Dat je er met een bootje kunt binnenvaren is misschien nog het minst bijzondere aan Drift Museum. Alleszeggend over wat je als bezoeker na het aanmeren – je kunt overigens ook gewoon per voet, fiets of auto komen – nog meer te zien krijgt.
Nou is ‘zien’ misschien niet het juiste woord. Ervaren, daar gaat het om voor Drift-oprichters Lonneke Gordijn (46) en Ralph Nauta (48). Met Studio Drift begonnen ze in 2007, vers afgestudeerd van Design Academy Eindhoven – het woord ‘studio’ mag je anno 2026 weglaten. Drift Museum was al jaren een ambitie. In 2019 wisten ze al dat het er zou komen, vier jaar later werd het aangekondigd. De officiële opening staat nu gepland voor begin 2027, na een ‘soft opening’ met specifieke events in december – zeker twee jaar later dan ze voor ogen hadden. Er komt veel bij kijken, een eigen museum, en helemaal een dat herbergt in een ontzettend groot – achtduizend vierkante meter – monumentaal pand; de Van Gendt Hallen in Amsterdam. Tien minuten fietsen van het centraal station, vanwaar straks een deel van de bootjes zal vertrekken. Lonneke en Ralph hadden het pand al op het oog toen het in 2013 werd gekocht door ondernemer Eduard Zanen. Hij wilde er het hoofdkantoor van zijn toenmalige kinderwagenbedrijf Bugaboo van maken maar zette het, na de verkoop van het merk, in als pand dat ruimte biedt aan duurzame start-ups. En nu dus tevens als expositieruimte.
Het Drift Museum: een sneakpeek
Het visionaire werk van Drift was eerder op tal van plekken te zien. In eigen land in het Stedelijk en Rijksmuseum, Boijmans Van Beuningen en Voorlinden. In het buitenland werden kunstwerken opgenomen in het Victoria and Albert Museum London, Los Angeles County Museum of Art en San Francisco MoMA. Maar op een eigen locatie hoef je geen rekening te houden met de plek die je elders krijgt toegewezen, legt Lonneke uit. “We willen onze boodschap zo goed mogelijk overbrengen. In de afgelopen twintig jaar is dat voor mijn gevoel nooit helemaal gelukt zoals wij het voor ons zien. We hebben grote ruimtes nodig, het ene werk moet in het andere kunnen overlopen: Drift Museum is een route die een emotionele reis bewerkstelligt. In een bestaand museum krijg je drie of vier, hooguit zes maanden de tijd. Wij nemen ons eigen team mee omdat ons werk op fijne techniek berust, maar dan heeft het team van het museum op dat moment geen werk: evenmin wenselijk.”
Die nadelen vallen nu weg. Vooral de immense ruimtes bieden mogelijkheden, al zijn ze ook simpelweg nodig: het werk van Drift is gróót. Neem de zwevende en om hun as tollende betonblokken (hoe dat precies werkt? Dat is alsof je een illusionist naar zijn truc vraagt; verwacht geen antwoord). Of het acht meter hoge houten paviljoen dat om zijn bezoekers meebeweegt. Of de grote kwal-achtige bloemen van zijde die neerdalen vanuit het plafond, zich openen en weer terugtrekken. Daarvan hangen er in het Rijksmuseum permanent vijf. In Drift Museum zijn het er veertig.
Het werk van Lonneke en Ralph is groot en groots, versterkt door de beweeglijkheid ervan. Tegelijkertijd weet het de toeschouwer te raken en tot stilstand te dwingen – een interessante tegenstelling. Op verschillende plekken in het pand zijn er doorkijkjes naar werken die je eerder vanuit ander perspectief hebt gezien. Wat het precies met je doet, kun je als bezoeker straks meten; wie dat wil kan bij binnenkomst een tracker om zijn pols doen die je emotie voor- en achteraf vergelijkt.

Ver vooruitzien
Voorafgaand aan het interview krijgt Vogue een tour door het pand, waar nog flink geklust wordt. Tal van bouwvakkers zijn in de weer, er ligt stof en hangen plastic afscheidingsgordijnen. Ralph geeft de tour in zijn eentje, Lonneke is vertraagd; de accu van haar auto is leeg. Ze knuffelen elkaar als ze arriveert. Naast hun bijna twee decennia durende partnerschap vormden ze jarenlang een koppel; zij was 19, hij 21 toen ze elkaar ontmoetten. Twaalf jaar geleden gingen ze uit elkaar. Inmiddels hebben beiden kinderen uit een nieuwe relatie. Dat ze elkaar door en door kennen blijkt binnen de eerste minuten van het interview. Geregeld kibbelen ze of vallen ze elkaar in de rede, maar altijd met een voelbaar respect voor de ander, zoals wanneer Lonneke haar hand op Ralphs knie legt als hij begint te praten. “Even wachten”, zegt ze dan, dwingend maar liefdevol. Drift Museum is imponerend, nu al, hoewel nog ontsierd door ladders en loopplaten. Ralph raakt tijdens de rondleiding geregeld afgeleid door dingen die beter kunnen, tot op het niveau van een deurklink.






