Is er iets dat je graag van de set mee naar huis had willen nemen?

O ja, de rok en de top. Ik vond ze geweldig, ook al ben ik bijna gevallen, omdat de rok zo lang was dat ik er steeds over struikelde.

Ik vind je grote, fabulous zonnebril ook geweldig.

Dat waren hun zonnebrillen. Ze zeiden dat ik ze zou krijgen, maar dat is nooit gebeurd.

Oeps!

Ik verzamel zonnebrillen. Dat heb ik altijd al gedaan. Ze zijn onmisbaar in mijn werk – maar voordat ik deze baan had, had ik geen geld om ze te verzamelen.

Cher op ski’s

Aangezien je in de campagne een paar fantastische pufferjassen draagt, was ik benieuwd: wat doet Cher in de winter?

Nou, [ik vind het heerlijk] om samen te zijn met mijn familie en mijn vrienden, want ik heb heel veel vrienden. Meestal spreek ik af met twee van mijn beste vrienden, Richard en Laurie Stark – van Chrome Hearts – en ga ik met de kinderen op stap. We gaan dan naar Aspen, of ik heb ook vrienden in Europa en Engeland. Het komt er meestal gewoon op neer dat ik tijd doorbreng met mensen van wie ik echt houd.

Gaat Cher skiën?

Ja, ik ski – mijn kinderen skiën ook.

Ben je een winter activity kind of gal? Doe je bijvoorbeeld ook aan sneeuwschoenwandelen?

Ik ben niet zo’n planner. Ik ben meer iemand die op het laatste moment beslist. Maar ik vind het leuk om een kerstboom te gaan kopen – gewoon de dingen die iedereen doet. Ik ben dol op skiën in Aspen.

Wintermode kan lastig zijn. Wat is jouw geheim om er in de kou chic uit te zien?

Ik heb het altijd koud, waar ik ook ben. Als ik het niet warm heb, ben ik gewoon echt niet aardig. Dus kleed ik me in laagjes. Ik heb een paar laarzen die ik altijd draag. De man die ze maakt heeft ze zelfs naar mij vernoemd: ze heten ‘Cher Cowboy Boots’. Ik heb die laarzen in elke kleur en elk materiaal. Daar begin ik meestal mee, en van daaruit bouw ik mijn outfit verder op.

Style icon-status en Bob Mackie

De campagne heet Re/Icons. Je bent duidelijk een icoon, en ik ben benieuwd waarom je denkt dat je door de jaren heen zo relevant bent gebleven.

Weet je wat? Ik heb geen idee. Toen ik met deze carrière begon – op mijn negentiende – had ik nooit gedacht dat ik beroemd zou worden. Het was nooit bij me opgekomen dat ik zelfs maar mijn eerste album zou maken. Ik dacht dat ik misschien heel even in the picture zou zijn – maar niet honderd jaar lang. Dus voor mij is er niets dat je kunt doen.

Ik bedoel, ja, je kunt een film maken of een album uitbrengen – maar succes kun je niet plannen. En geluk heeft voor mij zo’n enorme rol gespeeld. [Toen ik jonger was,] kon ik geen baan vinden. Ik had geen geld toen Sonny [Bono] en ik uit elkaar gingen, dus ging ik naar New York en verkocht al mijn sieraden. Toen ik daarheen ging, had ik niets. Ik nam gewoon mijn kinderen mee en vertrok. Maar ik wilde actrice worden, en uiteindelijk kreeg ik een rol in het toneelstuk Come Back to the Five and Dime, Jimmy Dean, Jimmy Dean.

Ik heb het gevoel dat je zo’n icoon bent, omdat je ook een kameleon bent geweest – je hebt door de jaren heen zoveel verschillende rollen en personages gespeeld. You love switching it up.

Ik bedoel, afwisseling alleen maakt je nog geen icoon. Maar je moet bereid zijn om jezelf in de awkward zone te duwen – soms pakt het goed uit, en soms is het een misstap. Ik zie mezelf als een botsauto: als je een bepaalde kant opgaat en het lukt niet, kun je het opgeven of je kunt achteruitrijden en een andere richting proberen.

Je bent ook een blijvend stijlicoon, omdat je altijd fearless bent geweest in je manier van kleden. Hoe voelt het om als stijlicoon te worden bestempeld?

Ik vind het echt leuk. Soms is het fantastisch, en soms is het vreselijk en belachelijk. Als je grote sprongen maakt, weet je nooit of je ergens op terechtkomt. Toen ik Bob [Mackie] had en de tv-show, was het veel makkelijker. Maar toen Sonny en ik onze bell-bottoms droegen, vonden mensen ons niet per se leuk. Ik bedoel, kinderen wel – ouders niet! We droegen naar ons werk kleding waarin we elke dag leefden.

De modewereld rouwt nog steeds om het overlijden van Bob Mackie, en jullie twee hadden door de jaren heen zo’n geweldige band. Wat zal je het meest van hem bijblijven?

Ik heb hem een maand geleden nog bezocht, en we hebben wat rondgehangen en gepraat over alles wat we samen hebben gedaan en de eerste keer dat we elkaar zagen. We hebben een geweldige tijd gehad. We waren de hele dag samen, en het was leuk om herinneringen op te halen, want onze show leek meer op spelen. Het leek niet echt op werk, behalve dan de tijd die je erin moest steken – maar het daadwerkelijk opvoeren van de show was echt alsof we aan het spelen waren en deden alsof.

Ik bracht elke woensdagavond twee uur met hem door. Hij kwam langs, en we hadden dan zo’n elf jurken, waaruit we er vier [uitkozen] – voor de opening, het concert en mijn solo. Hij had altijd fantastische jurken, en ik was helemaal onder de indruk. Ik was een arm kind, dus het raakt me nog steeds op een bepaalde manier. Hij had ook een hilarisch gevoel voor humor, dus we hadden ontzettend veel plezier. Het was nooit zo van: ‘O jee, nu moet ik deze kleren aantrekken.’ We waren vrienden, dus het was altijd easy to have a good time.

‘They’re a little late’

Denk je dat hij jouw signature stijl heeft bepaald?

Iedereen plaagde Bob altijd omdat ik zijn Barbiepop was. Ik was zo smal als een stokje, dus alles [wat ik droeg] stond me als een topmodel. Zonder Bob zou ik zeker geen fashion icon zijn, want Bob was echt heel belangrijk bij het ontwikkelen van mijn eigen stijl. Ik deed ook wel eens dingen op eigen houtje, maar Bob was echt degene die me naar die echte glamourmomenten heeft gedreven. Toen ik met The Cher Show begon, had ik geen idee wat er zou gebeuren als ik de omslagdoek die ik droeg afgooide en over de catwalk liep – maar iedereen leek altijd te klappen en het geweldig te vinden.

Het is onmogelijk om één favoriet Mackie-moment te kiezen, maar zijn er momenten die er voor jou uitspringen?

Er was er één die we ‘The Dress’ noemden. Dat was de jurk die ik droeg tijdens mijn eerste Met Gala. Ik droeg hem ook op de cover van Time Magazine. Maar het was niet de bedoeling dat het die [jurk] zou worden. Bob, Vogue en ik deden een fotoshoot met jurken uit de jaren twintig tot en met zeventig. Toen we naar het Met Gala gingen, had ik geen idee wat ik aan moest trekken, en we zeiden: ‘Bob, wat dacht je van deze jurk [uit de fotoshoot]?’ Wat ik me niet realiseerde, was dat de meeste mensen verbaasd waren, omdat het lijkt alsof je helemaal naakt bent. Dat ben je niet – maar zo ziet het er wel uit.

En nu loopt iedereen in naked looks over de rode loper!

Ik weet het. They’re a little late.

Grappig dat je die Vogue-fotoshoot noemt, want we hebben die onlangs nog eens bekeken. Wat herinner je je nog van die fotoshoot?

Ik herinner me elk moment. De kleding van Bob kon je zelfs binnenstebuiten dragen: zo prachtig waren ze gemaakt. Anderen hebben zijn jurken misschien wel gekopieerd, maar ze hebben ze niet op dezelfde manier gemaakt als hij. Bob was een genie. Toen we bezig waren met die [naked] jurk, herinner ik me dat ik binnenkwam voor een fitting en ik zag een klein keukentje. Daar stond een vrouw die dingen uit de koelkast haalde en in de vuilnisbak gooide. Ik had geen idee wat ze aan het doen was. Dus ik zei: ‘Bob, wie is dat?’ En hij zei: ‘Dat is Marlene Dietrich!’ Zij had de stof meegebracht waaruit we de jurk maakten. Het geheim van de jurk dat mensen niet weten, is dat hij gemaakt was van een stof die in Amerika verboden was, genaamd soufflé.

Kun je nog andere momenten in je carrière herinneren waarop je de trends voor was, net als bij die naked dress?

Er was nog een ander moment dat ik geweldig vond: mijn Bob Mackie-headpiece bij de Oscars van 1986. Het was een eerbetoon aan de Mohawk-stam. Ik zag het al helemaal voor me en zei tegen Bob: ‘Dit is wat ik zie.’ Hij zei: ‘Zal ik er helemaal voor gaan?’ Ik zei: ‘Absoluut.’ Ik bleef maar aan mijn vriend Joshua Donen en zijn vader Stanley Donen vragen of het wel oké was. Ik liep ermee het podium op, en ik herinner me dat Josh diep ademhaalde.

Toen kwamen we gelukkig Stanley tegen, want hij zei: ‘Dit is perfect.’ Achter de schermen kwam ik Jane [Fonda] tegen, en ze zei: ‘Wacht even – laat me even naar mijn stoel gaan, want ik móét zien hoe het publiek reageert.’ Een van mijn favoriete acteurs, Don Ameche, won die avond de Oscar, en ik herinner me dat ik dacht: oh mijn god, dit is vreselijk, want hij won deze grote prijs en ik leek wel acht meter lang in deze outfit.

Over iconisch gesproken. Ik ga ons gesprek (helaas) afsluiten met een vraag over nieuwe muziek. Kunnen we binnenkort nieuwe nummers verwachten?

Ik sta op het punt een album te maken, maar ik sta ook op het punt een nummer te maken – the craziest collab ever. Ik kan er niet over praten, maar het is geweldig. Het is een collab waar niemand aan zou denken. Maar ik denk dat niemand denkt dat het té crazy is. [Noot van de redactie: Consider us hooked.]

Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd door Vogue US.