dit-is-de-opvallendste-trend-van-bridal-fashion-week-411969
©Courtesy of Marmar Halim

Textuur is niet bepaald nieuw in de bruidssalon. Al decennialang volgen trouwjurken ongeveer dezelfde formule: kant, strass, zijde en bergen tule. En die materialen gaan nergens heen. Maar tijdens New York Bridal Fashion Week, waar de fall 2027-collecties werden getoond, zagen we zoveel onbekende stoffen en appliqués dat we de modellen voortdurend vroegen of we hun jurk even mochten aanraken.

Dé trouwjurkentrend van 2027

Dat is opvallend, want tegelijkertijd worden de silhouetten juist traditioneler. Ontwerpers zoeken de vernieuwing dus ergens anders: in materiaal dat zich laat vervormen, in weefsels die zichzelf tot sculptuur vouwen, en in versieringen die eerder rauw dan kostbaar ogen. De trouwjurkentrend van 2027 is bedoeld voor de bruid die op haar trouwdag liever een kunstwerk draagt dan een jurk. Vijf ontwerpers van trouwjurken leggen uit hoe zij het deden.

Lein

Zilveren geslepen kralen in lagen tule en bobbinet, over een silhouet dat ‘niets’ doet: ontwerper Meredith Stoecklein wilde dat de versiering het werk deed. “Met de Daniela Dress wilde ik de relatie tussen eenvoud en ornament onderzoeken”, vertelt ze. “Het silhouet is bewust simpel en ontspannen, zodat de textuur en de beweging van de versiering de aandacht trekt. Geïnspireerd door de onregelmatige oppervlakken en organische samenstellingen die je in de natuur vindt, hebben we zilveren geslepen kralen verwerkt in lagen fijne tule en bobbinet. Dat levert een textuur op die bijna mineraalachtig aanvoelt.”

“Ik vond het idee mooi om iets wat traditioneel kostbaar is een rauwe, imperfecte kwaliteit te geven”, vervolgt ze. “Het kraalwerk volgt de lijnen van het lichaam, omlijst de gedrapeerde open rug en loopt door tot voorbij de zoom. Dat zorgt voor beweging en een onverwacht gevoel van vloeiendheid tegenover de structuur van de crêpe.”

Katherine Goguen for Lein
©Katherine Goguen for Lein

Marmar Halim

Het lijken veren, maar het is brokaat. Marmar Halim knipte de stof in reepjes en bootste daarmee de jaren twintig na, zonder één echte veer te gebruiken. “Deze jurk is geïnspireerd op mijn muze: the creative girl. Met deze collectie wilde ik de speelse, glamoureuze geest van de jaren twintig vangen, en dan vooral de schoonheid en beweging van veren, maar op een moderne en onverwachte manier”, vertelt Halim. “In plaats van traditionele veren te gebruiken wilde ik onderzoeken hoe stof datzelfde gevoel van beweging en textuur kan oproepen.”

“We begonnen met het manipuleren van brokaat: we knipten het in fijne reepjes en drapeerden elk stukje rechtstreeks op de paspop, zodat het het lichaam volgt en definieert. Elk detail is vervolgens met de hand gestikt, met fijne metaaldraadjes in het onderste deel van de jurk voor beweging en sculpturaal volume, vermengd met zachte lagen tule”, legt ze uit. “Voor mij staat deze jurk voor de vrijheid om te experimenteren. Ik wilde het traditionele idee van bruidsmode uitdagen door iets klassieks om te vormen tot iets onverwachts, met behoud van de vrouwelijkheid, lichtheid en glamour van de jaren twintig.”

Courtesy of Marmar Halim
©Courtesy of Marmar Halim

Kyha

Kyha Scott ging naar de Balearen en kwam terug met een stof die zich gedraagt als wild gras. Metaaldraad door het weefsel vangt het licht; de plooien ontstonden vanzelf. “Het leidende principe bij het ontwikkelen van de stoffen voor mijn collectie Josephine was het vangen van de texturen en bewegingen die we op de Balearen tegenkwamen”, vertelt de oprichter en ontwerper. “Deze specifieke stof is geïnspireerd op de wilde grassen die het eilandlandschap kenmerken. De textuur verwijst naar de beweging en energie van die inheemse flora.”

“Toen we de stof begonnen te draperen, ontdekten we dat die vanzelf in sculpturale plooien viel. In plaats van daartegenin te werken, lieten we de stof het silhouet bepalen”, legt ze uit. “Het resultaat is een stuk dat het samenspel tussen textuur, beweging en structuur viert, en de natuurlijke invloeden van het Baleaarse landschap samenbrengt met precisie en architecturale vormen.”

Courtesy of Kyha
©Courtesy of Kyha

Mia Atelier

De meest conceptuele jurk van de week: een ontwerp dat eruitziet als het prototype ervan. Mia Chen maakte van de toile – de katoenen proefversie, die normaal nooit het atelier verlaat – het eindproduct. “We gebruikten een katoenmix in een kleiachtige kleur, als echo van de toile”, legt de oprichter en creative director uit. “De stof houdt structuur prachtig vast en heeft een matte afwerking, met een rauwe, tactiele kwaliteit die doet denken aan het doek van een kunstenaar.”

“De inspiratie kwam voort uit wat zich achter de schermen afspeelt: de pasbeurten, het atelier en de jurk die vorm krijgt”, vertelt Chen. “Er zit zoveel schoonheid in het proces van jurken maken dat mensen zelden te zien krijgen, en dat wilde ik naar het eindproduct brengen. De rauwheid en het gevoel dat het net niet af is, zijn bewust.” En: “Het voelt misschien imperfect, maar die keuze is weloverwogen.”

Courtesy of Mia Atelier
©Courtesy of Mia Atelier

Floure Studio

Honderden meters rouleau, met de hand tot een lijfje gevlochten, en een achterkant die uitwaaiert in drie enorme zijden rozetten: bij Floure Studio is het geen versiering, maar de structuur en de textuur. “De collectie Ostria ontstond uit mijn fascinatie voor de vrouwelijke vorm en het idee om textuur te creëren via structuur in plaats van versiering”, legt ontwerper en oprichter Flourenchia Tamir uit. “Ik wilde dat het lijfje bijna als een sculptuur zou aanvoelen, met een fijn geweven oppervlak dat de natuurlijke rondingen van het lichaam volgt. Elk vlechtdetail moest zorgvuldig worden opgebouwd, terwijl de spanning en precisie van de korsetconstructie eronder intact bleven.”

“De achterkant van de jurk ontvouwt zich in drie oversized, abstracte rozetten van gedrapeerde zijde”, vervolgt ze. “In plaats van traditionele, perfect gevormde bloemen wilde ik dat ze spontaan en bijna onaf zouden aanvoelen, met lagen stof die draaien, samentrekken en vanzelf in de dramatische sleep vallen. Elke rozet brengt zijn eigen dimensie en beweging met zich mee, waardoor de rok bijna een levende sculptuur wordt. Voor mij gaat Ostria over de spanning tussen structuur en vloeiendheid. Ik wilde dat de jurk zowel architecturaal als romantisch zou aanvoelen.”

Madison Aycoth for Floure Studio
©Madison Aycoth for Floure Studio

Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd door Vogue US.