Martin Margiela, een van de invloedrijkste ontwerpers van de afgelopen decennia, doet een deel van zijn persoonlijke bezittingen van de hand. Die worden geveild tijdens een bijzondere veiling in Parijs, georganiseerd door Maurice Auction in samenwerking met Kerry Taylor Auctions.
Een stukje van Margiela’s wereld bemachtigen?
Martin Margiela bouwde sinds de oprichting van zijn label in 1988 niet alleen aan een invloedrijk mode-oeuvre, maar ook aan een bijna mythische reputatie. De Belgische ontwerper – slash man achter de Tabi – vermeed interviews, bleef liever buiten beeld en verscheen nooit na afloop van zijn shows. Dat maakt deze zeldzame inkijk in zijn persoonlijke wereld des te opmerkelijker.
“Na jarenlang mijn archieven te hebben bewaard, verplaatst en uitgeleend voor tentoonstellingen, voelde het als het juiste moment om afstand te doen van een deel ervan,” schrijft Margiela in een persverklaring. De veiling omvat stukken uit de periode 1984 tot 2008. Van zijn vroegste ontwerpen voor de Canette d’Or – een prestigieuze Belgische modewedstrijd uit de jaren tachtig – tot objecten uit 2008, het jaar waarin Margiela besloot zijn modehuis te verlaten om zich op persoonlijkere projecten te richten.
Onder de ruim tweehonderd items bevinden zich enkele stukken die ongetwijfeld veel belangstelling zullen trekken, waaronder kleding en accessoires van Margiela’s moeder, Léa Bouchet. Ze dateren uit de jaren waarin de ontwerper voor Hermès werkte en weerspiegelen de verfijnde stijl die hij daar ontwikkelde. Minimalistisch, luxueus en gebouwd op kwaliteit, comfort en tijdloze vormen.
Ook iconische prototypes, schetsen en persoonlijke bezittingen gaan onder de hamer. Een van de opvallendste stukken is Margiela’s originele portfolio uit 1987, waar een bijzonder verhaal aan vastzit. “De map, die was bekleed met wit katoen, werd gestolen in de trein”, vertelt de ontwerper. “Omdat ik hem nodig had voor afspraken, maakte ik meteen een nieuwe versie. Destijds vond ik fotokopieën van tekeningen eigenlijk mooier dan de originele potloodschetsen, waardoor ik vrijwel dezelfde map opnieuw kon samenstellen. Een jaar later vond de politie het origineel terug. Toen ik de twee naast elkaar legde, was ik verbaasd hoe sterk ze op elkaar leken.”
