Na thuiskomst van een weekendje weg met vriendinnen afgelopen winter, kroop ik bij mijn toenmalige vriend in bed. De volgende ochtend vertrok hij om 07.00 uur naar zijn werk. Hij kuste me gedag op zo’n manier dat je even vergeet dat mannen kunnen liegen. Twee uur later werd ik wakker en zag ik zijn volledig opgeladen laptop naast het bed liggen. Die schrééuwde: klap me open. (Digitale controle is een van de grote valkuilen van modern love.) Ik denk dat iedereen die zegt dat hij of zij nog nooit heeft rondgeneusd of jaloers is geweest in een relatie, óf een beter mens is dan ik, óf gewoon een persoon is die niet alles in de gaten wil houden.
We waren al zo lang samen dat ik al zijn wachtwoorden wist. Niet omdat hij ze met me had gedeeld, maar omdat mannen wachtwoorden intypen alsof niemand anders ogen heeft. Binnen enkele minuten scrolde ik door zijn appjes en verpestte ik mijn eigen leven in realtime.
LEES OOK
Vogue lanceert het Modern Love Issue én de nieuwe Vogue Man met Virgil van Dijk op de cover
Jaloezie in relaties
Tot op de dag van vandaag kan ik me de exacte berichten nog herinneren die ik vond. Wat jammer is, want ik zou ze eigenlijk heel graag willen vergeten. In een appje van mijn toenmalige vriend aan zijn huisgenoot stond: “Vertel het alsjeblieft niet aan Eileen.” De kamergenoot antwoordde: “Ik wil er niet bij betrokken raken, maar als ze het me vraagt, ga ik niet liegen.”
Dat was het dan. De berichten waren vaag, ontbraken volledig aan context, maar waren toch specifiek genoeg om mijn zenuwstelsel in de war te brengen. Mijn hart begon zo hard te bonzen dat ik het zelf kon horen. Mijn handen trilden. Om de paar seconden dacht ik dat ik sleutels hoorde rinkelen, en stelde ik me voor dat hij me mid-investigation zou betrappen, voorovergebogen boven zijn laptop – wat, achteraf gezien, waarschijnlijk mijn eerste aanwijzing had moeten zijn dat wat ik deed verkeerd was. Maar aan de andere kant: ik had gelijk?
Elke week onze beste artikelen in je inbox? Schrijf je hier in voor de Vogue-nieuwsbrief
Leugens
Enkele maanden later, nadat ik een ingewikkelde leugen had verzonnen in de trant van “geruchten via via” – want er was no way dat ik zou toegeven dat ik zijn laptop had doorzocht – bekende hij eindelijk dat hij in een dronken bui was vreemdgegaan. Hij had een andere vrouw mee naar huis genomen, terwijl zijn huisgenoot thuis was. Die huisgenoot had blijkbaar een sterker moreel kompas dan mijn vriend.
Als ik hierop terugkijk, besef ik dat ik meteen mijn spullen had moeten pakken, zijn nummer had moeten blokkeren en aan mijn herstelproces had moeten beginnen. In plaats daarvan bleef ik lang genoeg bij hem om te veranderen in de psychotische, jaloerse vriendin die nog bewijs van ontrouw zag in de manier waarop iemand keek. Dat is misschien wel het ergste aan vreemdgaan: je verandert erdoor in een persoon die je zelf niet meer herkent.
