Een bezoek aan de nieuwe winkel van La Collection

Na deze talk wandelen we naar de nieuwe ruimte van La Collection, gehuisvest in een beschermd 19e-eeuws art-nouveaumonument in het historische hart van Antwerpen, ontworpen door de Belgische architect Ferdinand Truyman. We zijn zowel onder de indruk van het prachtige magische pand als de nieuwe collectie. Dit is een Belgisch merk om op je radar te hebben.

Een kennismaking met nieuw talent

We reizen door naar het indrukwekkende KMSKA voor een presentatie in samenwerking met jonge designers. We lopen door iedere ruimte waar een designer een werk heeft gemaakt geïnspireerd door een kunstwerk dat daar hangt, en het voelt als een magische reis. Er springen er voor mij twee uit. De eerste is Amar Singh, een Surinaamse-Indiase kunstenaar, die moeilijk te missen is. Gekleed als zijn alter ego, drag persona Babu, wordt duidelijk dat hij onderdeel is van zijn museumstuk. De ruimte waarin hij zich bevindt is de Evil Gallery. Hij haalde zijn inspiratie uit meerdere kunstwerken, en creëert een levensgrote majorette en marching soldier, gehuld in goud en kralen.

In een bijna tegenovergestelde, waar rust domineert, tref ik Deens designer Laura Meier Hagested, die mij al bekend voorkomt. Na een kleine Google sesh zie ik dat ze model heeft gestaan voor meerdere campagnes van Gucci. Haar werk, een tulen jurk, hangt aan een eenvoudig kledingrek. Daarnaast staat een paspiegel. Het geheel dwingt je om te kijken naar de diepere lagen. De spiegel refereert aan het schilderij waarop het is geïnspireerd: Little Jeanne door Jules Pascin uit 1908. Het schilderij roept een modern gevoel op, dat Laura weet te vertalen naar haar kunstwerk. De presentatie komt sterk tot zijn recht in deze kalmerende ruimte.

Een intiem gesprek met Julie Kegels

We bezoeken ook Julie Kegels, in een overvolle maar zeer inspirerende ruimte. Ze werkt samen met COUR, een appartementengalerie waar mode, interieur en kunst samenkomen, en met verschillende artiesten en vrienden, die ook meewerken aan haar gelijknamige label Julie Kegels. Wij waren al fan van de ontwerper, maar door deze ruimte en de intieme presentie groeit de bewondering nog meer.

Kegels staat iedereen persoonlijk te woord. Daar maakt menig journalist dan ook graag gebruik van. Er wordt haar gevraagd hoe het met haar label gaat, zeker nu er groei ontstaat. Ze antwoordt eerlijk dat groei heel mooi is, maar ook gepaard gaat met de nodige zorgen, zowel op operationeel als financieel vlak. Ze overweegt elke stap, en alle aandacht is welkom, benadrukt ze.

Ik vraag haar hoe ze haar collectie opbouwt, en wie zij in gedachten heeft als ze ontwerpt. Ze geeft aan dat ze per dag verschillende rollen aanneemt: de lieftallige vriendin en partner, de business owner, de party girl – en dat al deze vrouwen gekleed moeten worden. Soms in dezelfde outfit, die uit lagen bestaat, net als onze persoonlijkheden.

Een presentatie van Brandon Wen 

We wandelen weer terug naar de Botanic Sanctuary en iedere straat van Antwerpen heeft iets whimsicals. We lopen langs een magisch pand met gekleurde ramen, kinderkopjes, mooie roze bloemen en een schip dat uit de muren van een prachtig hoekpand steekt. De vibe sluit mooi aan op de presentatie van Brandon Wen, die in de gangen van de Botanic Sanctuary gepresenteerd wordt door de designer zelf. Modellen poseren op voetstukken tussen grote planten. Gekleurde kunstwerken leiden naar een kleien ruimte, waar de muren betegeld zijn met Delfts blauwe tegeltjes, van de plinten tot het plafond. Hier hangt zijn laatste collectie. Alles kan op meerder manieren gedragen worden. De look die hij zelf draagt, bestaat uit een limegroene rok met een wit overhemd die losjes over de schouders hangt. De schetsen, kunstwerken en zijn collectie zijn kunstobjecten an sich.

Een interview met Julian Klausner

Na een hapje en een drankje is het tijd voor het interview met Julian Klausner, geleid door collega Chioma Nnadi, Head of Editorial van de Britse Vogue. Een hoogtepunt van Antwerp Fashion Festival 2026. Mijn moment komt daarna.

We nemen plaats in een warme prachtige kloosterzaal, met zacht roze stoeltjes, waar een knusse sfeer hangt. De zaal zit vol. Het voelt als een persoonlijk gesprek tussen Nnadi en Klausner, waar wij onderdeel van mogen zijn. Ze vraagt hem hoe het voelde om de opvolger van Dries Van Noten te zijn, en of hij zich de eerste dag nog kan herinneren. Klausner beantwoordt alle vragen met liefde en respect voor het huis, maar zegt ook dat de overname zo geleidelijk is verlopen, dat de eerste dag niet echt als een eerst dag voelde, maar dat hij zich wel het moment waarop hij het kantoor eigen mocht maken. Klausner voelt zich op zijn gemak, hij praat warm en open. Nnadi vertelt hem dat ze Michelle Obama tegenkwam – as one does – en dat zij vertelde dat haar “favorite” look er een van Dries Van Noten is.

Mijn eigen Q&A

Na de talk is het mijn beurt: ik mag Julian Klausner een aantal vragen stellen. Allereerst vraag ik hem naar het mooie compliment van Obama, en of hij een bepaalde vrouw in gedachte heeft als hij een collectie ontwerpt. Klausner geeft aan dat hij zichzelf juist forceert om niet op één bepaald beeld of vrouw te focussen om het zo inclusief te houden. Dat heeft het huis “historically” altijd zo gedaan. Het merk creëert voor iedere vrouw, ongeacht leeftijd, stijl en maat.

Het belangrijkste van de collecties is dat ze joy brengen, en dat dat voor iedereen geldt. Ik vertel Klausner over een catwalklook die mij aansprak in het MoMu, uit 2014: een groene tulen rok met twee tops over elkaar gedragen, met verschillende bloemenprints. Het gevoel dat die look mij geeft is joy. Ook is duurzaamheid een belangrijk onderdeel. Klausner geeft aan dat iedere vorm van productie in de kern niet duurzaam is, maar dat tijdens het ontwerpen heel bewust wordt nagedacht over wat mogelijk is. Bijvoorbeeld dat de ontwerpen allemaal een tijdloos element hebben, en dus tientallen jaren gedragen kunnen worden. Het is volgens Klausner een belangrijk gesprek dat gevoerd moet blijven worden. Hij kijkt altijd naar waar verbetering kan plaatsvinden.

Ik vraag Klausner tot slot waar hij inspiratie uit haalt, in deze toch wel donkere wereld. Hij zegt dat het voelt als zijn taak om als creative director en ontwerper een vorm van escapisme te creëren, een plek waar dromen en hoop je verder brengen. En daarmee neem ik afscheid van Julian Klausner – en van het prachtige Antwerpen.