Gisele Azad over de situatie in Iran en gathering met Anna Nooshin

Gisele Azad (33) is geboren in Teheran en werkt al bijna tien jaar als creatief consultant in de wereld van selfcare en humanitaire projecten. Tijdens de pandemie nam ze de beslissing haar leven compleet om te gooien en op zoek te gaan naar een plek in de natuur. Dit keer schrijft Gisele over de afschuwelijke situatie van haar geboorteland Iran. En hoe ze steun krijgt van vrouwen in Nederland. “Terwijl ik praatte en lachte, verschenen er onder in beeld nieuwsberichten over Iran, over protesten die steeds groter werden.”

Gisele Azad over de situatie in Iran

Voor het eerst in mijn leven voel ik me niet alleen.

Op 31 december stond ik in mijn keuken, klaar voor een avond die klein en rustig zou zijn: wat eten, oliebollen bakken, misschien met moeite de klok tot twaalf zien kruipen. Geen feest, geen glitter. Totdat mijn telefoon trilde. Een privébericht van een journalist van de BBC. Of ik het leuk zou vinden om live, vlak voor de countdown, te vertellen hoe ik oud en nieuw doorbreng bij ons in het bos. Ik moest lachen. Alsof ze al wist dat ik geen wilde plannen had. Is it that obvious?, vroeg ik haar.

Via deze link meld je je aan bij ons nieuwe Instagram Channel Before it’s in Vogue

Het plan was simpel. Om half twaalf Britse tijd zou ik via Zoom inbellen, met een bord zelfgebakken oliebollen in beeld. Zo gezegd, zo gedaan. Vijftien minuten lang praatte ik met de presentator van het BBC nieuwjaarsprogramma over ons leven in het bos, over stilte, over waarom dat voor ons werkt. Ik nam een hap van een oliebol die allesbehalve mooi was. We lachten. Het gesprek was licht en gezellig. Vijf minuten later was het twaalf uur in Londen, één uur in Nederland, en lag ik al te slapen.

De volgende dag keek ik het fragment terug. Het gesprek was precies zoals ik het me herinnerde: warm, ontspannen, bijna huiselijk. De oliebollen waren twijfelachtig. Maar iets anders viel me op. Terwijl ik praatte en lachte, verschenen er onder in beeld nieuwsberichten over Iran, over protesten die steeds groter werden.

Eenzaamheid

Dat beeld raakte me. Mijn gezicht in beeld, mijn verhaal over een rustig leven, en daaronder de realiteit van mijn geboorteland. Het voelde als een samenvatting van mijn leven. Ik ben geboren in een prachtig land. Iran zit vol warmte, cultuur, kunst en gastvrijheid. Het is een land waar ik trots op ben. En tegelijk is het het land waarvoor mijn ouders en ik moesten vluchten, vanwege het regime.

Hoe fijn mijn leven in Nederland ook is, mijn geschiedenis gaat altijd met me mee. Ik groeide op met Nederlandse vriendjes en vriendinnetjes. Mijn partner Rudmer is Nederlands. Mijn dagelijks leven speelt zich hier af. En toch draag ik iets met me mee dat moeilijk uit te leggen is. De situatie in Iran, wat dat met me doet, wat het betekent om tussen twee werelden te leven, het is niet altijd makkelijk om dat onder woorden te brengen. En eerlijk gezegd heb ik er niet altijd de energie voor.

Veranderingen in 2026

Dit jaar was anders. Voor het eerst in mijn leven ontmoette ik iemand bij wie ik niets hoefde uit te leggen. Mijn vriendin Anna Nooshin. Met haar kon ik praten zonder uitleg, zonder verdediging, zonder de juiste woorden te zoeken. Zij begrijpt de pijn, het verdriet en ook de oordelen die je kunt krijgen als je verbonden bent aan een land in crisis. We hebben veel gepraat. Soms over zware dingen, soms over helemaal niets. En telkens voelde ik hoe bijzonder het is om niet alleen te zijn in dat gevoel.

Er gebeuren zoveel verschrikkelijke dingen in de wereld, ook als ze jou niet direct raken. Ze raken altijd iemand dichtbij. Soms is even inchecken al genoeg. Zonder oordeel, zonder advies. Een berichtje, een vraag, een arm om iemands schouder. Het jaar is nog maar net begonnen en nu al voelt het duidelijker dan ooit hoe belangrijk het is om bewust te zijn van de dualiteit van het leven.

Anna en ik dragen die dualiteit al ons hele leven met ons mee, niet alleen nu door wat er in Iran gebeurt. Het is het voortdurende gevoel van rouwen om een thuis dat je nooit echt hebt gekend, maar dat altijd in je leeft. Een plek die bestaat uit herinneringen, verhalen, geuren en verlangens. Dat verdriet verdwijnt niet, het verandert alleen van vorm. Soms is het stil op de achtergrond, soms ineens luid aanwezig. En juist daarom is het zo bijzonder om iemand naast je te hebben die dat herkent, zonder uitleg.

Een nieuw jaar

Misschien begint een nieuw jaar niet met aftellen, vuurwerk of grote plannen. Misschien begint het met herkenning. Met iemand die naast je zit en zegt: ik snap het. En dat besef, dat ik mijn verhaal niet meer alleen hoef te dragen, voelt als thuiskomen. Voor het eerst in mijn leven voel ik me niet alleen.

Eind februari organiseren Anna en ik een speciale gathering voor vrouwen die elkaar willen steunen. Voor vrouwen die op de één of andere manier een duaal leven leiden, die momenten van verdriet én vreugde kennen, en die samen willen komen om te lachen, verhalen te delen en er gewoon voor elkaar te zijn. Hou onze Instagrampagina in de gaten voor alle details.