Wat als je, in plaats van te swipen op zoek naar de ware, gewoon weer zou gaan koken, schaken of pottenbakken? Over de hobby als onverwachte ontmoetingsplek.
Maandag: salsa. Dinsdag: zang. Woensdag: boksen. Donderdag: schrijfworkshop. Vrijdag: hardlopen. En zo verder… Omdat singles op datingapps maar geen liefde konden vinden, besloten sommige van hen op zoek te gaan naar iets anders: een activiteit die ze leuk vinden. En, mooi meegnomen, mensen om die activiteit mee te delen. De New York Times doopte het ‘hobbyamory’: Een mash-up van hobby en amory, waarmee deze manier wordt aangeduid om van je vrijetijdsbesteding een plek te maken om mensen te ontmoeten, zónder de druk van romantische verwachtingen. Het idee is niet om je keramiekcursus om te toveren tot een verkapte speeddate. Het draait om me-time, met een leuke ontmoeting hooguit als mooie bonus.
The proof is in the data
De verschuiving komt op in een tijd waarin daten een dagtaak is geworden: app downloaden, profiel perfectioneren, matchen, chatten, een drankje plannen, gecanceld worden, opnieuw beginnen. Elkaar IRL treffen draait die dynamiek om. Je begint niet langer bij “vind ik deze persoon leuk?”, maar bij “vind ik het leuk om hier te zijn?”.
Volgens een onderzoek van EduBirdie, in mei 2026 aangehaald door Vice, zet een op de vier Gen Z’ers de vrije tijd in om andere singles te ontmoeten. Ruim een derde vindt dat outdooractiviteiten een date sexyer maken; relatietherapeut Jaime Bronstein wijst hardloopclubs aan als hét voorbeeld. Dezelfde logica duikt op bij Eventbrite, dat tussen mei 2023 en april 2024 al ruim 1,5 miljoen zoekopdrachten naar singles-evenementen telde. En de grootste dealbreaker? Voor 45 procent van Gen Z en 35 procent van de millennials: iemand die je interesses niet deelt.
Een change of scenery
Het decor verandert dus. Weg met de sfeervolle bar uit Sex and the City, welkom in de hardloopclub. Geen drankje meer waarbij twee onbekenden elkaars romantische potentieel peilen, maar een klimles waarin je eerst ontdekt of de ander wel kan zekeren. De film verkocht dat idee natuurlijk allang. In Before Sunrise (1995) van Richard Linklater raken Céline en Jesse aan de praat in de trein van Boedapest naar Wenen. Hij praat haar het perron op en ze lopen de nacht door de stad, tot zijn vlucht de volgende ochtend. Of in Save the Last Dance (2001). Waar de chemie niet ontstaat boven een glas wijn, maar in een sweaty repetitieruimte. Daar leert hij haar stap voor stap hiphop dansen. Of het klikt, blijkt uit wat ze samen doen – niet uit een profielpagina. Hobbyamory leent min of meer die grammatica van de klassieke romcom, maar dan zonder de belofte dat het ergens toe leidt.
Eerst de me-time, dan een match
Zo verschuift ook het beeld van de single. Niet langer iemand die in de wachtkamer zit tot de liefde langskomt, maar iemand met een volle agenda die dit leven al compleet vindt — of er nu een partner in beeld komt of niet. Daarmee raakt de trend aan solo-maxxing, een term uit de internetcultuur voor het vrijgezellenleven als bewuste keuze in plaats van overgangsfase.
In 2026 besteden steeds meer mensen, en vooral Gen Z, hun geld en energie liever aan zichzelf dan aan een date die emotioneel én financieel een flinke investering vraagt. Dit betekent echter niet dat er een oorlog wordt verklaard aan de apps. En al helemaal niet aan het daten. Bij ‘hobbyamory’ gaat het niet zozeer over Tinder afschaffen, maar wel om het zijn monopolie te ontnemen op de manier waarop we verbindingen aangaan. Want was de beste manier om liefde te vinden uiteindelijk niet juist om er niet naar op zoek te gaan?
