Pablo Salvador Willemars presenteert 'Nat bij Regen' op AFW

Zaterdagmiddag, aan de Looiersgracht, liep het laatste model van Amsterdam Fashion Week naar buiten. Het regende niet, maar zo klonk het wel. Pablo Salvador Willemars, een Nederlandse designer to watch, presenteerde er diens derde collectie: Nat bij regen, vernoemd naar een verkeersbord. Op het eerste gezicht een pleidooi om de magie van regen terug te brengen. Maar wie Willemars een week eerder spreekt, terwijl diens moeder en tante in het atelier zitten te helpen, hoort iets anders. Deze collectie gaat over wie er in Nederland eigenlijk aanspraak mag maken op traditie.

Een week voor de show

“Stress, oeh”, klinkt het aan de andere kant van de telefoon, wanneer ik Willemars een week voor de show vraag hoe het ervoor staat met de collectie. “Nee, gaat goed. Ik heb vandaag een coupeuse, en m’n tante en m’n mama zijn aan het helpen.” Naaien kunnen die laatste twee niet, maar hun hulp komt van pas, “voor handwerkjes en zo”. Zo blijken de voorbereidingen een family affair. Al is daarmee niet alles gezegd, want Willemars heeft het hele netwerk ingeschakeld in aanloop naar de show.

Pablo Salvador Willemars — ©Katerina Bezede

De voormalig assistent van Duran Lantink – “Ik begon bij hem met een stage in 2021, en ben tot hij naar Parijs ging blijven plakken” – bouwde de afgelopen jaren een flink netwerk op in de mode-industrie. Iets wat nu tot uiting komt in het team dat om Willemars heen is komen te staan: stylist Jos van Heel, castingdirector Michiel van Maaren, fotograaf Marc de Groot, nail artist Daniel Smedeman en producer Rachid Naas. “All hands on deck“, vat Pablo het samen. “Er zit drie euro aan stoffen in die collectie”, zegt Pablo lachend, “maar het zijn echt waanzinnige talenten die het allemaal samen laten komen.”

Lookbook van Pablo Salvador Willemars' collectie 'Nat bij Regen' door Marc de Groot — ©Marc de Groot/Pablo Salvador Willemars

Upcycling – van antiek tot Hema

Voor de nieuwe collectie is Willemars al ruim een jaar materialen en objecten aan het verzamelen. De ontwerpen zijn namelijk volledig upcycled. “Ik heb vanuit de Hema niet verkochte spullen ontvangen, een textielsorteerbedrijf uit Ede heeft twee maanden lang alle regenkleding voor mij bewaard, ik heb antiek uit Zeeland verzameld, en ik heb veel van Duran overgenomen toen hij naar Parijs vertrok.” Dat er regenkleding in de collectie zit, is minder vanzelfsprekend dan het klinkt: die wordt normaal gesproken vernietigd. Regenkleding is plastic, en zes weken samengeperst in een baal op een boot overleeft het niet.

Niet alleen bestaande materialen dienden als uitgangspunt: ook het werk van illustrator Fiep Westendorp vond zijn weg naar het ontwerpproces. “Ik heb veel inspiratie gehaald uit het werk van Fiep Westendorp”, legt Willemars uit. “Want je denkt natuurlijk ook gewoon aan Jip-en-Janneke-regenlaarsjes.” Zo is het vrolijke kleurenpalet van de looks gebaseerd op haar illustraties. Bovendien was Westendorps doorbraak als zelfstandig illustrator een opdracht voor een regenjassenmerk, met een kindje op de fiets in de regen. Fiep en Pablo: een logischere match is nauwelijks te bedenken. Voor het gebruik van haar beeldtaal vroeg Willemars netjes toestemming: “Ik heb ook echt hun blessing.”

Nat bij regen

“Vorig jaar, met Pasen, was ik in Parijs, en toen belde Dani Bless mij”, vertelt Willemars. Duran Lantink had de organisator van Amsterdam Fashion Week getipt, en gezegd dat ze Willemars een podium moesten geven. “Toen dacht ik: oké, dat is heel snel – ik zou toen drieënhalve maand hebben voor een collectie. Dus het moest ook gewoon niet te moeilijk. Een niet te zwaar onderwerp, maar iets wat mensen gewoon begrijpen. Zoals ook mijn treincollecties.”

Daarmee doelt de ontwerper op diens twee voorgaande collecties, gebaseerd op de NS en de sterke band die diens familie daarmee heeft. Op de afstudeercollectie ontving Willemars veel positieve reacties: “Mensen zeiden: o, als ik nu in de trein zit, of als ik dat deuntje hoor… Ze zeiden nu positiever naar hun treinreis te kijken. En ik dacht: dit is zo bijzonder, dat je met mode mensen hun dagelijks leven een positieve draai kan geven.”

Na het telefoongesprek met Dani Bless begon het in Parijs plots keihard te regenen. “Ik belandde in Bourse de Commerce. Daar was een video-installatie van Cecilia Bengolea waarin allemaal jongens in de regen dansten. Ik dacht: dit is het. Regen.” En zo verlegt Willemars de focus van een vervoersbedrijf naar een natuurverschijnsel, met nog steeds datzelfde doel: “Dat ik misschien wel de negatieve kijk van mensen op regen kan veranderen. Als ik al één iemand wat positiever kan laten zijn over de regen, dan zou dat al heel leuk zijn.”

Staphorster stipwerk en klederdracht

Maar Willemars vond inspiratie in nog meer typisch Nederlandse dingen. Bijvoorbeeld Staphorster stipwerk. Daarvoor reisde de ontwerper af naar, uiteraard, Staphorst. “Ik kom daar niet vandaan, ik was er nog nooit geweest, ik ben gewoon een dame uit de Randstad”, vertelt Willemars lachend. “Maar ik wil dit goed doen, met respect voor de traditie – en dan lekker naar het heden trekken.” In Museum Staphorst kreeg Willemars een rondleiding en een spoedcursus stipwerk van Grietje. Zo vond de ruim tweehonderd jaar oude decoratietechniek zijn weg naar Willemars’ collectie. “We hebben zo’n mooie traditie in Nederland van het aanbrengen van decoratie op stof”, vertelt de ontwerper. “Wat heel mooi is, omdat het eigenlijk zo niet-westers, niet-Nederlands, en niet-nuchter is om decoratie aan te brengen.”

Zo lijkt Willemars, naast regen, de magie ook terug te vinden in Nederlandse tradities en klederdracht. Maar bij klederdracht ligt het ingewikkelder dan bij regen. “Ik vind het heel belangrijk om te kijken naar wat wij als Nederland allemaal aan tradities hebben, en klederdracht is zo ontzettend mooi en zo uitgesproken”, zegt de ontwerper. “Maar veel van dat soort liefde gaat vaak ook gepaard met haat, en met enge gevoelens over wat Nederlandsheid is, wat Nederlands-zijn is, en wie dat allemaal niet mag zijn of nooit zal zijn. Dat is iets waar ik echt recht tegenover sta. Dat maakt het een heel interessant onderwerp om uit te zoeken: dat je tradities omarmt zonder dat het mensen pijn hoeft te doen, zonder dat het mensen buitensluit.”

Regen op de Looiersgracht

De collectie die Willemars op de zaterdag van Amsterdam Fashion Week 2026 presenteerde, deed precies dat. Met speelsheid en excentriciteit werd de magie teruggebracht naar regenkleding. Herkenbare items uit de Nederlandse fietscultuur – een poncho, een trenchcoat, en zelfs een fietsslot – werden opnieuw geïnterpreteerd, spatten van kleur en kregen een catwalkloopje mee (met dank aan Michiel van Maaren) dat niet zou onderdoen voor een coutureshow. Een gevoel van verwondering overviel je als toeschouwer, en deed je afvragen of regenkleding niet gewoon hartstikke couture is – vooral met een hoedje à la Pablo Salvador Willemars.

Een oorijzer, regenkleding à la Jip en Janneke en Staphorster stipwerk bleken in de looks van Willemars moeiteloos met elkaar verweven, en kwamen samen tot iets moderns. Nederland van alle tijden werd naar het nu gehaald, en het was ontroerend en aanstekelijk tegelijk om te zien hoe traditie en nostalgie door de ogen van Pablo Salvador Willemars tot zo’n feestje werden gemaakt. Een feestje in de regen – voor iedereen.