbuien, onophoudelijke wind – niet alleen een achtergrond, maar een manifestatie van het innerlijk van de personages. Een gebied dat de emotionele onrust van Cathy en Heathcliff weerspiegelt. Deze locatiekeuze geeft de nieuwe verfilming een scenografische geloofwaardigheid en een symbolische kracht die het pure realisme overstijgt. De natuur wordt een versterking van het verlangen, de frustratie en de obsessie die Wuthering Heights tot een van de meest verwoestende liefdesverhalen uit de literatuur maken.

Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd door Vogue IT.