Perfectie voelt niet meer als iets om naar te streven, maar als iets om te wantrouwen. Want is het strak, schoon, glad? Dan zal het wel AI zijn. Dan hebben we nog liever dat we er slonzig bijlopen om te laten zien dat we mens zijn. Ook als dat betekent dat de schimmel op de mouwen staat, aldus de Prada herfst/winter 2026-mannencollectie.
Vieze vlekken bij Prada herfst/winter 2026-mannencollectie
Tijdens de herfst/winter 2026-mannencollectie van Prada verschenen vlekken en verkleuringen op mouwen die bijna iets schimmelachtigs hadden. Het ging hierbij niet om een ongelukje backstage, maar om een bewuste keuze. De kleding oogde niet nieuw of onaangetast, maar juist alsof ze al een leven achter de rug had. Alsof ze al tijd, gebruik en slijtage hadden doorstaan.
Elke week onze beste artikelen in je inbox? Schrijf je hier in voor de Vogue-nieuwsbrief
Volgens Miuccia Prada weerspiegelde de collectie hoe de wereld nu aanvoelt: ongemakkelijk en instabiel. Ze noemde het zelf “uncomfortable”, een woord dat ze vaker gebruikt om aan te geven dat mode niet alleen mooi hoeft te zijn, maar ook mag schuren. Raf Simons sprak in interviews over lagen en sporen, over kleding die niet wordt gepresenteerd als een eindpunt, maar als iets dat al is aangeraakt en veranderd. Het ging niet om viezigheid als effect, maar om het idee dat kleding niet losstaat van leven en tijd.
Imperfectie als tegenreactie
Nu algoritmes beelden genereren zonder rafelrandjes en AI elke imperfectie moeiteloos wegpoetst, voelt dat ideaal ineens leeg. Want wat is nog spannend, als alles tot in de puntjes perfect kan zijn? Mode lijkt daar nu een antwoord op te zoeken. Niet door nóg mooier of technischer te worden, maar juist door daar hard tegenin te gaan met sporen van gebruik, onhandige details en dingen die niet kloppen, maar wel realistisch aanvoelen.
Maar vlekken en viezigheid in de mode zijn niet nieuw. Al in de jaren 2010 zagen we versleten sneakers van Balenciaga, Gucci en Golden Goose. Toen ging dat nog gepaard met stevige kritiek, omdat rijke mensen zich een esthetiek toe-eigenden die refereerde aan armoede. Het verschil zit ‘m nu in de context. Waar het toen draaide om ironie en spelen met status, lijkt het nu meer te gaan om het tonen van menselijkheid. Om te laten zien dat er een lichaam onder die kleding zit dat vlekken maakt, slijt en dingen niet netjes houdt. En een geest die waarde hecht aan sentimentele betekenis en kleding draagt tot die vanzelf versleten raakt.
Gemaakt door mensen
Dat we daar behoefte aan hebben, is een fijne gedachte. Het lijkt erop dat we dit jaar vaker gaan zien dat mode en media willen benadrukken dat iets door mensen is gemaakt. Meer inkijkjes in het maakproces, meer documentaires, meer backstagebeelden, minder perfect afgewerkte campagnes die juist daardoor geloofwaardig willen zijn.
En toch gaan mijn gedachten ook de andere kant op. Want hoe menselijk die vlekken op Prada-blouses ook ogen, ze worden nog steeds ontworpen, geproduceerd en verkocht. Ook deze imperfectie is geënsceneerd. Denk aan kleding die slijtage simuleert zonder ooit gedragen te zijn, of campagnes die rauw ogen maar tot in detail zijn geregisseerd. Het roept de vraag op of we hier niet opnieuw kijken naar een gesimuleerde vorm van authenticiteit.
Wat is nog echt?
Eerder schreef ik al over hoe authenticiteit in de mode steeds meer een trend wordt. Over versleten tassen, vintage vondsten en ogenschijnlijk ongefilterde beelden en over wat er gebeurt als echtheid zelf een stijlmiddel wordt. De conclusie toen was dat het ‘echte’ en het gemaakte steeds moeilijker van elkaar te onderscheiden zijn.
Dat spanningsveld is hier ook. De vlek is een perfect statement tegen AI-perfectie, maar zodra menselijkheid een trend wordt, is het slechts een kwestie van tijd voordat ook die wordt gestileerd, gekopieerd en uitgehold. We willen niet langer perfect zijn, maar we weten nu ook dat zelfs onze imperfecties ontworpen kunnen worden. En die gedachte is, om in Prada’s woorden te spreken, best uncomfortable.
